Οταν ο Γιώργος Κυρίτσης ανέλαβε τα βουλευτικά του καθήκοντα τον Ιούλιο του 2015 δεν πρέπει να αισθανόταν και πολύ καλά με τον εαυτό του. Δεν ήταν δα και τόσο εύκολο να μπαίνεις από σπόντα και καραμπόλα στη Βουλή (παραίτηση Γλέζου από το Ευρωκοινοβούλιο, αντικατάστασή του από τον Νίκο Χουντή) και να πρέπει στην πρώτη σου κοινοβουλευτική παρουσία να ψηφίσεις «Ναι σε όλα», ακριβώς όπως και οι προηγούμενοι που έβριζες όσο ήσουν αντιπολίτευση.

Ο Κυρίτσης πρέπει να ταράχτηκε πολύ εκείνη την ημέρα. Οχι τόσο, βέβαια, που να αρνηθεί να ενταχθεί στο μνημονιακό τόξο (και στα βουλευτικά προνόμια παρεμπιπτόντως). Αρκετά, όμως, για να ανακαλέσει στη μνήμη του και να εξομολογηθεί τη δεύτερη (μετά τον -και καλά- εξαναγκασμό του από τον ΣΥΡΙΖΑ) πιο ντροπιαστική στιγμή της ζωής του: «Η αποψινή ήταν η πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή μου από τότε που κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού. Οι πρώτες λέξεις που είπα ως βουλευτής ήταν ένα ΝΑΙ σε κάτι που δεν πιστεύω, ψήφισα μνημόνιο, αισθάνομαι άρρωστος», είχε γράψει μεταξύ άλλων στον λογαριασμό του στο facebook στις 16 Ιουλίου του 2015.

Οχι, δεν συγκρίνονται οι δυο ντροπές. Η σχετικοποίηση και η υποβάθμιση της πρόσδεσης στο άρμα της εξουσίας μέσω της σύγκρισής της με τα τσίσα ενός παιδιού είναι σοφιστεία του χειρίστου είδους.

Ακόμα και ο Μπάτμαν, σε ένα σπάνιο και ασυνήθιστο, για υπερήρωα πρώτης γραμμής, outing στο «The Widening Gyre» (2010) των Kevin Smith και Walt Flanagan είχε «ομολογήσει» ντροπιασμένος ότι κάποτε κατουρήθηκε πάνω του από έναν σπασμό της ουροδόχου κύστης του. Αλλά αυτός, τουλάχιστον, δεν το έκανε για να διασκεδάσει τις τύψεις του.

Το να κατουριέσαι πάνω σου, ειδικά αν είσαι παιδί, είναι φυσιολογικό.

Το να ψηφίζεις μνημόνια και με τα δυο σου χέρια και να πουλάς ευαισθησία και αριστερίλα φιλώντας κατουρημένες ποδιές, είναι ντροπή.