Να ανοίξουν τα εργοστάσια

Στα δύο πρώτα χρόνια της θητείας της η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει επώδυνους συμβιβασμούς με τους δανειστές της χώρας μας σε μια σειρά θεμάτων που έρχονταν σε αντίθεση με τις προγραμματικές θέσεις της. Εγκλωβισμένη στις στενωπούς της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και των πιέσεων των δανειστών, προχώρησε σε νέες ιδιωτικοποιήσεις και υλοποίησε άλλες, συμφωνημένες από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Είναι σαφές πια πως το κέντρο βάρους μεταφέρεται τώρα στον τομέα των επενδύσεων και στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Κανείς δεν αμφιβάλλει πως το αναπτυξιακό μοντέλο στο παρελθόν χαρακτηρίστηκε από παθογένειες γνωστές σε όλους: απουσία κεντρικού σχεδιασμού, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, δημιουργία χρηματιστηριακής φούσκας αντί παραγωγικών επανεπενδύσεων, αδιαφάνεια, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις και υποταγή σε νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες, που υπαγόρευαν πως το κλειδί για την ανάπτυξη είναι οι χαμηλοί μισθοί και η πλήρης απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.

Ολα αυτά βέβαια δεν αποτελούσαν μόνο κεντρική επιλογή των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά αυστηρές οδηγίες της Ε.Ε., του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ. Η εφημερίδα μας παρουσιάζει σήμερα το παράδειγμα της πολύπαθης Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας, αναδεικνύοντας πώς ενδογενείς παθογένειες εμποδίζουν ακόμα και σήμερα, παρά την πρόθεση της κυβέρνησης, τη διαμόρφωση ενός υγιέστερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος με εξωστρέφεια και παραγωγή προστιθέμενης αξίας. Το παράδειγμα της ΕΝΚΛΩ αφενός αποτυπώνει όλα τα προβλήματα που οδήγησαν μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες στο «λουκέτο», αφετέρου αποτελεί οδηγό για το μέλλον που διεκδικεί η χώρα, να ανασυνταχθεί σε συνθήκες ασφυκτικής επιτροπείας.

Το Δημόσιο οφείλει επιτέλους συντονισμένα να αναλάβει τον ρόλο του, να υπερασπιστεί εννόμως τα συμφέροντά του, χωρίς να υποστηρίζει συγκεκριμένους επενδυτές, θωρακίζοντας επιχειρηματικά σχέδια που συγκεντρώνουν χαρακτηριστικά κοινωνικής οικονομίας σε μεγάλη κλίμακα. Η κυβέρνηση παρουσιάζεται ώς τώρα διστακτική στους χειρισμούς, καθώς οφείλει να ισορροπήσει μεταξύ της μη αποδεκτής από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού κρατικής παρέμβασης στις πτωχεύσεις και στην εξασφάλιση του μέγιστου συμφέροντος για το Δημόσιο, που αποτελεί ζητούμενο.

Το κλειδί όμως για δεκάδες περιπτώσεις πτωχευμένων επιχειρήσεων είναι η επίσπευση των πτωχευτικών διαδικασιών και είναι προφανές πως από αυτές τις υποθέσεις μπορεί να υπάρξει κοινωνικό και οικονομικό, αλλά κυρίως πολιτικό όφελος, που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετείται με τις ακολουθούμενες έως σήμερα διαδικασίες.