Στην επιτυχία η δόξα, στην αποτυχία η σιωπή

Μια άλλη εκδοχή του σημερινού τίτλου, που μάλιστα έχει παίξει πολύ σε ανάλογες περιπτώσεις «εφηρμοσμένης πολιτικής» είναι: δε βαριέσαι, και ποιος θα θυμάται σε κάποια χρόνια ποιος και πότε το έκανε, εφόσον τα πράγματα δεν πάνε κατ’ ευχήν και πάνε κατά διαόλου μεριά στο συγκεκριμένο. 

Είναι δε το συγκεκριμένο, το περίφημο ηλεκτρονικό εισιτήριο στις αστικές συγκοινωνίες και τα περί την εφαρμογή του: από τις πρώτες εγκαταστάσεις των (πανάκριβων) επικυρωτικών μηχανημάτων, ένα χρόνο πριν, μέχρι σήμερα, 1η Νοεμβρίου, που αρχίζει η υποχρεωτική εφαρμογή του, αλλά με δύο κιόλας παρατάσεις κατά κατηγορίες, έως 5 και 10 ενεστώτος μηνός, σημειώνει η προχθεσινή «Εφ.Συν.», όπου και έδωσε συνέντευξη για το θέμα, διευκρινιστική και καθησυχαστική (ότι όλα θα πάνε καλά, ίσως και καλύτερα του αναμενομένου…), ο αρμόδιος υπουργός Χρήστος Σπίρτζης. 

«Η εφαρμογή των ηλεκτρονικών συστημάτων, θα τερματίσει μια και καλή το κύκλωμα των πλαστών καρτών και εισιτηρίων, θα ακυρώσει το καθεστώς που χρόνια τώρα πλούτιζε σε βάρος των δημόσιων συγκοινωνιών…», είπε ο υπουργός και συμπλήρωσε: «Είναι το πρώτο μεγάλο βήμα για τον εξορθολογισμό των αστικών συγκοινωνιών». 

Μακάρι. Γενικώς να πάμε στο «μακάρι». Γιατί κάτι: «θα τερματίσει μια και καλή το κύκλωμα…» και «πρώτα μεγάλα βήματα…» έχουμε ματαξανακούσει απείρως άπειρες φορές έως τώρα.

Και εάν όχι; Εάν τα πράγματα… διαφωνήσουν με ευχές και προσδοκίες; Τι θα πάθει τότε ο δεσμευθείς κ. Σπίρτζης; Τι έπαθαν άπαντες οι έως τώρα δεσμευθέντες με υποσχέσεις υπουργοί; 

Κρατάμε ωστόσο το έως τώρα μαρτύριο έκδοσης των ηλεκτρονικών εισιτηρίων και περιμένουμε… στη στάση τα επόμενα λεωφορεία υποσχέσεων.

Πάντως, ιδιωτικοποίηση δεν… υπεσχέθη ο κ. υπουργός. Να εξηγούμεθα…