Καληνύχτα και καλή τύχη

Αλλοι ξυπνάνε χαρούμενοι, μερικοί ήρεμοι, κάποιοι αγχωμένοι. Εγώ σήμερα ξύπνησα με σύνδρομο κατωτερότητας. Και όπως το βλέπω, μαζί του θα περάσω τη μέρα μου.

Ισως, βέβαια, αυτό να μην είναι και τόσο δραματικό. Και γιατί να είναι δηλαδή; Τόσοι και πόσοι δεν κάνανε καριέρα στην πλάτη του συνδρόμου ανωτερότητας άλλων; Ποιον να πρωτοθυμηθώ;

Πρώτη και καλύτερη, η Εύα «η μηλωνού». Φτιάχτηκε απ’ το καλύτερο κομμάτι του -το ζερβό- ενώ ο Αδάμ ήταν εν υπνώσει. Χαμπάρι δεν πήρε ο έρμος -καλός ετεψίζης και του λόγου του. Ελα, όμως, που μετά απ’ αυτό ήρθε και μπάταρε ολίγον τι ο πρωτόπλαστος. Κάτι πλευρά τού λείπανε και έγερνε προς τα δεξιά. Ξύπνησε κι αυτός με σύνδρομο κατωτερότητας.

Δεν θέλει και πολύ ο συμπλεγματικός άνθρωπος για να την πατήσει: λίγο το ραχάτι, λίγο τα λόγια του παπά, λίγο το μήλο απ’ το δένδρο στης πλατείας μες στο κέντρο, ήρθε η στατική αφασία της παραδείσιας ζωής και χάθηκε κάτω από την ακατανίκητη γοητεία της αμαρτίας. Αμέσως, γυνή και ευθυνόφοβος ανήρ, κατάλαβαν τι είναι. Γυμνοί. Αυτό κατάλαβαν. Και το ‘βαλαν στα πόδια, ωσάν γνήσιοι αστοί.

Ταξική η κοινωνία από τα γεννοφάσκια της. Κεφαλαιοκράτης και μάλιστα μονοπωλιακός ο τρισμέγιστος, έφτιαξε τα ανθρωπάκια του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν του. Αν ήταν οι πρωτόπλαστοι τίποτε χίπις των δυτικών προαστίων, σιγά μην έδιναν δεκάρα τι φόραγαν και τι δε φόραγαν. Αστοί ως ήταν όμως, με τα σέα και τα μέα τους, τα κρυστάλλινα νερά και τους παχυλούς ίσκιους τους, τους πείραξε η γύμνια… Αστοί στον παράδεισο. Στη γη, μικροαστοί. Μεροδούλι μεροφάι, όσα φάμε κι όσα πιούμε κ.λπ., κ.λπ.

Ελα, όμως, που αυτό το «κατ’ εικόνα» είναι πολύ δυνατό – ειδικά σε έναν κόσμο που η εικόνα κυριαρχεί.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στο σήμερα, όπου οι απόγονοι των πρωτο(πλ)αστών μαζεύονται όλοι μαζί στο Νταβός να αποτίσουν φόρο τιμής στους προγόνους τους. Οι περισσότεροι έχουν έκαστος από καμιά δεκαριά «Α.Ε.» (βλέπε: «Αδάμ – Εύα»), οι καλύτεροι, όμως, διαθέτουν αυτό που λέμε «οργανισμούς περιορισμένης ευθύνης» (βλέπε: μόνο «Αδάμ»). Οι ύψιστοι όλων, ωστόσο, είναι οι πολυεθνικές.

Ενας εκ των υψίστων, Γερμανός, οικονομολόγος και βαθύς μελετητής της Βίβλου, πριν από περίπου σαράντα χρόνια παρά κάτι, ένιωσε πως ήταν καιρός να γίνει κάτι πραγματικά σπουδαίο εις μνήμην εκείνων που χάραξαν τον δρόμο προς την ελεύθερη αγορά και τους φορολογικούς (πλέον) παραδείσους. Για αρχή, μάζεψε μια πεντακοσάρα μανατζαρέους και το ονόμασε «Φόρουμ Ευρωπαϊκού Μάνατζμεντ». Μιλάμε για καθοριστική συμβολή στην πορεία της ανθρωπότητας!

Τόσο καθοριστική, που κατέληξε να αυτοκαθορίζεται ως «Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ». Και αυτό συνέβη όταν -πρόσεξε!- θέλησε, λέει, να διευρύνει τους ορίζοντές του και σε κοινωνικοπολιτικά θέματα, πέραν των αμιγώς οικονομικών. Που σημαίνει πως όταν ακούς «οικονομικό» εσύ πρέπει να καταλαβαίνεις «κοινωνικοπολιτικό». Τώρα, ότι όλα αυτά έγιναν τη δεκαετία του ΄70, με τη Σχολή του Σικάγο στο απόγειό της, τη Θάτσερ στην Αγγλία ν’ αναφωνεί «Society? There is not such a thing» και στην Ελλάδα να λατρεύουμε τον απελευθερωτή, απ’ τα δεσμά της χούντας, Καραμανλή, τυχαίο δεν το λες.

Φέτος, μάλιστα, το Φόρουμ έχει θέμα: «Πώς να οικοδομήσουμε ένα κοινό μέλλον μέσα σ’ έναν κατατεμαχισμένο κόσμο». «Οι καλοκαιρινές διακοπές του σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι» να το έλεγαν, λιγότερο σπλάτερ θα ακουγόταν.

Βρίσκονται όλοι τώρα εκεί, στο «μαγικό βουνό» (ήταν βλέπεις το Νταβός το σκηνικό του ομώνυμου βιβλίου του Τόμας Μαν), προσπαθώντας να μαζέψουν τ’ ασυμμάζευτα ενός διαιρεμένου κόσμου. Του δικού μας. Και πάνω στα συντρίμμια του να οικονομήσουν ένα κοινό μέλλον. Το δικό τους.

Προσπερνώντας την κοινωνία προς όφελος της οικονομίας. Μα κυρίως, χωρίς ποτέ να δίνουν, στο βιβλίο των επισκεπτών, απάντηση στο ερώτημα (σ’ αυτό το ένα και μοναδικό, που μένει πάντα στο τέλος): Aποδέχεσαι ένα σύστημα που επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;

Δεν απαντούν. Αλλά μας εύχονται ολόψυχα «καληνύχτα και καλή τύχη»… Ακόμα και σε μας, που ξυπνήσαμε, να, έτσι, κάπως… κατώτεροι.