Σκοινιά στο σπίτι του κρεμασμένου

Οφειλε ο Νίκος Οφείλεις να εμφανίζεται πιο προσεκτικός στις δηλώσεις του. Πρώτον, διότι λανσάρεται ως εσωκομματική αντιπολίτευση της Κουμουνδούρου. Δεύτερον, επειδή χρονιάρες μέρες του 2015, ήτοι παραμονή Παναγιάς, ανέλαβε την εκτέλεση συμβολαίου δολοφονίας χαρακτήρος -φράση που αρέσκεται να χρησιμοποιεί, όποτε στριμώχνεται- απέναντι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στην οποία προξένησε μόνο επιπόλαιες αμυχές· όταν συγκρούονται δύο ογκόλιθοι της πολιτικής η έκβαση της μάχης κρίνεται στα σημεία. Τρίτον, καθόσον υπήρξε και ο ίδιος θύμα της παλαιότερης και θεολογικότερης εκδοχής του συστήματος.

Ρωτήστε τον Ιερώνυμο και ορισμένους θερμοκέφαλους μητροπολίτες. Τέταρτον, διόπερ η θεωρία του για τα μακαρόνια -«πόσα επιτέλους να φάει κανείς;» ενθυμείστε- παραμένει η ευκρινέστερη συμβολή του στα κοινά. Πέμπτον, τέλος, ένεκα του ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν ομιλούν για σκοινιά, ούτε αμολάνε καλούμπες. Απολαύστε μοτ α μο το ανομοιοκατάληκτο ποίημά του τέως υπουργού Παιδείας με περίτεχνους στίχους που ξεχειλίζουν μισές αλήθειες και με στροφές κατάφορτες από χονδροειδή ψεύδη: «Ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι άλλαξε πολιτική τον Ιούλιο του ’15 και άλλαξε γιατί αντιμετώπισε ένα περίστροφο στον κρόταφο από τους δανειστές».

Υπαινίσσεται, μετερχόμενος το επίρρημα πράγματι, ότι μπορεί και να μην το ’χαμε πάρει χαμπάρι. Εξακολουθεί, όμως, ακάθεκτος ο ριμαδόρος: «Και τότε ή θα έλεγε “γεια σας”, οπότε αφήνουμε την κοινωνία μας στα νύχια του παλαιού πολιτικού συστήματος, ή θα έλεγε “πάμε σε εκλογές” και είμαι αναγκασμένος να εφαρμόσω μια πολιτική με πολλές δυσκολίες, αλλά θέλω εκλογές πρώτα να ξέρει ο κόσμος τι πολιτική θα εφαρμοστεί. Κι αυτό έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν είναι “kolotumba”, είναι συμβιβασμός». Σχολιάζουμε τα θέσφατα του παυθέντος κομισάριου απ’ το τέλος. Αφιλότιμη ενασχόληση η αντιπολίτευση. Σου υπαγορεύει να εξουδετερώνεις ενίοτε τον αντίπαλο με χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη και πισώπλατες μαχαιριές. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί η αήθης προσπάθεια υποβάθμισης του μοναδικού εξαγώγιμου προϊόντος της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς με ενισχυμένες δόσεις Ακροδεξιάς;

Ζοχαδιάζομαι μόνο με την ιδέα, καθώς τα πιο έγκριτα διεθνή ΜΜΕ αναφέρουν διαρκώς τον νεοπαγή όρο «kolotumba», όταν υπονοούν ότι κάποιος κάνει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών, αποδίδοντας ασφαλώς τη λέξη στον ΘΑλέξη. Υπονομεύοντας τόσο βάναυσα την καταλυτική συνεισφορά του αρχηγού στον παγκόσμιο πολιτικό πολιτισμό, δικαίως κερδίζεις τον τίτλο του οπισθόβουλου και κακεντρεχούς. Και με τι ζητά, παρακαλώ, να αντικατασταθεί η δημοφιλής «kolotumba»; Με το άνευρο και δήθεν ηπιότερο «symvivasmos», που στο στόμα των ξενέρωτων αλλόφυλων θα ακουγόταν ως γλωσσοδέτης.

Αλεπού με πέταλα ο ερίφης! Τα έγκυρα φύλλα της αλλοδαπής συνδέουν τη διαβόητη «kolotumba» με το δημοψήφισμα, το οποίο ο Νίκος Οφείλεις αποσιωπά με πανουργία ως μη όφειλε. Ξεχνά τάχα μου και το πώς επικυρώθηκε η «πολιτική με τις πολλές δυσκολίες». Μα σε αγαστή σύμπνοια με το «παλαιό πολιτικό σύστημα». Ο ΣΥΡΙΖΑ, βεβαίως, δεν είπε «γεια χαρά νταν» το αλήστου μνήμης καλοκαίρι του ’15. Δεν ήταν κορόιδο. Τρόχισε καλά τα δικά του νύχια και τα έμπηξε βαθιά στις σάρκες της ήδη χειμαζόμενης κοινωνίας, την οποία υποτίθεται ότι θα απελευθέρωνε απ’ όλα τα δεινά. Δεν προκήρυξε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου για «να ξέρει ο κόσμος τι πολιτική θα εφαρμοστεί», αλλά επειδή αποχώρησαν παλικαρίσια καμιά τριανταριά βουλευτές του και η δεδηλωμένη είχε πάει περίπατο. Και τις κέρδισε με τερατώδη ψέματα σε ένα κλισέ: «παράλληλο πρόγραμμα», το πιο σύντομο ανέκδοτο του κόσμου. Οταν σου σερβίρουν κρύα μακαρόνια, υπουργέ μου, βράσε όρυζα.