Ενας στους δύο Ελληνες θεωρεί, απ’ ό,τι διάβασα σε χθεσινή έρευνα της «Εφ.Συν.», ότι η διάκριση Αριστερά – Δεξιά έχει πάψει να έχει νόημα ενώ οχτώ στους δέκα δηλώνουν ότι η πολιτική είναι μια διαδικασία (sic) που τους ενδιαφέρει, παρότι αποστρέφονται τους πολιτικούς.
Αντε να βγάλει άκρη κανείς. Αν και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη συγκυρία, η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανατραπεί ή να μεταβληθεί, έχει ενδιαφέρον ακριβώς λόγω αυτής της συγκυρίας (πρώτη φορά Αριστερά στην κυβέρνηση και τα συμπαρομαρτούντα).
Χρόνια περίμενε ο κόσμος να δει το ήθος και την αξιοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την υπεράσπιση των αδυνάτων, που πρέσβευε η Αριστερά, και αντ’ αυτών όλων του ’ρθε ο ουρανός σφοντύλι, αφού διαπίστωσε πως και τούτοι οι λεβέντες πράττουν ακριβώς ό,τι έπρατταν και οι συντηρητικοί και όλοι οι προηγούμενοι υπηρέτες του κεφαλαίου.
Συμπεράσματα ασφαλή δεν μπορούν να προκύψουν από την έρευνα, τα αποτελέσματα όμως είναι ενδεικτικά της σύγχυσης που επικρατεί στους Ελληνες ψηφοφόρους.
Η πολιτική δεν είναι μια απλή διαδικασία αλλά καθημερινή παρουσία στην πολιτική σκηνή, συμμετοχή σε θεσμικά όργανα και αποφάσεις, που αφορούν τις τύχες όλων των πολιτών· εννοείται έτσι έπρεπε να είναι, αλλά, δυστυχώς, με Δεξιά ή με Αριστερά, οι περισσότεροι είμαστε αποκλεισμένοι, έχοντας εκχωρήσει τη διεκδίκηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων μας σε εκπροσώπους οι οποίοι, μετά την εκλογή τους, αδιαφορούν πλήρως (σχεδόν) για την κοινωνία -προέχει, όπως πολλοί εύκολα διαπιστώνουμε, η διατήρηση των αξιωμάτων που καταλαμβάνουν (και στη συνέχεια πέρα βρέχει…).
Αυτό συμβαίνει, πιθανώς, γιατί η πολιτική έχει διαχωριστεί από την ηθική, μια και η δεύτερη, ισχυρίζονται πολλοί, είναι ανασταλτικός παράγοντας στην άσκηση της πρώτης -μπα; Ισως, όμως, να έχουν δίκιο.
Τι να τον κάνεις έναν ηθικό και ακέραιο πολιτικό όταν είναι ανίκανος προς παραγωγή έργων και επίτευξη σκοπών κοινωφελούς χαρακτήρα;
Ναι, αλλά έτσι ενδυναμώνεται και κυριαρχεί ο κυνισμός και η αυθαιρεσία των πολιτικών με οδυνηρές συνέπειες για τους ψηφοφόρους· ταυτόχρονα θεμελιώνεται η παντοκρατορία του πολιτικού συστήματος, το οποίο δέχεται πλέον στους «κόλπους» του μόνο τους πρόθυμους να το υπηρετήσουν −χωρίς -εννοείται- ηθικούς ενδοιασμούς και οιουδήποτε είδους φραγμούς.
Πάντως η διάκριση εξακολουθεί να υπάρχει και δεν θα πάψει όσο είμαστε άνθρωποι -δεν είναι, όμως, μεταξύ Δεξιάς – Αριστεράς αλλά μεταξύ αυτών που τάσσονται με την εξουσία και αυτών που προσπαθούν να παραμείνουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, χωρίς να χάσουν το ηθικό τους υπόστρωμα.
Πάντα θα υπάρχει διαχωριστική γραμμή από τη στιγμή που ο καθένας καλείται να πάρει τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής του: με την εξουσία ή εναντίον της;
Το θέλουμε είτε όχι, όλοι είμαστε πολιτικά ζώα, άλλος λίγο κι άλλος περισσότερο -εξαρτάται από το πόσο μας δελεάζει η συναναστροφή και η (απαραίτητη) αμοιβαιότητα, ή η (εγγενής;) τάση για επικράτηση επί των άλλων.
Να μην ξεχάσουμε το πολυαγαπημένο και λατρεμένο «εγώ» μας, πώς να το κάνουμε…
