Η εικόνα είναι η βάση (και για τον Ατρόμητο)

«Αυτός που λέει ότι κάτι δεν μπορεί να γίνει, δεν πρέπει να διακόπτει αυτόν που το κάνει» (κινέζικη παροιμία)

Έπρεπε να φτάσουμε στην ολοκλήρωση της ενδέκατης αγωνιστικής, έτσι ώστε να θυμηθεί την πικρή γεύση της ήττας ο Ατρόμητος. Υποχώρησε, δε, από την κορυφή στην οποία είχε βρεθεί εδώ και αρκετό καιρό γιατί έφερε δύο φυσιολογικά αποτελέσματα, τη «λευκή» ισοπαλία με τον Πανιώνιο στο Περιστέρι πριν τη διακοπή και την ήττα στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ (με αρκετές ελλείψεις στην ενδεκάδα, αλλά και δεδομένες κάποιες αμφιλεγόμενες διαιτητικές παρεμβάσεις..) την περασμένη Δευτέρα. Η Lady Hope βλέπει σε όλα αυτά ήδη μία παρακαταθήκη που διεκδικεί μελλοντικές καταγραφές, πέρα από τις δεδομένες που προέκυψαν ευλόγως αυτό το διάστημα των συνεχών επιτυχιών.

Πολλοί θα λένε στο μέλλον για τη διαδρομή του Ατρομήτου στο πρώτο τρίτο του πρωταθλήματος 2017-2018. Αυτό κατοχυρώθηκε. Θα την επικαλούνται με κάθε πρόσφορη αφορμή που θα δίνεται είτε οι Περιστεριώτες, είτε οποιοσδήποτε άλλος το επιλέξει για τον οποιονδήποτε λόγο. Είναι το extra στοιχείο που απομάκρυνε κάπως τα μυαλά πολλών από εμάς από τη διαμάχη Ολυμπιακού-ΑΕΚ-ΠΑΟΚ και την οικονομική «λαιμητόμο» που απειλεί το εν γένει μέλλον του Παναθηναϊκού.

Φέτος, η -ευρισκόμενη στη συνείδηση των περισσοτέρων μέσα στην εξάδα των καλύτερων ομάδων την τελευταία 10ετία στο ελληνικό ποδόσφαιρο- ομάδα του Περιστερίου, είπε να μας προσφέρει ένα έργο διαφορετικό και πιο δύσκολο στις προσαρμογές που απαιτούνται από όλους.

Το να γίνεται κουβέντα όταν όλα πάνε καλά, όταν τα αποτελέσματα θυμίζουν ποταμό που προωθεί «προς τα εμπρός», είναι εύκολο και εν πολλοίς άκρως αναμενόμενο. Το θέμα είναι τι λες όταν έρχονται οι πρώτοι κραδασμοί, έστω και ήπιας μορφής… Στις πρώτες αγωνιστικές η κουβέντα γύρω από τον Ατρόμητο γινόταν -στη βάση ενός αήττητου καμβά πάντως…- για το γεγονός πως δεν κέρδιζε η ομάδα.

Όταν ήρθαν οι νίκες έλαβε χώρα το ραγδαίο σκαρφάλωμα, και έτσι -σχεδόν εξαναγκαστικά ύστερα…- στήθηκαν οι κάμερες και έπεσαν τα φώτα προς τα Δυτικά Προάστια… Αναρρίχηση και διατήρηση σε τόσο ψηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα που μοίραζαν χαρά, γλύκαιναν, «έφτιαχναν», «ζάλιζαν», νοηματοδοτούσαν εκ νέου τα Σαββατοκύριακα των υποστηρικτών και που έθεταν ζητούμενα για σύσσωμο τον οργανισμό της ίδιας της ομάδας.

Από εδώ και πέρα; Ο Ατρόμητος, περίπου από την έβδομη αγωνιστική κι ύστερα…, άλλαξε το περιεχόμενο των συζητήσεων που τον αφορούν. Αυτό δεν σημαίνει κατά ανάγκη πως πρέπει να πάει «σώνει και καλά» για ένα τελικό πλασάρισμα -φερ΄ειπείν- στην πρώτη δυάδα. Τέτοια άγχη είναι επικίνδυνα και αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικά. Το τρίπτυχο της (γενικής) υπευθυνότητας, της (αγωνιστικής) στιβαρότητας και της (οπαδικής) στήριξης είναι εγγύηση «καλύτερη και από τραπεζική»…

Ουσιαστική προϋπόθεση για να εδραιωθούν και στο υπόλοιπο της σεζόν όλα αυτά; Το να συνεχιστεί η παροχή δέλεαρ στις ατομικότητες να βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό, αυτόν που μπορούν σε κάθε συγκυρία. Η εικόνα είναι η βάση (και για τον Ατρόμητο) και μετά έπονται και τα αποτελέσματα, και οι βαθμολογικές κατατάξεις.

Η Lady Hope ξέρει πως για να συνεχιστεί το φετινό ταξίδι με τις ίδιες ταχύτητες και προς συγκεκριμένους προορισμούς, πρέπει να συνεχιστούν να γίνονται αυτά που γίνονταν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Οι χρονιές που μνημονεύονται εσαεί είναι εκείνες που κρίνονται σε πολύ λεπτά χωροχρονικά σημεία, όπως για παράδειγμα αυτό της πρώτης ήττας…