Το δίλημμα

Η χώρα επιτέλους βελτιώνει τις επιδόσεις της στην οικονομία, μετά τη χρεοκοπία της. Οχι φυσικά ότι συμβαίνει τίποτα θεαματικό για τους πολλούς ή έστω κάτι κάπως χειροπιαστό και άμεσο για τη ζωή των πραγματικά φτωχότερων (πλην ίσως από τη θετική επίδραση της μείωσης της ανεργίας και ορισμένων δημοσίων επενδύσεων), αλλά φαίνεται ότι σταθεροποιεί τη θέση της στο διεθνές σύστημα.

Και αυτή είναι καλή είδηση για όλους μας, αν μάλιστα κοιτάξουμε τι γίνεται ευρύτερα στη γειτονιά μας.

Οπωσδήποτε η πορεία που χαράχτηκε μετά την αναταραχή και την ανασφάλεια που έφερε η πτώχευση της Ελλάδας και τους επώδυνους συμβιβασμούς του Ιουλίου του 2015 ξεκαθαρίζει. Γίνεται σαφέστερη.

Η επιλογή της κυβέρνησης είναι η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στη ζώνη του ευρώ -όσο κι αν και το ευρω-σύστημα δεν σταματά και δεν σταμάτησε ποτέ, ιδίως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2009, να βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή και να παράγει αδιέξοδα, ανισότητες και ανταγωνισμούς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το μάθημα της οικονομικής φούσκας που έσκασε στα νεοφιλελεύθερα χέρια των εγκεφάλων της Ε.Ε., των τραπεζών, όλων των διεφθαρμένων κέντρων εξουσίας κ.λπ. και ιδίως των κυβερνήσεων του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και που οδήγησε στην κατάργηση δικαιωμάτων και εργατικών κατακτήσεων, ξεχάστηκε και δεν τρέχει τίποτα. Παραμένει ως το κεντρικό πολιτικό δίλημμα στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη.

Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής θα διατηρήσει και θα κλιμακώσει την πολιτική αναταραχή στην Ευρώπη (όπως και ευρύτερα) και τη μοιραία σύγκρουση των δύο ιστορικών ρευμάτων: δεξιός νεοφιλελευθερισμός και «νόμοι της αγοράς», από τη μία, ή επιστροφή μιας σύγχρονης ή και πληθυντικής συμμαχικής Αριστεράς με την ηγεμονία λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστικών σοσιαλιστικών – σοσιαλδημοκρατικών λύσεων με κοινωνικό, ανθρώπινο πρόσωπο, δημοκρατία και διεθνή αλληλεγγύη.

Τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, βεβαίως, εάν οι δανειστές και οι εντεταλμένοι θεσμοί τους προσγειωθούν στις πραγματικότητες, χαλαρώσουν την επιτήρησή τους στη χώρα μας και περιορίσουν τους γνωστούς, καθημερινούς, επί επτά χρόνια, εκβιασμούς τους με τον εμφανή και δόλιο στόχο τους όχι μόνο να υφαρπάξουν το ταχύτερο τα κεφάλαια και τους τόκους των δανείων που απλόχερα έδιναν από τα πλεονάσματά τους, αλλά και να διαλύσουν τα κοινωνικά ερείσματα του κυβερνώντος κόμματος, δηλαδή τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα που το στήριξαν.