Ο Σούπερμαν ήταν κάποτε ικανός να ξεπερνά κάθε δυσκολία, να αντιμετωπίζει κάθε πρόβλημα, να βρίσκει λύσεις εκεί όπου όλοι οι άλλοι σταματούν. Και τότε ήρθε ο Κρυπτονίτης.
Μπορεί να θεωρείται γενάρχης των υπερηρώων και άτυπος ιδρυτής της μεγάλης των υπερανθρώπων σχολής, αλλά το φανταστικό ορυκτό (απλή συνωνυμία με το ευγενές αέριο «Κρυπτό») αποτελεί τη μεταμοντέρνα αχίλλειο πτέρνα του, ένα μοιραίο αδύνατο σημείο με ανυπολόγιστες συνέπειες στις ικανότητες και τη δύναμή του. Και δυστυχώς γι’ αυτόν, η προοδευτική ωρίμανση του υπερηρωικού είδους και η σταδιακή σεναριακή απομάκρυνση από τις μανιχαϊστικές ερμηνείες του κόσμου και τις απλοϊκές θεωρήσεις της υπερηρωικής μορφής ως αλάθητης και αθάνατης θεότητας έφεραν αμέτρητες και ευφάνταστες ποικιλίες Κρυπτονίτη, για κάθε πιθανή και απίθανη αδυναμία.
Τη δεκαετία του 1940 υπήρχε μόνο ο «πράσινος» που προκαλούσε στον Σούπερμαν εξασθένηση των δυνάμεών του. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και μετά άρχισαν να εμφανίζονται οι παραλλαγές.
Ο «κόκκινος» ήταν ακόμη πιο ισχυρός με επιπτώσεις ακόμη και στη συμπεριφορά και την ψυχική υγεία, ο «κοκκινοπράσινος» προκαλούσε μεταλλάξεις, ο «ασημένιος» ήταν παραισθησιογόνο, ο «μαύρος» διαιρούσε τα θύματά του σε δύο ξεχωριστές οντότητες –όχι μόνο προσωπικότητες–, μία καλή και μία κακή, ο «λευκός» κατέστρεφε τη χλωρίδα, ο «πορτοκαλί» έδινε υπερδυνάμεις στα ζώα, ο «αργός» προκαλούσε αδυναμία στους ανθρώπους, ο «ροζ», ως σατιρικό σχόλιο στο «ξεχείλωμα» του θέματος και την εμφάνιση δεκάδων εκδοχών κρυπτονίτη, έκανε τον Σούπερμαν γκέι.
Η ύπαρξη όλων αυτών των μορφών ενός επινοημένου ορυκτού, καθεμιά με τις δικές της βλαβερές συνέπειες, πέραν της πλάκας και της οργιώδους φαντασίας των εκάστοτε σεναριογράφων, υπενθυμίζει εμφατικά ότι κανείς δεν είναι άτρωτος, όσο ισχυρός κι αν νιώθει μέσα στον εφησυχασμό της αυταπάτης του και την παντοδυναμία της εξουσίας του.
Πάντα θα υπάρχει ένα αδύνατο σημείο. Και πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα το ανακαλύψει.
