Τα πιο παλιά τα χρόνια οι ποδοσφαιριστές υπέγραφαν… ισόβια σε μία ομάδα. Και προέκυπτε μέγα ζήτημα όταν συμπλήρωναν οκταετία και αργότερα πενταετία στον ίδιο σύλλογο και αποκτούσαν το δικαίωμα για να διαπραγματευτούν την ανανέωση της συνεργασίας τους ή να διαλέξουν τον επόμενο σταθμό στην καριέρα τους.
Κάπως έτσι γινόταν θέμα συζήτησης η ελευθερία του Βασίλη Χατζηπαναγή ή του Θωμά Μαύρου ενώ με αυτόν τον τρόπο μετακόμισαν από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό παίκτες όπως ο Γαλάκος, ο Κυράστας, ο Δεληκάρης και πιο μετά ο Σαργκάκης, ο Βαμβακούλας και ο Αποστολάκης.
Το σύστημα αυτό σαφώς και βόλευε τα ποδοσφαιρικά σωματεία που με την πάροδο του χρόνου έγιναν Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες και τώρα πια, μερικές δεκαετίες μετά, δεν υπογράφουν συμβόλαια παικτών με διάρκεια μεγαλύτερη των δύο ετών ενώ αρκετοί καταφεύγουν και στις περιπτώσεις του δανεισμού.
Ακραίες καταστάσεις και οι δύο με τη σημαντική παράμετρο ότι εδώ και πολύ καιρό υπάρχουν ανάμεσα στις ομάδες και τους παίκτες οι ατζέντηδες που έχουν ευδοκιμήσει στο χώρο, ειδικά μετά την απόφασή Μπόσμαν. Οι συχνές μετακινήσεις των παικτών-πελατών τους αποφέρουν αρκετά υψηλή προμήθεια ενώ και οι ομάδες νομίζουν ότι τους εξυπηρετεί αυτό το καθεστώς αν και κατά βάση δεν καταφέρνουν να φτιάξουν τον κορμό για να στηρίξουν το οικοδόμημά τους.
Παίκτες πάνε κι έρχονται, όπως συμβαίνει με ανάλογη συχνότητα και στο μπάσκετ και σπάνια υπάρχουν πλέον αυτοί που θα ταυτιστούν με έναν σύλλογο και κατ’ επέκταση με τους οπαδούς του- ποιος ξέρει πότε και αν θα μας προκύψει ο επόμενος Τότι.
Κάποτε τον Σαραβάκο τον είχαμε ταυτίσει με τον Παναθηναϊκό, όπως τον Αναστόπουλο με τον Ολυμπιακό, τον Σαβέβσκι με την ΑΕΚ, τον Κούδα με τον ΠΑΟΚ, τον Χατζηπαναγή με τον Ηρακλή, τον Κούη με τον Άρη. Τώρα πια γίνεσαι αρχηγός σε μία ομάδα σε χρόνο ρεκόρ και μέχρι να προλάβεις να «συνδεθείς» μαζί της έχεις πάρει μεταγραφή για αλλού.
Λείπουν τα σημεία αναφοράς για κάθε σύλλογο (για να μη γυρίσουμε τη μηχανή του χρόνου στους Δομάζο, Μίμη Παπαϊωάννου, Σιδέρη και τόσους άλλους) και οι ήρωες των γηπέδων δεν προλαβαίνουν να κυκλοφορήσουν ούτε σε αυτοκόλλητα σε τσίχλες που παίρναμε κάποτε από το περίπτερο, την εποχή που περιμέναμε από τη Δευτέρα πότε θα έρθει η επόμενη Κυριακή…
