Φθινοπωρινές μέρες

Τεντώνω το χέρι για να μπορέσω να κόψω το τελευταίο κυδώνι που ωρίμασε στην κορφή του δέντρου. Νωρίτερα η ίδια προσπάθεια έγινε και με τα ρόδια. Πού πάνε και γίνονται τα καλύτερα φρούτα! Στο ακραίο κλαδί, στην άκρη της πεζούλας, εκεί που μόνο πουλιά και σκίουροι θα τα φτάσουν. Να ’μαστε καλά, βγάλαμε και φέτος τη σοδειά από τα καλούδια του φθινοπώρου. Σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, ρόδια, κυδώνια. Τα κρεμάσαμε, τα απλώσαμε κάτω από τα κρεβάτια και περιμένουμε τον χειμώνα. Από κοντά και οι πρώτες πράσινες τσακιστές ελιές, με χοντρό αλάτι και σκίνο.

Κάποιοι φίλοι τούτες τις μέρες μάς συγκεντρώνουν γύρω απ’ τα ρακοκάζανα. Είναι ώρα τα τσάμπουρα των σταφυλιών να δώσουν άλλο ένα προϊόν, το τσίπουρο. Εκεί σταγόνα σταγόνα από τον αποστακτήρα επιστρέφει μέρος του κόπου που δόθηκε στη γης. Κι όπου να ’ναι θα δοκιμάσουμε το φετινό κρασί.

Οσοι βρισκόμαστε κοντά στη γης αφουγκραζόμαστε ολοχρονίς την ανασαιμιά της. Στην ξεραΐλα και στη βροχή, στο κάμα του καλοκαιριού, μα και στο δρόσο της άνοιξης. Αμα τύχει και την υπηρετούμε γινόμαστε ένα μ’ αυτήν. Σαν στάζει ο ίδρος ακούμε τους παλμούς της.

Το πάτημα πάνω της το δέχεται σαν χάδι. Ενα ατέλειωτο, ανυστερόβουλο δώσε-πάρε είναι η σχέση με τη γη. Κάθε τόσο ξεμακραίνουμε, την ξεχνάμε, κοιτάμε τη βολή μας. Αλλά στην επιστροφή μας εκείνη περιμένει, δεν κρατά κακία. Είμαστε το παιδί που επιστρέφει. Είτε απαυδήσαμε από τη ζωή της πόλης, είτε οι σπουδές δεν μας οδήγησαν εκεί που σχεδιάζαμε, είτε ακολουθήσαμε τους δρόμους των αγροτικών προγραμμάτων.

Παρεξηγημένο το φθινόπωρο. Ως νεκρή φύση, με τα πεσμένα φύλλα, μένει στον νου πολλών. Δεν συλλογούμαστε ότι το πέσιμο αυτό είναι επιστροφή στη μάνα, ώστε με τον κύκλο του χρόνου να έρθει η νέα ζωή. Η ηρεμία του μεταφέρεται και σε εμάς. Συνεχίζουμε στον απόηχο του καλοκαιριού, με ηρεμία και γλυκύτητα.

Χωρίς να αγνοούμε ή να διαγράφουμε την καθημερινότητα και τις δυσκολίες του καθενός, αλλά και του κοινωνικού περίγυρου, προσπαθούμε να ζήσουμε και να αδράξουμε την ύστερη γλύκα τούτων των ημερών.

Πού και πού κάποιος φίλος, όσοι ζούμε κοντά στη θάλασσα, μας καλεί για μπάνιο. Ετσι, τέλη Οκτώβρη- αρχές Νοέμβρη οι λιγοστοί φθινοπωρινοί κολυμβητές βυθίζονται ήσυχα μέσα της. Συνεχίζουν να συλλέγουν εικόνες εκτός εποχής, τις εναποθέτουν δίπλα στα φρούτα της και αναμένουν τις βροχές του φθινοπώρου.

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας