Ο υπεράνθρωπος αγώνας μιας γυναίκας

Συνέντευξη – Λος Αντζελες

Η νεαρή Αυστραλέζα ηθοποιός Μάργκοτ Ρόμπι διαθέτει σιδηρά θέληση όπως και η ηρωίδα της, η Τόνια Χάρντινγκ. Μάλιστα ίσως γι’ αυτόν τον λόγο αποφάσισε να τη στηρίξει φέρνοντας την ιστορία της στη μεγάλη οθόνη ως ηθοποιός και παραγωγός στην ταινία του Κρεγκ Γκιλέσπι «Εγώ, η Τόνια».

Η Τόνια Χάρντινγκ, πρωταθλήτρια στο καλλιτεχνικό πατινάζ πάγου τη δεκαετία του ‘80 και αρχές του ‘90, κορίτσι της αμερικανικής εργατικής τάξης, απέκτησε μαύρη φήμη όταν καταγγέλθηκε πως ήταν υπεύθυνη για μια ανέντιμη επίθεση στην αντίπαλό της Νάνσι Κέριγκαν, που της προκάλεσε σωματική βλάβη και την έβγαλε εκτός συναγωνισμού στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1994.

Με τη συγκινητική ερμηνευτική υποστήριξη της Μάργκοτ Ρόμπι, όμως, το γεγονός αυτό αλλά και η ίδια η Τόνια Χάρντινγκ διαγράφονται από μιαν άλλη προοπτική, πέρα από το κακό και το καλό, μέσα στο πλαίσιο του υπεράνθρωπου αγώνα μιας γυναίκας.

Και δεν θα υπήρχε άλλη καλύτερη από τη Ρόμπι να αφηγηθεί την ιστορία, αφού και αυτή, σαν την πρωταγωνίστρια, πάλεψε από δουλειά σε δουλειά και από τον μικρό στον μεγάλο ρόλο για να φτάσει τώρα στο σημείο να απολαμβάνει την προσοχή όλων με υποψηφιότητα για Οσκαρ.

Από εδώ και πέρα η επαγγελματική πορεία της διαγράφεται λαμπρή. Ενα όμως είναι σίγουρο, ότι κερδίζει με το σπαθί της.

• Τι γνωρίζατε για την Τόνια Χάρντινγκ πριν από την ταινία και πώς αποφασίσατε να την υποδυθείτε;

Δεν ήξερα τίποτα. Και όταν διάβασα το σενάριο νόμιζα ότι επρόκειτο για σκέτη μυθοπλασία, μια παράξενη και άγρια ιστορία για μια πρωταθλήτρια που ο σύζυγός της έβαλε τον σωματοφύλακά της να τραυματίσει στο πόδι την ανταγωνίστριά της και να τη βγάλει εκτός αγώνα. Δεν ήξερα κανένα πρόσωπο ούτε είχα καμιά ιδέα για τον κόσμο του καλλιτεχνικού πατινάζ στον πάγο.

Ετσι προσέγγισα το θέμα με φρέσκια ματιά, χωρίς προκατάληψη. Τελικά αυτό ήταν το σωστό για τον χαρακτήρα της Τόνια, γιατί δεν την είχα κατακρίνει εκ των προτέρων. Οταν τελείωσα το σενάριο ένιωθα συμπόνια για την Τόνια, όπως νομίζω πως θα νιώσουν οι θεατές όταν δουν την ταινία. Κι όταν έμαθα ότι ήταν αληθινή ιστορία ήθελα να την κάνω εκατό φορές!

• Η Τόνια Χάρντινγκ τι γνώμη είχε για όλα αυτά;

Νομίζω ότι ένιωσε ικανοποίηση που δείξαμε την ιστορία της από μια οπτική που δεν ξέρει ο κόσμος. Δεν ήταν, ωστόσο, σύμβουλός μας στο σενάριο ή στο γύρισμα. Η ταινία δεν είναι μια κλασική βιογραφία που προσπαθεί να αποδείξει ότι το κεντρικό πρόσωπο είναι ήρωας ή θύμα των περιστάσεων. Μας ενδιέφερε να τη δείξουμε σαν μια γυναίκα με τις καλές και τις κακές πλευρές της.

