Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με τα θέματα της σημαίας, των παρελάσεων και της αριστείας. Πολυφορεμένο ρούχο.
Επειδή όμως επιμένουν ορισμένοι – όσοι επενδύουν και αρέσκονται στις διακρίσεις-, θα ιστορήσω κάποια στιγμιότυπα που όλος αυτός ο κονιορτός των τελευταίων ημερών ανακάλεσε στον νου μου.
Πριν από είκοσι και πάνω χρόνια έζησα από κοντά τη δημοτική εκπαίδευση ως μητέρα μαθήτριας του δημόσιου δημοτικού σχολείου. Στα δεκαπέντε, περίπου, παιδιά που είχε η τάξη της κόρης μου, σχεδόν τα μισά είχαν «Αριστα Δέκα». Για την ανάδειξη των σημαιοφόρων και των παραστατών γινόταν όπως ήταν επόμενο κλήρωση. Κάποια παιδιά κέρδιζαν, κάποια έχαναν.
Η μητέρα ενός αγοριού, από τους «χαμένους», δεν πειθόταν με κανένα τρόπο ότι η κλήρωση ήταν αδιάβλητη, όντας βέβαιη ότι η κόρη μου ήταν από τους «κερδισμένους» ως παιδί εκπαιδευτικού και οι άλλοι για ποικίλους άλλους λόγους.
Αυτά φυσικά απασχολούσαν μόνο τους γονείς. Ατελείωτη δυσαρέσκεια μεταξύ τους και εναντίον των δασκάλων, για κάποια υπόθεση που είχε να κάνει μόνο με τη χαρά των σχολικών εορτών και των παρελάσεων κάθε τέσσερα χρόνια, όταν ερχόταν η σειρά του κάθε αθηναϊκού σχολείου.
Τα παιδιά φυσικά συνέχιζαν να κάνουν και το μάθημά τους και την παρέα τους.
Το μικρό αγόρι προόδευσε και ως απόφοιτος λυκείου και ως πτυχιούχος του Πολυτεχνείου.
Πολύ αργότερα, ως καθηγήτρια σε πειραματικό λύκειο, παραμονές των σχολικών εορτών, θυμάμαι την αγωνία του συλλόγου διδασκόντων μήπως και οι μαθητές «της σημαίας» δεν δεχτούν ή δεν παραβρεθούν καν στις ανάλογες εκδηλώσεις.
Και κάτι από τα δικά μου μαθητικά χρόνια στην επαρχία και μέσα στη δικτατορία που μας πέτυχε στο σχολείο. Ψάχνοντας πώς και πώς να γλιτώσουμε από τη στρατιωτική καταπίεση και τον ανταγωνισμό των διακρίσεων, μια ομάδα συμμαθητριών γραφτήκαμε στο παράρτημα του σώματος των Οδηγών – οι θηλυκοί πρόσκοποι για όσους δεν θυμούνται. Οχι ότι και εκεί δεν υπήρχε ιεραρχία και πειθαρχία, αλλά νιώθαμε μεταξύ μας πιο ίσες, πιο άνετες, πιο χαρούμενες.
Οι μαθητές παντού και πάντοτε είναι παιδιά, και στα τρυφερά σχολικά χρόνια μοναδική σημαία που έχει αξία να διεκδικείται με όρεξη και ισότιμα από όλους είναι εκείνη της αγάπης και της επιθυμίας για τη γνώση.
Αλλά για να πάρει την αξία που του αναλογεί και τούτο το λάβαρο, ευθύνη έχει πρώτα πρώτα η ίδια η πολιτεία. Τα εκάστοτε υπουργεία Παιδείας έχουν πολλή δουλειά να κάνουν για αλλαγές σε βάθος στις δομές και στο περιεχόμενο του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε κατόπιν και οι ενήλικοι πολίτες από τη θέση τους ως κηδεμόνες να συναισθανθούν διαφορετικά τις ιεραρχήσεις τους.
*Δρ φιλόλογος, ε.τ. σχολική σύμβουλος
