Εχει τελικά γούστο η κυβέρνηση να κοκορεύεται ότι όπου να ’ναι βγαίνει στις αγορές, να αγωνιά για μια καλή έκθεση από τους οίκους αξιολόγησης και άλλα φαιδρά, που ούτε καν μπορούσε να διανοηθεί προτού ο ΣΥΡΙΖΑ καταλάβει την εξουσία με τη («θεμιτή») συνεργασία των Ανεξάρτητων Ελλήνων (ακροδεξιάς κοπής κόμμα).
Διαχειρίζεται δηλαδή ό,τι απεχθανόταν ώς πριν από δυο-τρία χρόνια και έχει εγκλιματιστεί πλήρως με αυτήν την «υποχρέωση» απέναντι στους δανειστές αλλά και προς τον ελληνικό λαό. Θεωρεί δηλαδή επιτυχία ό,τι θα ήταν αυτονόητο για μια κυβέρνηση του «αντίπαλου» στρατόπεδου -και είναι βέβαιο ότι μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα είχε τόσο στενή επιτήρηση…
Εχει βέβαια να αντιμετωπίσει, πέρα από την αδεξιότητα που επιδεικνύουν τα περισσότερα στελέχη της, τη φιλελεύθερη υστερία (έχουν πραγματικά λυσσάξει όσοι ομνύουν σ’ αυτό το οικονομικό μοντέλο), που έχει καταντήσει θρησκευτικός φανατισμός, αλλά και την έντονη «αριστερή» κριτική (ιδεολογική απογοήτευση, ματαιωμένοι αγώνες χρόνων, σμπαράλιασμα του ηθικού πλεονεκτήματος κ.ά.)· βάλλεται δηλαδή πανταχόθεν και δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.
Με δεδομένο ότι έχει αποκοπεί από την κοινωνία, καταγίνεται με το πώς θα διατηρηθεί στην εξουσία, προσπαθώντας απελπισμένα να πείσει ότι υπάρχει ο μέγας κίνδυνος να επιστρέψουν οι εφιάλτες του παρελθόντος (κυρίως η επάρατη Δεξιά).
Δεν φαίνεται να αρκεί τούτη η σπουδή για πειθώ -οι περισσότεροι έχουν απομακρυνθεί από τη σφαίρα επιρροής της και δυστυχώς προτιμάνε σκοταδιστικές και ολοκληρωτικές επιλογές. Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο -ας πρόσεχαν, ας προσέχαμε όλοι…
Είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει πολιτική αντιπαράθεση παρά μόνο μια εξοντωτική προσπάθεια να ξεκαθαριστούν λογαριασμοί μεταξύ των παλαιών και των νέων τζακιών. Πραγματικά μετέρχονται κάθε μέσο και οι δύο πλευρές αδιαφορώντας εάν γίνονται περίγελως σε σκεπτόμενους πολίτες (όσοι υπάρχουν ακόμη…).
Βλέπουμε ότι η δημιουργική σάτιρα προέρχεται μόνο από «αριστερά», απλούστατα γιατί η δεξιά είναι γεμάτη μίσος και (μνησι)κακία -και ως γνωστόν σε τέτοιους τόπους δεν ευδοκιμεί ούτε η σάτιρα ούτε το χιούμορ· απαιτείται ένας ελάχιστος ανθρωπισμός και μια «υπόκλιση» στον νικητή αντίπαλο.
Οσοι βγάζουν φλύκταινες παρακολουθώντας τα έργα και τις ημέρες τούτης της κυβέρνησης έχουν επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου σταυροφορία εναντίον όσων τη στελεχώνουν, αλλά αυτή η εμμονή τους οδηγεί σε απίσχνανση την όποια δίκαιη κριτική μπορούν να ασκήσουν· ακόμη και εγγράμματοι και σοβαροί, κατά τα άλλα, φιλελεύθεροι διολισθαίνουν σ’ αυτή τη «σταυροφορικότητα» και καταντάνε άσφαιροι, αλυσιτελείς.
Η κυβέρνηση μπορεί να είναι ό,τι είναι (άτολμη, δουλική, αναποτελεσματική κ.ά.) αλλά και η αντιπολίτευση; Αυτή κι αν είναι -τέτοιο μίσος σπάνια εμφανίζεται στην «αρένα» της πολιτικής σκηνής.
Αναυδοι παρακολουθούμε την υποβάθμιση του πολιτικού διαλόγου και τη μετριότητα όσων τον «διεξάγουν»· έρχονται στιγμές που λες ότι όλα έχουν τελειώσει και ότι τίποτε δεν μπορεί να αντιστρέψει αυτό το νοσηρό και επώδυνο για πολλούς κλίμα, εξ ου και η αδιαφορία πολλών πολιτών και η τάση απομονωτισμού τους. Είναι έτσι; Ελπίζουμε πως όχι…
-320x213.jpg)