• Η αφήγηση της ταινίας διακόπτεται από επινοημένες συνεντεύξεις που δίνουν στο κοινό μια κωμική διέξοδο μέσα σε όλη τη βία της σχέσης της Τόνια και του πρώην συζύγου της, Τζεφ. Συμφωνείτε;

Το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας συζητήθηκε πολύ στα πρώτα στάδια της παραγωγής. Μάλιστα όταν αναζητούσαμε τον σκηνοθέτη μας, μία από τις βασικές ερωτήσεις μας ήταν σχετικά με το πώς θα αντιμετώπιζε αυτό το θέμα στην ταινία. Ηταν κάτι που θέλαμε να χειριστούμε με σεβασμό και γνησιότητα και δεν μας φαινόταν σωστό να ελαττώσουμε τη βαρύτητά του.

Δεν θέλαμε να κάνουμε τα γεγονότα να φαίνονται ευκολότερα, ωστόσο η σκληρότητα της αλήθειας μάς δυσκόλευε εξίσου. Τότε ο σκηνοθέτης, Κρεγκ Γκιλέσπι, είχε την ιδέα να παραθέσουμε τις στιγμές των συνεντεύξεων, όπου η ηρωίδα θα είχε τη δυνατότητα να ξεκόψει από τα έντονα συναισθήματα και να αποταθεί στο κοινό απευθείας.

• Ηταν σημαντικό για σας να πάρετε θέση ως προς τα πραγματικά γεγονότα;

Οι εκδοχές του Τζεφ, του πρώην συζύγου της Τόνια, και της ίδιας είναι πολύ διαφορετικές. Οταν ακολουθούσαμε την αφήγηση της Τόνια στην ταινία, δεν ξέφευγα από αυτήν και πρόφερα τον διάλογο με αυτοπεποίθηση.

• Ενα άλλο θέμα της ταινίας είναι η σχέση μάνας-κόρης. Θα θέλατε να μας πείτε κάτι για τη δική σας ανατροφή;

Είμαι ευγνώμων που οι γονείς μου με μεγάλωσαν μακριά από το Χόλιγουντ, πράγμα που φυσικά έκανε μια καριέρα στο σινεμά να φαίνεται απρόσιτη. Οταν κατάφερα να κάνω το άλμα και άρχισα να βρίσκω τον δρόμο μου στη βιομηχανία του σινεμά, κατάλαβα πως ήταν καλύτερα που δεν μεγάλωσα στο Χόλιγουντ. Και νιώθω εξαιρετικά τυχερή που μπορώ να διαχωρίσω την προσωπική από την επαγγελματική μου ζωή.

• Πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας με τη μητέρα σας;

Ευτυχώς η μητέρα μου δεν έχει καμία σχέση με τον χαρακτήρα που παίζει η Αλισον Τζάνεϊ. Ομολογώ όμως ότι η Αλισον κι εγώ το ευχαριστηθήκαμε να παίζουμε μάνα-κόρη που τσακώνονται συνέχεια!

Οταν είχαμε σκηνές μαζί την προκαλούσα λέγοντας να πετάξει πάνω μου ό,τι θέλει. Μου έλεγε «είσαι σίγουρη;». Και εγώ της απαντούσα «ναι, αντέχω!». Ετσι, ορμούσαμε η μια στην άλλη! Το ίδιο και με τον Σεμπάστιαν Σταν, που παίζει τον Τζεφ. Δεν υπήρχε κάτι που απαγορευόταν στις σκηνές αυτές και κανείς μας δεν φυλαγόταν.

• Είχατε πείρα με το άθλημα του καλλιτεχνικού πατινάζ πριν από την ταινία;

Πολύ λίγο, όταν ήμουν μικρή. Μεγάλωσα σε μια παραλιακή πόλη όπου επιδιδόμασταν στο σέρφινγκ, όχι στην παγοδρομία!… Και είναι τρομακτικό να είσαι 26 χρόνων και να κάνεις κάτι που ξέρεις ότι μπορεί να σπάσει τα κόκαλά σου! Μια φωνή μέσα σου προσπαθεί να σε αποτρέψει. Δεν ήξερα ότι θα αισθανθώ έτσι μέχρι που στάθηκα στον πάγο.

