Ακόμα, παίζουν μπάλα οι παίκτες

Oι γιορτές είναι πλέον πίσω μας, συνιστώντας μία εκδοχή πρόσφατου παρελθόντος. Το πρωτάθλημα της Super League επέστρεψε ξανά στις επάλξεις από το Σάββατο με την έναρξη του δεύτερου γύρου. Μπήκαμε, δηλαδή, στην τελική ευθεία, γιατί η μέτρηση από εδώ και πέρα θα είναι αντίστροφη. Η Lady Hope περιμένει να δει δύο πράγματα. Και την κατάληξη του ανταγωνισμού (ειδικά στην κορυφή…), αλλά και το είδος του. Το πρώτο είναι μεν το πλέον δημοφιλές ζητούμενο, που όμως δεν πρέπει να υποσκελίζει το δεύτερο για να μπορεί σε μάκρος χρόνου να διατηρεί τα ίδια ποσοστά δημοφιλίας στη χώρα…

Είναι προτιμότερο να υπάρχει ανταγωνισμός όταν χάνουν βαθμούς όλοι οι λεγόμενοι μεγάλοι (όπως συχνά πυκνά στον πρώτο γύρο) ή όταν κερδίζουν όλοι σε όψιμες επιδείξεις ισχύος (όπως έκαναν αυτήν την αγωνιστική); 

Όταν έχουμε απώλειες των λεγόμενων μεγάλων χαιρόμαστε και το διατρανώνουμε (αν και ο καημός για τους χαμένους βαθμούς των δικών μας είναι μεγάλος…), αλλά καταλαβαίνουμε πως οι ίδιοι δεν είναι στην επιθυμητή κατάσταση. Όταν νικάνε συνέχεια μέσα μας ικανοποιούμαστε γιατί στοιχειοθετείται η έννοια των ισχυρών (στους οποίους ανήκουν και οι δικοί μας…), αλλά καταλαβαίνουμε πως η ψαλίδα ανοίγει.

Το ιδανικό είναι να πιάνουν οι ομάδες, και οι λεγόμενες μεγάλες, και οι υπόλοιπες, όσο το δυνατόν υψηλότερα στάνταρντς απόδοσης μπορεί η κάθε μία, και με τη διαιτησία αρωγό του ίδιου του αθλήματος, να καταγράφονται τα όποια αποτελέσματα. Δεν θέλουμε ματς-«περάστε κύριοι», αλλά ακόμα και το όποιο ματς- «πολλά με λίγα» να προκύπτει με ποδοσφαιρική αξιοσύνη.

Ξεκουραστήκαμε, αφήσαμε στην άκρη για λίγο τα αγωνιστικά (και τα εξω-αγωνιστικά), για να τα ξαναπιάσουμε με μεγαλύτερη κάψα. Πολλοί ισχυρίζονται πως ξεκίνησε πόλεμος που θα κορυφώνεται όσο περνάει ο καιρός, όσον αφορά στους Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Ο Ατρόμητος, σε ένα παράδοξο τερτίπι των σύγχρονων όρων, υπολογίζεται περισσότερο αγωνιστικά από όσο εξω-αγωνιστικά (γιατί φαίνεται πως ο Σπανός δεν ανακατεύτηκε με τις εκλογές στην ΕΠO)…

Όσο αυτές οι ομάδες πηγαίνουν κοντά η μία στην άλλη (σαν στενοί κορσέδες ένα πράγμα…), τόσο θα μοιράζονται μεγεθυντικοί φακοί, τόσο πιο πολύ θα αμφισβητούνται αποφάσεις και κίνητρα, τόσο πιο κάθετα θα κρίνονται επιλογές, τόσο πιο πολύ θα βγαίνουν στο προσκήνιο οι μύχιες ελπίδες, ανάκατα με τα όποια απωθημένα μας. Γιατί στο σήμερα, ακόμα, παίζουν μπάλα ο Φορτούνης, ο Χριστοδουλόπουλος, ο Πρίγιοβιτς…

Η Lady Hope φοβάται πως όσο πλησιάζουμε στην Άνοιξη, θα εμφανίζονται ολοένα και περισσότερο στις σκέψεις πολλών ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο Δημήτρης Μελισσανίδης και ο Ιβάν Σαββίδης. Σε ένα άτυπο (αλλά εντονότατο…) προσευχητάρι του τύπου «αχ, και να κάνει ο πρόεδρος αυτό που πρέπει». Κι αυτό δεν αφορά μονάχα σε ελεύσεις τύπου Μιραλάς ή απομακρύνσεις τύπου Λεμονή…