Μεγάλος αδελφός και για τα Ι.Χ.

Η απόσπαση της προσοχής από τον δρόμο αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα, καθώς τα στατιστικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι (στις ΗΠΑ τουλάχιστον) 4 στα 5 ατυχήματα και το 17% των θανάτων οφείλονται σε απόσπαση της προσοχής του οδηγού επειδή μιλάει στο κινητό του ή στέλνει SMS.

Με τα αυτο-οδηγούμενα αυτοκίνητα θα καταφέρουμε να αποφύγουμε τα τροχαία, αλλά μέχρι αυτά να «βγουν» στη μαζική παραγωγή και μπουν για τα καλά στη ζωή μας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το γεγονός.

Οπως γράφει το αμερικανικό περιοδικό υψηλής τεχνολογίας Wired, μια ομάδα Καναδών επιστημόνων εκτιμούν ότι έχουν βρει τον τρόπο να βελτιώσουν θεαματικά την ασφάλεια των οδηγών με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Waterloo ανέπτυξαν ένα λογισμικό το οποίο μπορεί να «δει» τους απρόσεκτους οδηγούς που ασχολούνται με το smartphone τους ενώ βρίσκονται πίσω από βολάν.

«Η απόσπαση της προσοχής του οδηγού από τα τεχνολογικά gadgets αποτελεί ένα διογκούμενο πρόβλημα», υπογραμμίζει ο επικεφαλής της έρευνας Φάκρι Κάρεϊ, ο οποίος ειδικεύεται στα ηλεκτρονικά συστήματα και τους υπολογιστές.

Και προσθέτει ότι τα «έξυπνα» τηλέφωνα δεν είναι οι μοναδικοί ένοχοι. Ευθύνη φέρουν και οι αυτοκινητοβιομηχανίες, οι οποίες έχουν «φορτώσει» τα οχήματά τους με μια πληθώρα ηλεκτρονικών συστημάτων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας που αποσπούν την προσοχή του οδηγού από το τιμόνι. Προσθέτει δε ότι αυτή, η κατά την εκτίμησή του, λανθασμένη σχεδίασή τους έχει ήδη καταστεί μια πηγή απόσπασης της προσοχής τους.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι θα μπορούσαν ή να λείπουν ή να έχουν σχεδιαστεί σωστά, αν και κάτι τέτοιο θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στις πωλήσεις τους. Η λύση λοιπόν πρέπει να αναζητηθεί σε αυτοκίνητα που θα διαθέτουν συστήματα, τα οποία δεν θα αποσπούν την προσοχή του οδηγού.

Για τον λόγο αυτό ο Κάρεϊ και η ομάδα του δημιούργησαν ένα πρωτότυπο σύστημα, το οποίο χρησιμοποιεί πολλές κάμερες, που έχουν τοποθετηθεί σε δεκάδες σημεία του πειραματικού τους οχήματος, έτσι ώστε να ανιχνεύουν τις κινήσεις των χεριών του οδηγού, προκειμένου μέσω ενός περίπλοκου συστήματος αλγορίθμων να εκτιμηθεί κατά πόσο κινδυνεύει ο οδηγός.

Αυτό επιτυγχάνεται λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο αυτή καθαυτή την πράξη της οδήγησης, αλλά και μια σειρά παραμέτρων, όπως την ταχύτητα του αυτοκινήτου, τον δρόμο στον οποίο κινείται, καθώς και τις συνθήκες οδήγησης.

«Το να μιλά ο οδηγός στο κινητό του την ημέρα, σ’ έναν άδειο αυτοκινητόδρομο με ορατότητα πολλών χιλιομέτρων, δεν συνιστά πρόβλημα», τονίζει ο Κάρεϊ. «Αντιθέτως, το να στέλνει κανείς SMS και Tweets σε έναν μποτιλιαρισμένο δρόμο μιας πόλης είναι σίγουρα πολύ πιο επικίνδυνο», προσθέτει.

Εάν λοιπόν, εκτιμούν οι Καναδοί ερευνητές, το όχημα είναι εφοδιασμένο με το κατάλληλο ηλεκτρονικό σύστημα, θα προειδοποιήσει ηχητικά και οπτικά τον οδηγό ότι η προσοχή του έχει αποσπαστεί και, αναλόγως του βαθμού τεχνολογίας με την οποία είναι εφοδιασμένο, μπορεί ακόμη και να αναλάβει το έλεγχο του οχήματος.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες βεβαίως έχουν ήδη αναπτύξει τέτοια συστήματα ώστε να μην αποσπάται η προσοχή του οδηγού από τον δρόμο, κυρίως προκειμένου να διασφαλίσουν ότι ο οδηγός θα παραμείνει προσεκτικός όταν το όχημα κινείται ημιαυτόνομα.

Για παράδειγμα, η Cadillac Super Cruise είναι εφοδιασμένη με ένα σύστημα που ανιχνεύει τη θέση του κεφαλιού του οδηγού με μια υπέρυθρη κάμερα, ενώ άλλες εταιρείες έχουν σύστημα εντοπισμού των κινήσεων των οφθαλμών των οδηγών και, ειδικότερα, το κατά πόσο κοιτάζουν τον δρόμο ή κάτι άλλο.

Η ομάδα του Κάρεϊ πάντως εκτιμά ότι έχει προχωρήσει πολύ πέρα από αυτά τα δύο συστήματα καθώς, όπως λέει, ο αλγόριθμος που έχει αναπτύξει είναι τόσο ισχυρός ώστε να μη χρειάζεται να «βλέπει» τα μάτια του οδηγού ή να παρατηρεί τις κινήσεις του.

Οπως επισημαίνει ο Κάρεϊ, ο υπολογιστής που τρέχει το λογισμικό έχει «εκπαιδευτεί» σκληρά, καθώς έχει «φορτωθεί» με δεκάδες εκατομμύρια εικόνες, με θέσεις χεριών και κεφαλιού, ώστε να μπορεί να αναγνωρίζει εύκολα ποιες είναι εκείνες που είναι επικίνδυνες στην οδήγηση.

Η όλη διαδικασία δεν έχει ακόμη τελειοποιηθεί, καθώς χρειάζεται τεράστιο αριθμό πληροφοριών και πανίσχυρους επεξεργαστές, αλλά «όσο περισσότερες πληροφορίες τούς “γεμίζουμε” τόσο μειώνεται το ποσοστό λάθους», προσθέτει.

Αυτό βέβαια, γράφει το περιοδικό Wired, απαιτεί ακόμη υψηλότερη τεχνολογία, κάτι που είναι θέμα χρόνου. Το πόσου χρόνου πάντως δεν είναι ακόμη σε θέση να εκτιμήσουν οι επιστήμονες.