Η κυνηγημένη μειονότητα Ροχίνγκια

Θεωρείται η πλέον καταδιωκόμενη θρησκευτική μειονότητα στον κόσμο. Περίπου 1,1 εκατομμύριο μουσουλμάνοι Ροχίνγκια ζουν περιθωριοποιημένοι αιώνες τώρα στην πολιτεία Ραχίν της Μιανμάρ.

Είναι απάτριδες και ανιθαγενείς, αφού δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ούτε από τη στρατιωτική χούντα, που κυβερνούσε επί δεκαετίες με σιδηρά πυγμή την ασιατική χώρα, ούτε από την εκλεγμένη το 2015 κυβέρνηση που σχημάτισε το κόμμα τής -πάλαι ποτέ έγκλειστης ακτιβίστριας υπέρ του εκδημοκρατισμού και νομπελίστριας ειρήνης- Αούνγκ Σαν Σου Κι.

Αρχές και στρατός (που εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να κάνει κουμάντο στη βουδιστική Μιανμάρ) όχι μόνο αρνούνται να εκχωρήσουν οποιοδήποτε δικαίωμα στους Ροχίνγκια, στερώντας τους κάθε πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση και αγορά εργασίας, αλλά έχουν εξαπολύσει πολύνεκρα πογκρόμ εναντίον τους, δολοφονώντας και εκτοπίζοντας στο γειτονικό Μπανγκλαντές δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνους.

Σ’ αυτή την ξεχασμένη γωνιά του κόσμου -στα σύνορα μεταξύ πολιτείας Ραχίν (πρώην Αρακάν) της Μιανμάρ και Μπανγκλαντές- εκτυλίσσεται ξανά και ξανά ένα ανθρωπιστικό δράμα που θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ανθρωπιστική καταστροφή, προειδοποιούν οργανώσεις αρωγής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, από τις 25 Αυγούστου σχεδόν 73.000 Ροχίνγκια έχουν καταφύγει στο Μπανγκλαντές, γεμίζοντας ασφυκτικά τους προσφυγικούς καταυλισμούς στη μεθόριο, ενώ χιλιάδες άλλοι παραμένουν παγιδευμένοι χωρίς εφόδια στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στις δύο χώρες.

Και η μαζική έξοδος συνεχίζεται όσο μαίνονται οι «επιχειρήσεις εκκαθάρισης» του στρατού της Μιανμάρ και φανατικών βουδιστών εναντίον αμάχων αλλά και μαχητών Ροχίνγκια, που ανήκουν στον αυτοαποκαλούμενο Στρατό Σωτηρίας των Ροχίνγκια στο Αρακάν (ARSA).

Η κυβέρνηση της Μιανμάρ τον χαρακτηρίζει «τρομοκρατική οργάνωση», κατηγορώντας τον για μπαράζ πρόσφατων επιθέσεων εναντίον στρατιωτικών και θρησκευτικών στόχων, όπως μεθοριακά φυλάκια, βουδιστικά χωριά, σχολεία και μοναστήρια.

Η αναζωπύρωση της βίας το τελευταίο δεκαήμερο δεν εξέπληξε κάποιους αναλυτές, που εκτιμούσαν πως ήταν θέμα χρόνου μερίδα των Ροχίνγκια να ριζοσπαστικοποιηθεί και να εξεγερθεί παίρνοντας τα όπλα, λόγω της πολύχρονης καταστολής, της απόλυτης περιθωριοποίησης και της ακραίας φτώχειας που βιώνει η μειονότητα.

Σπεύδοντας να εκμεταλλευτεί τις αιματηρές διώξεις, ο Τούρκος πρόεδρος (και αυτόκλητος «προστάτης» των απανταχού μουσουλμάνων) Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε τη Μιανμάρ για «γενοκτονία», ενώ εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις, όπως η Αλ Κάιντα στην Υεμένη, βρήκαν ευκαιρία ν’ απευθύνουν κάλεσμα για χτυπήματα εναντίον της.

Ηδη χθες η πρεσβεία της Μιανμάρ στην Τζακάρτα της Ινδονησίας (της πολυπληθέστερης μουσουλμανικής χώρας στον κόσμο) έγινε στόχος εμπρηστικής επίθεσης από ισλαμιστές διαδηλωτές. Ακτιβιστές υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν λόγο για απόπειρα εθνοκάθαρσης.

Το δε μουσουλμανικό και φτωχό Μπανγκλαντές νίπτει τας χείρας του κι αρνείται να παράσχει βοήθεια στους εκτοπισμένους, επιδιώκοντας ν’ αποφύγει την εγκατάστασή τους εκεί.

Ναυάγια πλοιαρίων

Σύμφωνα με τον στρατό της Μιανμάρ, σχεδόν 400 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από την περασμένη εβδομάδα. Ωστόσο οι νεκροί Ροχίνγκια είναι πιθανότατα πολύ περισσότεροι, αν ληφθούν υπόψη και τα ναυάγια πλοιαρίων με πρόσφυγες, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες και παιδιά, στον ποταμό Ναφ κατά μήκος των συνόρων Μιανμάρ-Μπανγκλαντές.

Περπατώντας επί μέρες στη ζούγκλα, εξαθλιωμένοι και λιμοκτονούντες, χιλιάδες Ροχίνγκια που καταφέρνουν να φτάσουν ζωντανοί σε προσφυγικούς καταυλισμούς διηγούνται με τρόμο τις θηριωδίες που υπέστησαν από στρατιώτες και φανατικούς βουδιστές, καταμαρτυρώντας εκτελέσεις, βιασμούς και εμπρησμούς των χωριών τους.

Η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία, καθώς το κύμα βίας ανάγκασε ανθρωπιστικές οργανώσεις ν’ αποσύρουν το προσωπικό τους και να σταματήσουν την αποστολή τροφίμων στην περιοχή. Οι διεθνείς εκκλήσεις προς την Αούνγκ Σαν Σου Κι να σταματήσει την αιματοχυσία προσώρας πέφτουν στο κενό.