• Είστε παραγωγός και ηθοποιός αλλά όλοι ξέρουμε πως αυτοί οι τίτλοι δεν αποκτώνται εύκολα. Χρειάστηκε να παλέψετε κατά των στερεοτύπων που επιβάλλονται συνήθως στις γυναίκες, ίσως όπως και η ηρωίδα σας;

Ναι. Το συνάντησα πολλές φορές όταν στο σενάριο σου δίνεται μόνο η περιγραφή «ξανθιά, 20 και κάτι, όμορφη». Αλλά η Τόνια ήταν πραγματικό θύμα των media, που υπέθεσαν πολλά πράγματα για την παιδική της ηλικία και τον αθλητισμό της, τα καλά και τα κακά της, τα συνέπτυξαν όλα αυτά σε μια επικεφαλίδα προκαλώντας έτσι μια εντύπωση που δεν περιελάμβανε όλες τις πτυχές της ιστορίας της. Την έκαναν τέρας χωρίς να είναι.

Αυτό ακριβώς θέλαμε να δείξουμε με την ταινία: ότι ήταν άνθρωπος. Το χρέος μου ως ηθοποιού είναι να σας δείξω ότι δεν ήταν ένα πράγμα μόνο, αλλά φέρει ένα μεγάλο φάσμα χαρακτηριστικών και εμπειριών.

• Σχετικά με τα στερεότυπα πάλι, πώς βλέπετε τώρα την εμφάνισή σας στην ταινία «Ομάδα αυτοκτονίας» (2016) με τη σουπερηρωίδα Harley Quinn;

Αν με ρωτάτε ειδικά για το κοστούμι μου, όπως ξέρετε ο ρόλος ήταν βασισμένος σε κόμικς, και στα κόμικς η Χάρλεϊ φορούσε κορσέ και φούστα. Τελικά βρήκαμε μια φωτογραφία της Ντέμπι Χάρι (Blondie) ντυμένη τολμηρά όχι για τους άνδρες αλλά για τον εαυτό της, επειδή έτσι γούσταρε χωρίς να δίνει πεντάρα για τη γνώμη των άλλων – και μ’ άρεσε αυτό για τον ρόλο.

• Είστε ηθοποιός, παραγωγός, σύζυγος (σ.σ. με τον Τομ Ακερλεϊ, συμπαραγωγό στο «Εγώ, η Τόνια»). Ποιος από αυτούς τους ρόλους σάς ικανοποιεί περισσότερο;

Ολοι οι «ρόλοι» που αναφέρατε είναι δύσκολοι και εξίσου ικανοποιητικοί. Ο διαχωρισμός και η ισορροπία μεταξύ τους είναι μάλλον αυτό που επιδιώκω. Η αλλαγή από το ένα στο άλλο, τα διαλείμματα από τη δουλειά, είναι η μεγαλύτερη δυσκολία στη ζωή μου και αυτό που προσπαθώ να καταφέρω.

• Πώς έχει επηρεάσει την προσωπική σας ζωή η δημοσιότητα;

Είναι ένα περίεργο πράγμα που δεν μπορείς να ξέρεις πριν το βιώσεις, γιατί αλλάζει τη ζωή σου αναπάντεχα.

• Πώς;

Αλλάζει τις σχέσεις σου, κάτι που δεν έχω τολμήσει να παραδεχτώ ακόμα…

• Εχετε ανταγωνιστικό χαρακτήρα σαν την ηρωίδα σας την Τόνια;

Οχι. Δεν απολαμβάνω τα πράγματα παρά με την παρέα άλλων.

Αλισον Τζάνεϊ: Μπόρεσα να φτάσω στο βάθος του χαρακτήρα

Ψηλή και αντρίκεια, η 57χρονη Αλισον Τζάνεϊ ήταν τέλεια στον ρόλο της σκληρής μητέρας της Τόνια Χάρντινγκ. Από κοντά όμως αμέσως καταλαβαίνεις ότι είναι γλυκιά και ταπεινή. Και υπάρχει λόγος για την ταπεινότητά της, αφού παραλίγο να εγκαταλείψει την τέχνη του ηθοποιού αν δεν κατάφερνε, γύρω στα 40, να πετύχει έναν βασικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά «The West Wing».

Από τότε μέχρι σήμερα έχει βραβευτεί με Εmmy, Τonny για τους ρόλους της στην τηλεόραση και το θέατρο και τώρα με Χρυσή Σφαίρα Β’ Γυναικείου Ρόλου στο «Εγώ, η Τόνια», όπου ερμηνεύει για δεύτερη φορά μια μητέρα, μετά την ταινία «Juno» (2007).

