Τα μηνύματα από τη Γερμανία

Το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γερμανία απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι η πολιτική γίνεται με ιδέες και οράματα και όχι με διαχείριση και δημοσκοπήσεις.

Η πύρρειος νίκη της Μέρκελ, το ναυάγιο των Σοσιαλδημοκρατών, αλλά πολύ περισσότερο η είσοδος στην Ομοσπονδιακή Βουλή του ξενοφοβικού έως και ναζιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) πάγωσαν τους δημοκρατικούς πολίτες της Γερμανίας και έστειλαν ρίγη ανατριχίλας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και αυτό εξαιτίας του ειδικού πολιτικού και ιστορικού βάρους που έχει η χώρα αυτή στην πορεία της ηπείρου.

Τα ευρωπαϊκά σχέδια που παρουσιάστηκαν το τελευταίο διάστημα -όπως των Μακρόν και Γιούνκερ, αλλά και τα πιο πεζά και ιδιοτελή όπως των Μέρκελ και Σόιμπλε- είναι προφανές ότι όχι απλώς δεν πείθουν πολλούς πολίτες, αλλά αντίθετα τους εξοργίζουν και σπρώχνουν πολλούς στην αγκαλιά των πιο ακραίων δυνάμεων.

Η εκλογή Τραμπ, η αποχώρηση της Βρετανίας, η παρουσία της Λεπέν στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας και η είσοδος της Ακροδεξιάς στη γερμανική Βουλή, παρά τις διαφορές τους, μπορούν να θεωρηθούν απότοκα της πολιτικής του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού και της αποξένωσης των πολιτών από την πολιτική και τις συμμετοχικές διαδικασίες.

Η ακροδεξιά δημαγωγία, ο ανέξοδος ρατσισμός και η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας είναι η κληρονομιά της κ. Μέρκελ, μολονότι έχει μπροστά της ακόμα μία θητεία. Η εμμονή στη λιτότητα, η υπερίσχυση του κοντόφθαλμου εθνικού έναντι του ευρωπαϊκού συμφέροντος και η διαχείριση της τρέχουσας πολιτικής με κριτήρια δημοφιλίας μπορούν να εξασφαλίζουν αλλεπάλληλες θητείες στην καγκελαρία, όμως ενισχύουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ευρώπη και πριμοδοτούν την ακραία ρητορική και τους φορείς της.

Από την άλλη, η τύχη της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας (όπως και του ΠΑΣΟΚ) υπενθυμίζει ότι η άρνησή της να δει τον πραγματικό εχθρό, η συμμαχία της μαζί του και πολύ περισσότερο η υιοθέτηση της ατζέντας του οδηγεί στην καταστροφή και στον πολιτικό αφανισμό.

Φυσικά η ίδια προειδοποίηση ισχύει και για την Αριστερά (κυβερνώσα και μη), αφού η κοινωνία προσδοκά πολλά από αυτήν και δεν πρόκειται να φανεί λιγότερο σκληρή απέναντί της, εάν δεν κατορθώσει να προτείνει μια πραγματικά δημοκρατική και προοδευτική εναλλακτική διέξοδο.