Ο Σίλβιο ανάμεσα σε δύο Ματέο

Η Ιταλία απέκτησε νέο εκλογικό νόμο. Εγκρίθηκε οριστικά από τη Γερουσία της Ρώμης με στόχο να περιοριστεί, κυρίως, η δύναμη και η «απειλή» του κινήματος Πέντε Αστέρων.

Βάσει του νέου συστήματος, που ονομάστηκε Rosatellum, περίπου το ένα τρίτο των βουλευτών και γερουσιαστών θα εκλέγεται με πλειοψηφικό, και τα υπόλοιπα δύο τρίτα με απλή αναλογική.

Το όριο εισόδου στο Κοινοβούλιο τίθεται στο 3% για τα κόμματα και στο 10% για τις συμμαχίες πολιτικών δυνάμεων, ενώ δεν προβλέπεται σταυρός προτίμησης.

Οι όποιοι υπολογισμοί δεν είναι απόλυτα ακριβείς, αλλά πολλοί αναλυτές εκτιμούν πως η συμμαχία δυνάμεων που θα καταφέρει να αγγίξει το 40% σε ό,τι αφορά τις έδρες που αποκτώνται με απλή αναλογική και θα υπερισχύσει με άνεση και στο πλειοψηφικό, θα έχει πολλές πιθανότητες να κυβερνήσει τη χώρα σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Στην παρούσα φάση όλα δείχνουν ότι η συμμαχία που συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να κερδίσει τις επόμενες βουλευτικές εκλογές είναι εκείνη της Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι με τη Λέγκα και τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας – κυρίως, λόγω της μεγάλης δύναμης της Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι σε καθοριστικές περιφέρειες του ιταλικού Βορρά. Ολα αυτά, βέβαια, είναι ακόμη σε επίπεδο θεωρίας.

Σειρά προβλημάτων

Διότι η επίσημη συνεργασία των τριών κομμάτων της συντηρητικής (και υπερσυντηρητικής) παράταξης δεν έχει ακόμη υπογραφεί και πολλοί συνεχίζουν να βλέπουν ως επικρατέστερο ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό σενάριο.

Αυτό που θέλει τον Μπερλουσκόνι να σπάει, μετεκλογικά, τη συνεργασία με τη Λέγκα και να συμφωνεί συμπόρευση με το Δημοκρατικό Κόμμα του Ματέο Ρέντσι, σε «ευρεία συμμαχία α λα ιταλικά».

Aν, βέβαια, τα δύο κόμματα καταφέρουν να εξασφαλίσουν την αναγκαία πλειοψηφία.

Προς το παρόν, το μόνο βέβαιο είναι ότι η έγκριση του εκλογικού αυτού νόμου δημιουργεί, άμεσα, σειρά προβλημάτων.

Η αριστερή δύναμη «Αρθρο Ενα, Προοδευτικοί και Δημοκράτες» ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν πρόκειται να συνεχίσει να στηρίζει την κυβέρνηση του Πάολο Τζεντιλόνι.

Με τον τρόπο αυτόν, το συγκεκριμένο κίνημα με κύρια στελέχη τους Πιερλουίτζι Μπερσάνι και Μάσιμο ντ’Αλέμα, αντιδρά στη συνεχή προσφυγή σε ψήφους εμπιστοσύνης (πέντε, μόνο στη Γερουσία), που αποφασίστηκαν για να εγκριθεί σε χρόνο-ρεκόρ ο εκλογικός νόμος.

Ο δε πρόεδρος της Γερουσίας, Πιέτρο Γκράσο, αποφάσισε να εγκαταλείψει το Δημοκρατικό Κόμμα, διότι διαφωνεί, ακριβώς, με αυτόν τον περιορισμό των δικαιοδοσιών του Κοινοβουλίου.

Η πορεία της κυβέρνησης γίνεται πιο ασταθής, ιδίως ενόψει των κρίσιμων ψηφοφοριών για την υπερψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού.

Ο Ιταλός κεντροαριστερός πρωθυπουργός θα πρέπει να βασιστεί, δηλαδή, στη συνεχή στήριξη των δεκατριών γερουσιαστών του Ντένις Βερντίνι, πρώην συνοδοιπόρου του Μπερλουσκόνι, ο οποίος στη φάση αυτή έχει προσεγγίσει την κυβερνητική συμμαχία.

Σύμφωνα με πολλούς σχολιαστές, πρόκειται, ακριβώς, για «πρόβα τζενεράλε» της μετεκλογικής συνεργασίας του «καβαλιέρε» με τον Ματέο Ρέντσι.

Από εδώ και πέρα, ουσιαστικά, ανοίγει η αυλαία της προεκλογικής εκστρατείας, με πιθανότερη, όπως φαίνεται, ημερομηνία για τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών εκείνη της 4ης Μαρτίου του 2018.

«Πολιτικό όργιο»

Οσο για το κίνημα Πέντε Αστέρων, είναι σαφές ότι το νέο εκλογικό σύστημα περιορίζει αυστηρά τις φιλοδοξίες του να σχηματίσει κυβέρνηση.

Διότι το Rosatellum αποτελεί κίνητρο για τη δημιουργία πολιτικών συμμαχιών και οι «πεντάστεροι», ως γνωστόν, δεν αγαπούν τις πολιτικές συνεργασίες.

Το κίνημα του Μπέπε Γκρίλο, σε κινητοποιήσεις έξω από το Κοινοβούλιο, βροντοφώναξε ότι «πρόκειται για πολιτικό όργιο, για έναν εκλογικό νόμο μπούγκα μπούγκα», με σαφή αναφορά στα «ζωηρά δείπνα» του «μίστερ τιβί».

Η παραμονή των Πέντε Αστέρων στην αντιπολίτευση θεωρείται σχεδόν βέβαιη. Και κατά βάθος, η όλη αυτή εξέλιξη -η οποία περιορίζει ευθύνες και βάρη- καθησυχάζει, πιθανότατα, και πολλά στελέχη του «κινήματος της αντιπολιτικής».

Δεν μπορούν να αποκλειστούν, πάντως, και εκπλήξεις της τελευταίας στιγμής: διότι σε ένα υπό διαμόρφωση, ακόμη, πολιτικό σκηνικό, ο γραμματέας της Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι, δήλωσε πως «είναι πρόθυμος να τηλεφωνήσει στον Γκρίλο» για να συζητήσουν τυχόν εκλογική συμμαχία. Θα είναι, άραγε, η πιο θεαματική αντίπραξη στο «πολιτικό σύμφωνο συμβίωσης» του Σίλβιο με τον Ρέντσι;