• Μπορείτε να μιλήσετε για τον ρόλο της Λαβόνα, μιας μητέρας που κακοποιεί την κόρη της;

Ο φίλος μου, ο Στίβεν Ρότζερς, που έγραψε το σενάριο, είπε ότι έγραψε τον ρόλο με μένα στο μυαλό του. Γελάω όταν σκέφτομαι ότι δημιούργησε ένα τέρας και μετά είπε «ξέρω ακριβώς ποιος θα παίξει αυτό το τέρας»!

Νομίζω όμως ότι ήξερε πως μπορούσα να φτάσω στο βάθος του χαρακτήρα και να βρω, κάτω από όλες τις τρομερές τακτικές της, το σημείο όπου αισθανόταν πως ό,τι έκανε το έκανε για το καλό της κόρης της. Προσπάθησα να βασιστώ στην ιδέα ότι θέλω η κόρη μου να έχει μια καλύτερη ζωή από μένα. Γιατί σίγουρα και η ίδια είχε κακοποιηθεί ως παιδί.

Αυτή ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία του ρόλου: Πώς θα καταφέρω να κάνω και να λέω όλα αυτά τα φριχτά πράγματα στο παιδί μου και ταυτόχρονα να πιστεύω ακράδαντα πως τα κάνω για το καλό της.

• Σας δυσκόλεψαν οι βίαιες σκηνές με τη Μάργκοτ Ρόμπι;

Η Μάργκοτ ήταν υπέροχη! Για τη σκηνή που της πετάω μαχαίρι είχαμε πέντε λεπτά μόνο να προετοιμαστούμε. Της είπα «κορίτσι μου, πάμε να πέσουμε στα βαθιά τώρα». «Φύγαμε» μου είπε χωρίς κανέναν δισταγμό. Κι αυτή η άφοβη στάση της μου έδινε και μένα θάρρος.

• Πιστεύετε ότι αυτό το φλογερό πείσμα είναι μερικές φορές απαραίτητο για τους γονείς που ετοιμάζουν τα παιδιά τους για πρωταθλητισμό;

Νομίζω πως ναι. Από μια άποψη είναι καλό να έχεις κάποιον που σου λέει τα πράγματα όπως είναι. Δεν λέω να φτάσεις στα άκρα όπως η Λαβόνα αλλά νομίζω ότι πολλές φορές τα παιδιά χρειάζονται πειθαρχία.

• Η μητέρα σας ασκούσε πειθαρχία σε σας;

Η μητέρα μου με δίδαξε καλούς τρόπους και ευγένεια πάνω απ’ όλα! Αυτό που τη χαροποιεί πιο πολύ είναι να της πουν ότι κάποιος γνωστός δούλεψε στην υπηρεσία του φαγητού στο γύρισμα και ότι η Αλισον ήταν πολύ καλή μαζί του. Αυτό την κάνει να αισθάνεται τη μεγαλύτερη ικανοποίηση ως μητέρα και τη λατρεύω γι’ αυτό. Γιατί πιστεύω ότι είναι σημαντικό να είσαι γενναιόδωρος με τον κάθε έναν που συναναστρέφεσαι.

• Η εμφάνισή σας στην ταινία με το πουλί στον ώμο ήταν καταπληκτική…

Ευτυχώς είχαμε κινηματογραφημένο υλικό της ίδιας της Λαβόνα ντυμένης με τη γούνα και το πουλί στον ώμο… Ο σκηνοθέτης με συμβούλεψε να μην του δίνω σημασία – αν το κοίταζα θα φαινόταν σαν να μην αισθανόμουν άνετα. Ετσι κι έκανα. Αλλά ήταν σαν να με άκουσε το πουλί και το έβαλε πείσμα να με κάνει ν’ ασχοληθώ μαζί του! (γέλια).

Με τσιμπούσε στο αυτί, κατέβαινε και στεκόταν στο ποτήρι του ουίσκι μου ενώ εγώ συνέχιζα να μιλάω. Αλλά ήμουν αποφασισμένη να μην το αφήσω να αποσπάσει την προσοχή μου σε καμία περίπτωση, οπότε, ενώ μιλούσα στη σκηνή, κουνούσα τα χέρια έτσι ώστε να ανεβεί πάλι στον ώμο μου. Μ’ άρεσε γιατί με έβγαζε από τις σκέψεις μου. Καμιά φορά, ο χειρότερος εχθρός του ηθοποιού είναι ο ίδιος ο εαυτός του.