«Αυτός δεν είναι ο Παναθηναϊκός που ξέραμε και αγαπάμε»

Νιώθει όπως ακριβώς κάθε οπαδός του Παναθηναϊκού που… σέβεται τον εαυτό του. Ευγενώς αμηχανία… Για την πολυετή απομάκρυνση του Παναθηναϊκού από την ιστορική ιδιοσυγκρασία του ειδικότερα ως ομάδας, γενικότερα ως οργανισμού. «Είμαι υποχρεωμένος να δεχτώ πως η ήττα από την Κέρκυρα και η βαθμολογική θέση είναι ακόμη μία κακή εμπειρία. Και το χειρότερο είναι πως δεν μπορώ να πω ότι άμεσα δεν θα υπάρξει το επόμενο στραβοπάτημα. Οσα λέω τώρα δεν είναι κουβέντες που ταιριάζουν στο μέγεθος που λέγεται “Παναθηναϊκός”, αλλά είναι αλήθεια και αποδεικνύουν τη σοβαρότητα του προβλήματος».

Ο Κώστας Ελευθεράκης δεν μάσησε τα λόγια του προς την «Εφ.Συν.». Η διατύπωση έμοιαζε με… καλπασμό «ελαφιού», όπως ήταν το προσωνύμιό του όταν έπαιζε στο πλευρό του Μίμη Δομάζου. Αν και μακριά απ’ την ομάδα, νοιάζεται. «Μα πώς θα μπορούσα να αδιαφορώ; Κάτι πρέπει να γίνει άμεσα επειδή η αποτυχία κοντεύει να γίνει δεύτερη φύση του Παναθηναϊκού της εποχής μας».

Βιάστηκε να ξεκαθαρίσει τη γνώμη του για τον Μαρίνο Ουζουνίδη: «Είναι ο μόνος που κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να τον κατηγορήσει για το παραμικρό. Από τη μέρα που ήρθε στον πάγκο είναι φανερό πως προσπαθεί ν’ ανανεώσει την αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας με σχέδιο. Αλλά αυτό, μόνο του, δεν φτάνει. Εχω άποψη τι χρειάζεται η ομάδα όπως κάθε ένας που ξέρει ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον αν υπήρξε ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού σε καλές εποχές όπως εγώ, αλλά το μόνο που θέλω να πω τώρα είναι ο κίνδυνος που υπάρχει και ν’ αφήσω άλλους να πάρουν αποφάσεις».

• Ο σαφής κίνδυνος να παγιωθεί η ίδια… ταπεινότητα;

Ακριβώς! Αν δεν γίνει κάτι άμεσα, με προϋπόθεση, όπως είπα πριν, να στηριχθεί ο Ουζουνίδης, που ξέρουμε πως ενδιαφέρεται για την ομάδα, ναι, υπάρχει κίνδυνος να ντρέπονται οι οπαδοί μας να λένε πως είναι «οπαδοί του Παναθηναϊκού». Βαρύ ακούγεται, ενοχλεί κι εμένα που το λέω αλλά είναι αλήθεια, επειδή πάει πολύς καιρός, πολλά χρόνια πλέον, που υπάρχει η ίδια κατάσταση.

• Να «ντρέπονται». Βαριά λέξη.

Ναι, βαριά αλλά αληθινή. Ο οπαδός του Παναθηναϊκού, όχι μόνο στις εποχές που πήγαινε καλά η ομάδα και τον έκανε περήφανο στα γήπεδα της Ελλάδας και της Ευρώπης αλλά και σε περιόδους κακής απόδοσης των παικτών, έβλεπε, θα το πω απλά, μια περηφάνια και ωριμότητα στις αντιδράσεις των παικτών και των υπόλοιπων στελεχών της ομάδας αντίστοιχες του μεγέθους που λέγεται «Παναθηναϊκός». Αυτές δεν τις βλέπει τώρα. Τώρα; Οχι μόνο τώρα! Εδώ και πολλά χρόνια! Φτάνει πια.

• Δεν βλέπει και αρκετούς παίκτες με προσωπικότητα όπως άλλοτε.

Ετσι είναι. Ούτε αρκετούς παίκτες με προσωπικότητα στην ενδεκάδα ούτε παίκτες προερχόμενους από τα φυτώρια της ομάδας. Οι ακαδημίες πάντα, σε όλες τις περιόδους, έδιναν παίκτη ή παίκτες στην πρώτη ομάδα. Χρόνια τώρα, όχι πλέον.

Κι επειδή έχω ιδιαίτερη ευαισθησία στη δουλειά με τους μικρούς, τονίζω πως συμβαίνει κάτι απαράδεκτο, προκλητικό στον σημερινό Παναθηναϊκό. Κουμάντο στις ακαδημίες κάνει ο κ. Ελευθεριάδης που ήταν πέρυσι, μόλις πέρυσι, υπεύθυνος των ακαδημιών του Ολυμπιακού. Ετσι βλέπουμε να φέρνει στον Παναθηναϊκό νεαρούς σε ηλικία πρώην παίκτες του Ολυμπιακού. Θυμάμαι πέρυσι είχα πάει σε παιχνίδι με τον Ολυμπιακό των μικρών της Κ-20, ο Παναθηναϊκός έφαγε έξι γκολ. Ο, τότε προπονητής των μικρών του Ολυμπιακού, κ. Ελευθεριάδης αφηνιασμένος παρακινούσε μπροστά μου τους μικρούς του Ολυμπιακού να «διαλύσουν» τον Παναθηναϊκό. Αυτός δουλεύει τώρα, λίγους μήνες μετά, ως προπονητής των μικρών του Παναθηναϊκού και την ίδια ώρα απομακρύνονται από την ομάδα στελέχη με ρίζες στον Παναθηναϊκό, όπως ο Λυμπερόπουλος επειδή, προφανώς, ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα. Ευθύνη έχει και ο Φύσσας που ζει στις ακαδημίες, δίπλα στον πρώην προπονητή του Ολυμπιακού, αυτή την κατάσταση και δεν αντιδρά.

Ετσι όπως λειτουργεί λοιπόν ως ομάδα και γενικότερα ως οργανισμός, αυτός δεν είναι ο Παναθηναϊκός που ξέραμε και αγαπάμε.