Είχαν ασφαλώς και τα ευτράπελα οι εκλογές για την ηγεσία του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Το πιο ευτράπελο, νομίζω, μας ήρθε από τη Θεσσαλονίκη και τον εκεί ανταποκριτή της «Εφ.Συν.» Ν. Φωτόπουλο (προχθεσινό «πολιτικό παρασκήνιο»), ότι στις κάλπες προσήλθε και ο γνωστός Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος και προσερχόμενος δήλωσε εις απάντησιν απορίας: «Με ψήφιζαν άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ και ήρθε η ώρα να τους τιμήσω». Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή ο τσίφτης!
«Ο Ζορό ξαναχτυπά… στην Κεντροαριστερά αυτή τη φορά», καταλήγει το «πολιτικό παρασκήνιό» του ο συνάδελφος· ένα «πολιτικό παρασκήνιο» που το θεωρώ αντιπροσωπευτικό του είδους που τείνει να εκλείψει, και στην «Εφ.Συν.». Αυτό ΕΙΝΑΙ «πολιτικό παρασκήνιο»!
Τέλος πάντων, μετά τα δικά μας, τα δημοσιογραφικά και συγγνώμη για τις υποδείξεις, θεωρώ απολύτως κατανοητό το, ακόμα και με υπερβολές, ενδιαφέρον για σύσταση ή ανασύσταση –όπως το βλέπει καθένας– νέου φορέα της Κεντροαριστεράς ή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ή διαδόχου του ΠΑΣΟΚ.
Διότι, από εύθυμη σκοπιά, όπως έγραφα κάποτε σε ανάλογη περίπτωση στην «Ελευθεροτυπία»: Πολλοί (πολιτικοί) το χρήμα εμίσησαν, το Κέντρον ουδείς!
Αλλά και από στενά πολιτική σκοπιά, διότι το πολιτικό Κέντρο, με ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, σε διάρκεια ή σε επικαιρότητα, είναι ένα είδος πολιτικού βαρόμετρου που δείχνει τάσεις και ροπές του εν γένει πολιτικού χώρου· υπό ευρεία έννοια, τον ακτινοσκοπεί.
Εχει πολύ μεγάλη πολιτική σημασία επομένως, αν το «βαρόμετρο» στραφεί προς Αριστερά ή προς Δεξιά, κάτι που άλλωστε το είδαμε μέσες-άκρες με τις «συμμαχικές» κυβερνήσεις, άλλως και «συγκυβερνήσεις», της μνημονιακής περιόδου των ισχνών (και πολιτικά) αγελάδων.
Θα επανέλθω όμως στο θέμα. «Εχει ζουμί» που λέμε…
