Κι όμως, ίσως έχουν άδικο όσοι απορούν ή εξοργίζονται με την πρόσφατη δικαστική απόφαση, όπου αναφέρεται ότι «η μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας».
Κι αν κάποιοι, αναχρονιστικοί και δογματικοί ως επί το πλείστον, ωρύονται πως η αμοιβή του εργαζόμενου είναι ο θεμέλιος λίθος της εργασίας, ας εξετάσουμε και την άλλη όψη.
Διότι, βεβαίως, εμμένοντας στην καταβολή των δεδουλευμένων χάνουμε το δάσος· η εργασία είναι χαρά, είναι έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου, είναι δίαυλος κοινωνικοποίησης και βοηθά στην καλλιέργεια ανθρώπινων δεσμών.
Προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς, την πληρότητα του κάματου, την ευφορία της συμμετοχής σε μια ομαδική προσπάθεια. Καλλιεργεί την ευγενή άμιλλα, προάγει τον υγιή ανταγωνισμό, σφυρηλατεί καλύτερες προσωπικότητες.
Η εργασία εξασφαλίζει την ψυχολογική ισορροπία, αποτρέπει την εκδήλωση ψυχικών νοσημάτων και προλαμβάνει πάσης φύσεως συναισθηματικές διαταραχές.
«Αργία μήτηρ πάσης κακίας»· με πόσο μεγαλύτερη σαφήνεια, πια, έπρεπε να το διατυπώσουν οι αρχαίοι ημών;
Προνομιούχος στις μέρες μας όποιος εργάζεται κι εξασφαλίζει όλα τα παραπάνω ευεργετήματα· συν τοις άλλοις, γλιτώνει και τον μπελά της μετανάστευσης.
Επειδή όμως ο προνομιούχος από τον πλεονέκτη απέχουν μισή τρίχα δρόμο, ας προσέξουμε να μην υποπέσουμε στο θανάσιμο αμάρτημα της πλεονεξίας.
Ας δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τη σοφή απόφαση της Θέμιδος, που μας απαλλάσσει από τη σκλαβιά του υλισμού και την παραδοπιστία.
Αλλωστε, τι είναι οι πέντε δεκάρες που θα μας πλήρωνε ο εργοδότης μπρος στον ψυχικό και πνευματικό πλούτο που μας προσφέρει η εργασία μας;
Σίγουρα, πάντως, δεν είναι ικανές να προκαλέσουν «βλαπτική μεταβολή», μέσα στην παραδείσια επαγγελματική μας κατάσταση.
Μη σας πω ότι κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουμε κιόλας.
