Το διάβαζα χθες στην «Εφ.Συν.», στο ρεπορτάζ για τη διάσωση του επικουρικού/ασφαλιστικού ταμείου ημών των δημοσιογράφων, του ΕΔΟΕΑΠ, ως μέρος της ανακοίνωσης του σωματείου των δημοσιογράφων, της ΕΣΗΕΑ, που την απευθύνει στους έξι εκδότες που αρνούνται την προτεινόμενη από την κυβέρνηση παρακράτηση υπέρ του ΕΔΟΕΑΠ ποσοστού 2% επί του τζίρου τους· έστω με την ελαφρά, χάριν του τίτλου, παραλλαγή: «Πρέπει να καταλάβουν (οι εκδότες) ότι η εποχή του τζάμπα τελείωσε» («πέθανε», στον τίτλο).
Ποια εποχή του τζάμπα πέθανε; Εδώ είναι: «ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς». Το τζάμπα πέθανε, ζήτω το τζάμπα! Εάν κάποιοι (προφανώς εκ των συνδικαλιστών, όλων των επαγγελματικών κλάδων) προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν, εμείς οι αποδέλοιποι δεν έχουμε λόγο να συνηγορούμε στην προσποίηση. Και η κυβέρνηση; Τώρα νοιάζεται (ίσως), αλλά πρωτύτερα καταργούσε (τον μόνο του ΕΔΟΕΑΠ πόρο) το αγγελιόσημο.
Είναι πασίγνωστο, ότι τα μνημόνια στάθηκαν γη της επαγγελίας, πρώτα για τις τράπεζες [των οποίων υποχρεωθήκαμε άπαντες να γίνουμε βαστάζοι, με πρώτα τα ασφαλιστικά ταμεία…] και μετά για πλείστους εργοδότες, μπαταξήδες, που χώθηκαν στο σωρό των «προβληματικών» και… υπήχθησαν με… ευελιξία στο περίφημο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα καρπούμενοι τα… αθησαύριστα και εις offshore διαφυγόντα, ως «καθωσπρέπει» νεότεροι μαυραγορίτες.
Πασίγνωστα· ακόμα και πολύ προ μνημονίων. Μόνο που τότε, αυτοί που τα λέγανε ήταν και οι μόνοι που τα ακούγανε. Οι κατέχοντες δοτές ή αιρετές εξουσίες αναπαύονταν στα πούπουλα της βεβαιότητας ότι τίποτα δεν θα συμβεί… Δεν τους μπορώ τους συνδικαλιστές. Ειλικρινά. Κι αν ουδέποτε υπήρξα ούτε θα υπάρξω π.χ. απεργοσπάστης, απεργώ για λόγους αρχής, ακόμα και όταν δεν πείθομαι για το ορθόν μιας απεργίας.
