Η Κουντουρά και ο γιατρός μου

Θα αλλάξω γιατρό. Καλός, χρυσός, αλλά το έχει παρακάνει με τις συμβουλές του: «Πολλά μπάνια να κάνετε». Το είπε μια, το είπε δυο… «Γιατρέ μου, μήπως μπορείτε να μου βρείτε κάτι πιο οικονομικό. Ας πούμε, να παίρνω τους δρόμους και να περπατώ…». «Αλλο πράγμα η θάλασσα. Ξέρετε, το ιώδιο…».

Βρε ξέρω για το ιώδιο, ακόμη και για τα φύκια. Η γιαγιά μου έφτιαχνε μαξιλάρια από φύκια γι’ αυτό το αναθεματισμένο το ιώδιο. Να πέφτεις μπρούμυτα στο μαξιλάρι και να ανοίγουν τα πνευμόνια σου· να ξεφεύγει και κανένα φύκι και να μπερδεύεται με τις μεταξωτές κορδέλες της μαξιλαροθήκης. Αυτά όμως στην Αλεξανδρούπολη, που η θάλασσα ήταν δίπλα.

Εδώ στην Αθήνα, πού να τη βρω; Οχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά πώς να πάω; Εγώ στα Γλυκά Νερά, εκείνη κατά Βάρκιζα, Πόρτο Ράφτη, Αυλάκι, Σχινιά – πάνω από 25 χλμ. μόνο το πήγαινε. Και να υπήρχαν τα λεφτά; χαλάλι του βενζινά. Αλλά δεν…

Αντε πες να γραφτώ στα πούλμαν. Σε πάνε στην παραλία, κατεβαίνεις μαζί με τους άλλους συνταξιδιώτες και τρέχετε όλοι μαζί σαν τα χελωνάκια προς τη θάλασσα. Δυο ώρες μπάνιο, δυο ώρες διαδρομή, 4 ευρώ κατά μέσο όρο το εισιτήριο, 120 (πάντα κατά μέσο όρο) τα 30 μπάνια – «πολλά», είπε ο γιατρός και πολλά είναι, όχι τα μπάνια, αλλά τα λεφτά.

Για άλλα μέρη και θάλασσες ούτε λόγος. Θα σε φιλοξενήσουν φίλοι. Ε, τα εισιτήρια; Εντάξει, θα σε ταΐσουν σαν το απέταγο πουλάκι, αλλά εσύ δεν θα κεράσεις μια φορά;

Μπα, δεν βγαίνω – ούτε έξω ούτε οικονομικά. Εχω κι εκείνη την Κουντουρά να μου λέει πως σκίζει ο τουρισμός. Ετσι μου ’ρχεται να τη στείλω στον γιατρό μου…