Διαμορφωτής τάσεων

Από το 1957 μέχρι σήμερα το Fiat 500 αποτελεί έναν πραγματικό διαμορφωτή των τάσεων, έχοντας επηρεάσει καθοριστικά τον κόσμο της μόδας, αλλά και γενικά την κοινωνία και τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Το Fiat 500 είναι πολύ παραπάνω από ένα απλό αυτοκίνητο. Μέσα σε 60 χρόνια το 500 έχει εξελιχθεί σε ένα αυθεντικό pop icon με πολλούς θαυμαστές, ένα σύμβολο του ιταλικού στυλ που δεν είναι ποτέ εκτός μόδας.

Η αποστολή του 500 από το 1957 έως σήμερα ήταν να δώσει χρώμα στους δρόμους σε όλο τον πλανήτη και το πέτυχε.

Το εμβληματικό Fiat είναι πραγματικό έργο τέχνης που συμπληρώνει το περιβάλλον γύρω του.

Ηταν καλοκαίρι 1957 όταν λανσαρίστηκε στο Τορίνο το λιλιπούτειο Fiat 500, από τα πιο σημαντικά μοντέλα της σύγχρονης αυτοκινητικής ιστορίας, πραγματικό έμβλημα της μαζικής παραγωγής: ένα όχημα το οποίο μπορούσε να αποκτήσει εύκολα η αστική τάξη.

Μέσα σε λιγότερα από τρία μέτρα μήκος, η πρώτη εκδοχή του -που μετακινούσε ολόκληρες οικογένειες στη μεταπολεμική Ιταλία- κατασκευάστηκε σε σχεδόν 3.900.000 μονάδες.

Το Fiat 500 ή Fiat Nuova 500 παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία από το 1957 έως το 1975 σε πάρα πολλές εκδόσεις.

Αντικατέστησε το Fiat 500 Topolino και αντικαταστάθηκε το 1972 από το Fiat 126.

Το Fiat 500 σχεδιάστηκε από τον Ντάντε Τζιακόσα με έναν εξαιρετικά οικονομικό 2κύλινδρο, αερόψυκτο κινητήρα και συμπαγείς εξωτερικές διαστάσεις.

Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα πρώτα οχήματα για αμιγώς αστικές μετακινήσεις.

Ο Τζιακόσα προβληματίστηκε αρκετά για τη διάταξη του κινητήρα που θα φορούσε το νέο μικρό της Fiat, προτού καταλήξει τελικά -με γνώμονα το χαμηλό κόστος και την αξιοπιστία- στο μοτέρ χωρητικότητας 479 κ.εκ. και ισχύος μόλις 13 ίππων, με δύο κυλίνδρους εν σειρά. Λίγο αργότερα αυξήθηκαν και τα κυβικά (499,5) και τα άλογα (17).

Είχε 4τάχυτο σασμάν και υδραυλικά φρένα, ενώ η εμπρός ανάρτηση ήταν ανεξάρτητη με διπλά ψαλίδια, με την πίσω (επίσης ανεξάρτητη) να αποτελείται από εγκάρσιους συνδέσμους, ελικοειδή ελατήρια και τηλεσκοπικούς αποσβεστήρες.

Προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής αγοράς αυτοκινήτου για οικονομικά αυτοκίνητα, επελέγη η διάταξη «κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση».

Αμεση συνέπεια της διάταξης «όλα πίσω», ήταν ότι η δεξαμενή καυσίμου και η ρεζέρβα του Fiat 500 ήταν στο εσωτερικό του μπροστινού μέρους του αμαξώματος, κάτω από το καπό, με τη ρεζέρβα στο μπροστινό άκρο του θαλάμου και το ντεπόζιτο λίγο πιο πίσω (διάταξη κοινή με το κλασικό Σκαθάρι), περιορίζοντας έτσι τον διαθέσιμο χώρο αποσκευών.

Η παραγωγή του κλασικού Fiat 500 έληξε την 1 Αυγούστου 1975 και της έκδοσης Fiat 500 K (station wagon) το 1977, μολονότι ο (θεωρητικά) διάδοχος του 500, το Fiat 126, είχε παρουσιαστεί και λανσαριστεί ήδη από το 1972.

Το 2007 εμφανίστηκε ο πραγματικός διάδοχος του μοντέλου, λανσάροντας το σημερινό Fiat 500.

Αν και η αισθητική του παραπέμπει αμέσως στο αρχικό «πεντακοσαράκι» του 1957, τόσο ο κινητήρας όσο και η μετάδοση της κίνησης στο σημερινό 500 είναι μπροστά, κοινώς «όλα εμπρός», σε αντίθεση με το «όλα πίσω» του αρχικού 500.