Εργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, δημιουργίες δανεισμένες από μουσεία και προσωπικές συλλογές.
Τέχνη που αναδεικνύεται όταν θα πέφτει η νύχτα και άλλη που λειτουργεί κάτω από τον καυτό ήλιο. Ιστορίες βίαιων αποχωρισμών, προσφυγιά και μετανάστευση, όνειρα και αστικές αφηγήσεις.
Μετά τους ήχους και τις μουσικές ο Κήπος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών γίνεται και «τόπος εικόνων».
Υποδέχεται για πρώτη φορά μια διεθνή διοργάνωση σύγχρονης τέχνης με εγκαταστάσεις, γλυπτά, κείμενα-γλυπτά, βιντεοεγκαταστάσεις και ηχητικά έργα, η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν θεσμό-ορόσημο για την καλοκαιρινή πολιτιστική ζωή της πόλης.
Τίτλος της έκθεσης, που εγκαινιάστηκε χθες βράδυ, «Ο Κήπος βλέπει».
Τα 37 έργα, που υπογράφουν 26 διεθνώς αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες (Νάτι Γουόρντ, Μάρια Βιρκάλα, Μάθιου Μπάρνεϊ, Ζμπινέκ Μπαλαντράν, Σιρίν Νεσάτ, Ουίλιαμ Κέντριτζ, Τιμ Νόμπλε & Σου Γουέμπστερ, Φάνος Κυριακού, Κώστας Μπασάνος, Τζένη Μαρκέτου, Δανάη Στράτου, Ράνια Μπέλλου, Ανδρέας Λόλης, Αμάρ Κανουάρ, Ναταλία Γιαξή κ.ά.), τοποθετήθηκαν σε 85 σημεία του Κήπου και καλούν τους Αθηναίους σε μια ενδιαφέρουσα εικαστική εμπειρία, που επιμελήθηκε η νέα διευθύντρια του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Αννα Καφέτση.
«Ξαναβρισκόμαστε έπειτα από απουσία περίπου δυόμισι ετών. Ο τίτλος της έκθεσης είναι δάνειος από τα “Τρία Ποιήματα με σημαία ευκαιρίας” του Οδυσσέα Ελύτη, χωρίς ίσως τις θεολογικές και μεταφυσικές αναγωγές που κάνει το ποίημα», είπε η πρώην διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.
«Βρήκα σε αυτόν τον τίτλο μια ευρεία μεταφορά ενός ανοίγματος στον κόσμο. Θέλουμε ο Κήπος να βγει από την κλειστότητά του, από τα όριά του και τον εαυτό του. Δεν θα κάνω μια περιήγηση των έργων της έκθεσης, αλλά θα σας δώσω μερικά εννοιολογικά περιβάλλοντα που θα ανακαλύψετε όταν επισκεφθείτε τον χώρο. Ενα από αυτά είναι το άνοιγμα στη μνήμη των δρόμων, που θα δείτε μέσα από ένα πολιτικό έργο των Χόρχε Γκαλίντο και Σαντιάγο Σιέρα, που προβάλλεται στις προσόψεις του κτιρίου και συνοψίζει μια εμπειρία σαν αυτή που ζούμε στην εποχή μας. Ενα δεύτερο στίγμα είναι η έξοδος του Κήπου σε ανθρώπινες ιστορίες και κυρίως σε αυτές που ζει κανείς καθημερινά σε διαδρόμους και δωμάτια νοσοκομείων – άλλωστε περιβάλλεται από νοσοκομεία. Κομβικό έργο γι’ αυτά αποτελεί το τρίπτυχο του Ουίλιαμ Κέντριτζ. Και το τρίτο στίγμα είναι η ανθρώπινη κοινότητα που χτίζεται μέσα από ένα συγκλονιστικό έργο της Σιρίν Νεσάτ που πραγματεύεται το θέμα της τελετουργίας ταφής».
Το κοινό θα αναζητά τα εκθέματα μέσα στις φυλλωσιές και στους θάμνους του Κήπου αλλά και στο εσωτερικό της λεγόμενης Υπηρεσιακής Αυλής του Μεγάρου και θα περιηγείται ανάμεσά τους.
Ετσι, όπως σημειώνει η Αννα Καφέτση, «ο Κήπος γίνεται ένας τόπος εικόνων. Η καθεμιά τους, μέσα από τις αναρίθμητες οπτικές της, μας καλεί να υπερβούμε το όριο, να βιώσουμε τον περίπατο ή τις στοχαστικές στιγμές στον Κήπο ως συνεχή περάσματα από το πραγματικό στο φανταστικό».
Τόσο τα ίδια τα έργα όσο και ο τρόπος που έχουν στηθεί στον Κήπο δίνουν αφορμές για να συνδεθεί ο επισκέπτης με τον δημόσιο χώρο και την πόλη, να συνομιλήσει με τις μνήμες της Αθήνας, με ανθρώπινες σχέσεις και ιστορίες – ενίοτε και προσωπικές.
«Ο Κήπος μετατρέπεται σε νέο ερμηνευτικό πλαίσιο, όπου οι δημιουργίες των καλλιτεχνών διαμορφώνουν ένα αφήγημα για τον έρωτα, τη ζωή και τον θάνατο, για την ανθρώπινη ύπαρξη. Τα έργα συνομιλούν με το φυσικό περιβάλλον και αλληλεπιδρούν συνεχώς με το καταλυτικό φως της ημέρας ή της νύχτας: Η άγρα φωτός, ευρεία μεταφορά και συνδετικός ιστός των έργων, βρίσκεται πάντα στο κέντρο της έκθεσης, ορατή ή μαντευτή. Αναζήτηση ηλιακή και σεληνόφωτη», αναφέρει χαρακτηριστικά η επιμελήτρια. «Αυτή η ιστορία αρχίζει στο σκοτάδι και δεν θα έβρισκα καλύτερο μέρος από την Υπηρεσιακή Αυλή που είναι τα σπλάχνα του Μεγάρου».
«Εγκαινιάζουμε κάτι καινούργιο. Ανοίγουμε τον Κήπο με τη βοήθεια της Αννας Καφέτση και αυτό είναι το πρώτο βήμα από τα πολλά που σκεφτόμαστε για να αλλάξουμε συνολικά την όψη του Μεγάρου στοχεύοντας σε μια πολιτιστική εμπειρία πιο διευρυμένη», σημείωσε ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Μεγάρου, Νίκος Θεοχαράκης, χωρίς να κρύβει την ανησυχία του για τις οικονομικές εκκρεμότητες του Οργανισμού.
Στις μελλοντικές προοπτικές στάθηκε και η Αννα Καφέτση: «Ο στόχος είναι το Κέντρο (το ακριβές του όνομα θα το ανακοινώσουμε τον Σεπτέμβριο) να αποτελέσει ένα διακαλλιτεχνικό άνοιγμα του Μεγάρου με μόνιμο εκθεσιακό χώρο, την Υπηρεσιακή Αυλή. Αυτή δεν είναι η εναρκτήριά του έκθεση, αλλά ένα πρώτο βήμα και μια από τις πολλές εκθέσεις που θα ακολουθήσουν τα επόμενα καλοκαίρια».
Info:
Διάρκεια έως 17 Σεπτεμβρίου. Καθημερινά 12.00-24.00. Είσοδος ελεύθερη.
