Είναι κάποια τραγούδια, λίγα, που τα ακούω και μένω στην ίδια θέση, ακίνητη, για αρκετή ώρα αφότου έχουν τελειώσει, σαν να έχω κοκαλώσει. Ενα από αυτά είναι η σημερινή μου επιλογή. Δεν θέλω να γράψω κάτι άλλο, φοβάμαι μήπως το «μουντζουρώσω», αν και τα έργα τέχνης δεν διατρέχουν τέτοιο κίνδυνο…

«Πες μας πού πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει

πες μας πού πάει ο άνεμος, πού πάει η φωτιά σαν σβήνει

σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε.

Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα

καπνοί ‘ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα

καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε».

Δώρα Σελλά