Κι όμως τα αγάλματα λυγίζουν κάποτε…

Περίφημα! Μεταμεσονύκτια επιχείρηση, στις τρεισήμισι μαύρο σκοτάδι: προσωπιδοφόροι, σκοινιά, δύο γιωταχί κι ένα φορτηγό, χωρίς πινακίδες, για να ολοκληρωθούν οι απειλές σε πράξη: να αποκαθηλωθεί και να καταστραφεί ένα γλυπτό, ένα άγαλμα, ένα έργο Tέχνης.

Που κοσμούσε την είσοδο του Φαλήρου και σε κάποιους δεν άρεσε· δικαίωμά τους. Κάποιοι άλλοι όμως κοτσάρισαν στο γλυπτό μια σάπια ιδεολογία. Μίλησαν για «προσβολή χριστιανικών ηθών», «σατανισμό», «μαύρη μαγεία»· απ’ όλα έχει ο μπαξές, άμα θέλει κανείς, άμα γουστάρει. Και πάει το γλυπτό του Κωστή Γεωργίου, ο «Αγγελος Phylax (Φύλαξ)», τον γκρέμισαν κι έσπασαν τα φτερά του. Περίφημα!

Πήρα από τον Σεφέρη δάνειο τον τίτλο («Κίχλη», «Ο Ηδονικός Ελπήνωρ») στο σημερινό χρονογράφημα. Ετσι, για να αντιτάξω την ποίηση, την Τέχνη, σε μια πράξη βεβήλωσης, βανδαλισμού έργου Τέχνης. Αλλά και γιατί, προς το τέλος του ποιήματος, στην έξοδο, ο Σεφέρης διαπιστώνει: «… γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια, είμαστε εμείς». Και τι άλλο από συντρίμμια, αλήθεια; Τι άλλο από συντρίμμια της ζωής, της κοινωνίας, της όποιας εμμονικής ιδεολογίας είτε ιδεοληψίας μπορεί να καταστρέψει ένα έργο Τέχνης;

Αλίμονο, δεν είναι πρώτη φορά που μίσος, όποιας προέλευσης, ξεσπάει σε άγαλμα. Τα αγάλματα –μου δόθηκε και άλλοτε η ευκαιρία να το γράψω– προκαλούν με την ακινησία τους, έτσι όπως είναι απροστάτευτα, άρα αθώα. Προκαλούν τους ενοχικούς. Ολους αυτούς τους ανώνυμους και απρόσωπους, που θεωρούν τους εαυτούς τους φύλακες της ηθικής όλων μας. Και θέλουν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους: στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα κι ανέραστα, να μας βαράνε σάλπιγγα και να πεταγόμαστε για να καταστρέψουμε. Τους γελάσανε. Δεν είμαστε από ίδια πάστα…