Ο κατάσκοπος Σμάιλι του Τζον Λε Καρέ είναι απογοητευμένος

Ο σπουδαίος συγγραφέας ιστοριών κατασκοπίας, Τζον Λε Καρέ, επιστρέφει με ένα νέο μυθιστόρημα αλλά με έναν παλιό ήρωα, τον κατάσκοπο Τζορτζ Σμάιλι. Ο 85χρονος συγγραφέας, μιλώντας με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Η κληρονομιά των κατασκόπων» («A Legacy of Spies»), λέει με αφορμή το Brexit, αλλά και τις διεθνείς εξελίξεις: «Ο Σμάιλι αισθάνεται ξένος στην ίδια του τη χώρα».

Δεν είναι λίγα τα βιβλία του Τζον Λε Καρέ που έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο («Ο ράφτης του Παναμά», «Ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι», «Ο ήσυχος κηπουρός» κ.ά.) ενώ κάθε καινούργια έκδοση προκαλεί φρενίτιδα στους φανατικούς αναγνώστες του.

Τώρα, μιλώντα στο BBC για το καινούργιο του βιβλίο, στο οποίο επιστρατεύει για όγδοη φορά τον Τζορτζ Σμάιλι (από το πρωτότυπο έργο «Tinker, tailor, soldier, spy» -Γανωματής, ράφτης, στρατιώτης, κατάσκοπος- που στα ελληνικά μεταφέρθηκε ως «Ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι») και εκφράζει την απογοήτευσή του μέσω αυτού.

Ο κατάσκοπος Σμάιλι πέρασε τη ζωή του υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα της χώρας του, όμως σήμερα, με την ψήφο υπέρ του Brexit, δεν την αναγνωρίζει πια, λέει ο συγγραφέας, που σημειωτέον είναι αναφανδόν εναντιον του Brexit και απεχθάνεται και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

«Ο Σμάιλι, που πέρασε τη ζωή του υπερασπιζόμενος τη σημαία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αισθάνεται προδομένος. Αισθάνεται σαν ξένος στην ίδια του τη χώρα. Γι΄αυτόν τον λόγο τον ξανασυναντούμε και τον αποχωριζόμαστε στο εξωτερικό», εξηγεί.

Η υπόθεση «που υπηρετούσε του αφαιρέθηκε, η ιδέα της πίστης προς τη χώρα του -ποια χώρα; ποιο Ηνωμένο Βασίλειο;- εξαφανίστηκε. Αγαπά ακόμη τη χώρα του, είμαι βέβαιος, αλλά αισθάνεται ξένος εκεί», αναφέρει.

«Είναι μία τόσο δύσκολη περίοδος για να γράφει κανείς, με το Brexit που απεχθάνομαι και τον Τραμπ που επίσης απεχθάνομαι. Αυτό που βλέπουμε είναι μία Ευρώπη που έχει παγιδευθεί ανάμεσα σε δύο πυρά, στην επίθεση κατά των δημοκρατικών κανόνων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Για τον Σμάιλι είναι πολύ δύσκολο να το καταπιεί», λέει.

Εξηγεί ότι ο ήρωας των οκτώ από τα μυθιστορήματά του είναι βαθιά φιλοευρωπαίος: «Το μοναδικό όνειρο που θα είχε ποτέ θα ήταν το όνειρο μίας ενωμένης Ευρώπης, ό,τι έκανε το έκανε για την Ευρώπη».

Θυμάται και τη δική του καριέρα ως κατάσκοπος, την οποία εγκατέλειψε τη δεκαετία του ’60 για να ασχοληθεί με τη συγγραφή.

«Μου είχαν αναθέσει μία σειρά πρακτόρων και εγώ στρατολογούσα κι άλλους. Αντίθετα με την αντίληψη που έχουμε για τη διαχείριση των πρακτόρων, πρόκειται για ένα έργο ποιμενικό», λέει.

Όπως εξηγεί, έχει βιώσει αγωνιώδη τηλεφωνήματα στη μέση της νύχτας, απειλές αυτοκτονίας και εξηγεί ότι το έργο του ήταν να ανταποκρίνεται στις ανάγκες αυτές των προστατευόμενών του, «να τους στηρίζει».

«Τους φρόντιζα, ήμουν δεκτικός στα προβλήματά τους, έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο με τον τρόπο του εφημέριου προς το ποίμνιό του και ταυτόχρονα τους χρησιμοποιούσα επιχειρησιακά. Είχαμε απόλυτη συνείδηση ότι εκμεταλλευόμασταν ανθρώπους και έπρεπε να τους το εξηγήσουμε με κάποιον τρόπο».