Πρωτοβουλίες για προσφυγικό-μεταναστευτικό

Η χώρα μας, ο λαός της, οι αρχές της και η κυβέρνησή της καλούνται εδώ και μία τριετία να διαχειριστούν μια τεράστια κρίση με τρόπο που αρμόζει σε μια ευαίσθητη δημοκρατία. Η προσφυγική και μεταναστευτική κρίση έθεσε σε δοκιμασία τις αντοχές του κρατικού μηχανισμού αλλά και την πολιτική ετοιμότητα της κυβέρνησης. Η διαχείριση της κρίσης με άξονα τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και σε αυτήν την προσπάθεια σημειώθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, επιτυχίες και αποτυχίες.

Κομβικό ρόλο σε αυτή τη διαχείριση έπαιξε και παίζει ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Μουζάλας, ένας άνθρωπος της κοινωνίας των πολιτών με πολύ σημαντική εμπειρία και ευαισθησίες, που ήρθε πολλές φορές αντιμέτωπος με γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και πολιτικές επιδιώξεις οι οποίες ξεπερνούν τις αρμοδιότητες του κράτους. Χαρακτηριστική περίπτωση η ευρω-τουρκική συμφωνία, που διαμορφώθηκε εκ του μηδενός και με ακροβασίες· μια συμφωνία που συγκέντρωσε τα πυρά διεθνών οργανώσεων και κινημάτων.

Η συμβολή ενός πολιτικού προσώπου δεν πρέπει όμως να «κρύβει» λάθη ή παραλείψεις, που πάντοτε σημειώνονται σε ακραίες περιστάσεις. Η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που συνεδρίασε χθες, αναφέρει: «Η κατάσταση στις υπάρχουσες δομές είναι εξαιρετικά δυσχερής και γι’ αυτό τον λόγο υποστηρίζουμε τις πρωτοβουλίες για την επέκταση των δομών υποδοχής. Την ίδια στιγμή υποστηρίζουμε την ανάγκη για επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου, τη δημιουργία προαναχωρησιακών κέντρων, στα οποία όμως θα πρέπει να τηρούνται αυστηρά οι χρονικοί περιορισμοί παραμονής, αλλά και τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής».

Αυτή η έμμεση κριτική είναι εξαιρετικά σαφής. Η πολιτική αρχή για αξιοπρεπείς συνθήκες στις δομές φιλοξενίας είναι αυτονόητη και απαραβίαστη. Μια και ένας σημαντικός κύκλος στην υπόθεση του προσφυγικού/μεταναστευτικού φαίνεται να έχει κλείσει, η πολύτιμη εμπειρία των πρώτων κρίσιμων μηνών πρέπει να αξιοποιηθεί για την υπέρβαση των ποικίλων στρεβλώσεων. Η εμπειρία αυτή δεν είναι προσωπική, αλλά συλλογική.

Η θετική στάση της Ελλάδας, άλλωστε, απέχει πολύ από τη στάση άλλων κρατών της Ευρώπης, που ακροβατούν ανάμεσα στον κυνισμό και την ξενοφοβία, και έχει διαποτίσει τη μεγάλη πλειονότητα του λαού. Η αλληλεγγύη που έδειξε η χώρα μας είναι ασυμβίβαστη με σκοπιμότητες, σχεδιασμούς και αντιπαραθέσεις.