Τούτος ήταν ένας διαφορετικός Ντάισελμπλουμ. Καμία σχέση με τον τύπο που πέταξε οργισμένος τα ακουστικά της μετάφρασης σε κείνη τη συνέντευξη Τύπου με τον Βαρουφάκη, λίγο μετά τις εκλογές του Γενάρη του 2015 προετοιμάζοντάς μας για την περίοδο των χυδαίων και κυνικών εκβιασμών που ακολούθησε.
Καμία σχέση επίσης με τον ξινό Ντάισελμπλουμ των Eurogroup, που έλεγε με τα χίλια ζόρια μισή καλή κουβέντα και στη συνέχεια εκτόξευε προειδοποιήσεις και απειλές για να μην παίρνουν θάρρος οι υποτελείς. Τώρα μας ήρθε ένας άλλος Ντάισελμπλουμ. Ηπιος, χαμογελαστός, με διάθεση για χιούμορ και κυρίως σπάταλος σε φιλοφρονήσεις για τα επιτεύγματα της ελληνικής κυβέρνησης.
Επλεξε το εγκώμιο του Τσίπρα, έκανε λόγο για την προοπτική εξόδου της χώρας από τα μνημόνια, δεν ξεστόμισε δηλητηριώδεις υπαινιγμούς παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των μέσων ενημέρωσης που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και δηλώσεις του, υποσχέθηκε βοήθεια για το χρέος και τόνισε ότι προϋπόθεση για να συνεχιστεί η καλή πορεία είναι η πολιτική σταθερότητα (καρφί για τη Ν.Δ. που ζητάει εκλογές).
Αλλαξε κάτι; Πολλά. Μετράει μέρες, αφού η θητεία του τελειώνει, οπότε έχει ανάγκη από συμμάχους στην περίπτωση που δεν επιλέξει τον ιδιωτικό τομέα, όπως άλλοι αξιωματούχοι της Ε.Ε στο παρελθόν, και θελήσει να παραμείνει με άλλο ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή.
Το κόμμα του στην Ολλανδία υπέστη εκλογική πανωλεθρία (όπως και το αδελφό κόμμα στη Γερμανία) πληρώνοντας τη συνεργασία του με τους συντηρητικούς (όπως και το SPD), άρα δεν είναι σε θέση να δίνει μαθήματα. Ωστόσο, μυαλό δεν φαίνεται να έχει βάλει, αφού επιμένει -το είπε και στον Τσίπρα- πως το ενδεδειγμένο μοντέλο διακυβέρνησης στις χώρες της Ευρώπης είναι ο μεγάλος συνασπισμός ανάμεσα στη Δεξιά και τη Σοσιαλδημοκρατία, συμφωνώντας με το στέλεχος του SPD που είχε δηλώσει δύο μέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές ότι «η αντιπολίτευση είναι άχαρο πράγμα».
Αυτές είναι οι συνέπειες της μολυσματικής νόσου του κυβερνητισμού. Επειδή όμως ο δογματικός άνθρωπος (γενικώς), παρά τα στραπάτσα (προσωπικά, ιδεολογικά, πολιτικά) δεν αλλάζει εύκολα απόψεις, έσπευσε ο κ. Ντάισελμπλουμ να μας θυμίσει το πλαίσιο εντός του οποίου είναι αναγκασμένες να κινούνται οι κυβερνήσεις: «Η εποχή που οι χώρες της ευρωζώνης είχαν πλήρη αυτονομία δεν υπάρχει πια. Αυτό όμως δεν επηρεάζει την αυτονομία κάθε χώρας στη λήψη των αποφάσεων».
Αντίφαση; Οχι. Μη μένετε στις λέξεις. Κρατήστε την ουσία. Ποια είναι; Οι κυβερνήσεις το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να διαπραγματεύονται τους όρους της αιχμαλωσίας τους. Πρέπει να λειτουργούν με σύνεση και να είναι πρόθυμες για συμβιβασμούς, γιατί αν μπουν στον πειρασμό να φλερτάρουν με μια άλλη στρατηγική επικαλούμενες τη λαϊκή βούληση, θα φάνε ένα ξεγυριστό πραξικόπημα που θα είναι όλο δικό τους. Κάτι ξέρουμε εμείς εδώ…
Ανάγωγα
«Δεν θα υπάρξει Ευρωπαίος υπουργός Οικονομικών. Και σίγουρα όχι κάποιος που θα είναι ταυτόχρονα και επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της Ε.Ε. Δεν το προβλέπουν άλλωστε οι ευρωπαϊκές συνθήκες», είπε ο επικεφαλής του EuroWorking Group Τόμας Βίζερ. Ενώ το Eurogroup, που κάνει κουμάντο στην ευρωζώνη, το προβλέπουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες; Οχι βεβαίως. Αυτή όμως είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.
