Κίνησα Γη και Ουρανό ν’ αποκρυπτογραφήσω την παραβολική οπτασία και δεν μου ’βγαζες απ’ το μυαλό πως περικλείει πολλαπλά μηνύματα, φανερά και συγκεκαλυμμένα. Ενεργοποίησα το «ον» στον υπολογιστή, ετοιμάζοντας δυνατό καφέ ώσπου να τεθεί σε λειτουργία. Πέρασα το φλιτζάνι με το διαπεραστικό άρωμα απ’ τη μύτη του μακαρίως κοιμωμένου, ο οποίος απλώς γύρισε πλευρό. Κατέβαζα γενναίες ρουφηξιές εστιάζοντας στην ειδησεογραφία. Πρώτο θέμα παντού, η σημερινή έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ντάουνινγκ Στριτ 10 και Κομισιόν των 26 για το Μπρέξιτ. Ιδού, λοιπόν, το σημαινόμενο του εν εγρηγόρσει νήδυμου ενυπνίου.
-«Το πολυεθνικό Λονδίνο εγκαταλείπει διά παντός την εξωστρέφεια και περιχαρακώνεται εντός των μεσαιωνικών του τειχών» αναστοχαζόμουν. «Απεκδύεται τη σύγχρονη όψη του παρουσία του διαχρονικού του πληθυσμού». Προσπαθώντας να θεμελιώσω τη βολική θεωρία με αλληλένδετα επιχειρήματα, γκούγκλαρα μηχανικά τη λέξη «Ligeia» και ανακάλυψα ότι σχετίζεται με πλάσματα της ελληνικής μυθολογίας. Εστρεψα το βλέμμα στον σπάνιο τόμο με θέμα τις γυναικείες θεότητες που αναπαυόταν στη βιβλιοθήκη.
Είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου η φθαρμένη, δερμάτινη στάχωση και οι κιτρινισμένες του σελίδες. Η Λίζα τον είχε ψωνίσει αναμφίβολα σε «πανέρι» παλαιοπωλείου, καθώς ήταν τυπωμένος στα 1905 από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Παβίας. Ψάρεψα το σχετικό λήμμα στο ευρετήριο ονομάτων, που με παρέπεμψε στο κεφάλαιο για τις Σειρήνες. Η ενδελεχής μετ’ εμποδίων ανάγνωση επαύξησε το μυστήριο, προτού αρχίσει να το ξεδιαλύνει. Μεταφράζω τσάτρα πάτρα από τα ιταλικά με την αρωγή διαδικτυακού λεξικού:
«Η Παρθενόπη (ακιλήδωτη όψη), η Λευκωσία (λευκή ουσία) και η Λίγεια (πεντακάθαρος λόγος) είναι κόρες του Φόρκυ (υδάτινος θεός) και της Χθονός (Γη). Πατέρας τους, κατ’ άλλους, φέρεται ο ποταμός Αχελώος, σταγόνες αίματος του οποίου γομιμοποίησαν ασπαίροντα ωάρια της Τερψιχόρης, της Μελπομένης ή της Καλλιόπης. Ούσες θυγατέρες Μουσών, τέρπουν με τη μολπή και την καλλιέργειά τους όλους όσοι τις πλησιάζουν. Συνδέονται ενδεχομένως με τον Σείριο, εξ ου η προσηγορία Σειρήνες. Συγκαταλέγονται ανάμεσά τους η Αγλαόπη (λαμπερή μορφή), η Πεισινόη (πειθώ του νου) και η Θελξιέπεια ή Θελξίπεια (ελκυστική λαλιά) ή Θελξιόπη (γοητευτική θωριά).
»Σύμφωνα με τον κορυφαίο Ιταλό ελληνιστή Ροζάριο Μπερνέρι, αδικούνται από τον Ομηρο. Δεν συνιστούν τέρατα που προκαλούν τον αφανισμό των ναυτικών. Τους αγαπούν, αντιθέτως, ειλικρινά, βαθιά και ανιδιοτελώς. Ούτε έχουν παρουσιαστικό πουλιού. Είναι μισές ψάρια και μισές άνθρωποι. Ο ίδιος χαρακτηρίζει μυθολογικό “παραμύθι” τη δήθεν αυτοκτονία τους, όταν ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του διέπλευσαν αλώβητοι το νησί τους – ο πολυμήχανος Θιακιός δεμένος σφιχτά στη δολωνίδα και τα παλικάρια του με κέρινες ωτασπίδες να τους φράζουν τ’ αυτιά. Καθότι αθάνατες, δεν θα μπορούσαν άλλωστε να πεθάνουν. “Τραγούδι των Σειρήνων δεν υπάρχει” διατείνεται. “Η μουσική, που κανείς δεν μπορεί να της ξεφύγει, δεν είναι παρά η μελωδία της φωνής τους”». (Συνεχίζεται)
