Με το σενάριο μιας συμφωνίας όπου το ΔΝΤ δεν θα συμμετάσχει χρηματοδοτικά στο πρόγραμμα να κερδίζει έδαφος, μπαίνει η κυβέρνηση στην ευθεία για το Eurogroup της 15ης Ιουνίου.
Οι τροπολογίες για τα εκκρεμή προαπαιτούμενα που κατατέθηκαν χθες στη Βουλή φαίνεται να ανοίγουν τον δρόμο για την αυξημένη δόση των 9,5 δισ. ευρώ. Πλέον οι ευρωπαϊκοί θεσμοί στερούνται το άλλοθι για νέες καθυστερήσεις.
Τον φάκελο των προαπαιτούμενων που είναι συνδεδεμένα με την ολοκλήρωση της β’ αξιολόγησης «ξεσκόνισε» χθες η ομάδα εργασίας της ευρωζώνης, που ανέλαβε να προετοιμάσει το Eurogroup.
Αυτό που «καίει» αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση είναι να υπάρξει μια όσο το δυνατόν πιο σαφής διατύπωση στο ανακοινωθέν του Eurogroup που θα αναφέρει τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, τα οποία θα εφαρμοστούν μετά το τέλος του προγράμματος το 2018 και θα είναι αρκετά ώστε να το θέσουν σε βιώσιμη πορεία.
Η δήλωση αυτή μαζί με την ανακοίνωση από τους «19» για έγκαιρη εκταμίευση της δόσης αναμένεται να καθησυχάσουν τους επενδυτές, η ανησυχία των οποίων αποτυπώνεται στις αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων.
Η διατύπωση που προσδοκά η ελληνική πλευρά θα ικανοποιήσει και τον Μάριο Ντράγκι, ώστε να ενταχθεί η χώρα μας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE) της ΕΚΤ.
Εξέλιξη η οποία, σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση της β’ αξιολόγησης, θα στρώσει το χαλί για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Χωρίς το QE, τα πράγματα θα είναι δύσκολα σε περίπτωση που η χώρα προχωρήσει σε δοκιμαστική έξοδο.
Ακόμα κι αν αυτό συμβεί, μεγάλα ξένα ασφαλιστικά ταμεία και επενδυτές πριν σπεύσουν να αγοράσουν τα ελληνικά ομόλογα θα περάσουν προηγουμένως από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ώστε να ζητήσουν αναλυτικά στοιχεία για το πρόγραμμα προσαρμογής και τις προοπτικές της ελληνική οικονομίας.
Η ίδια τακτική είχε ακολουθηθεί και στο παρελθόν, με τη διαφορά ότι οι επενδυτές θα είναι ιδιαίτερα δύσπιστοι. Κάτι που σημαίνει ότι δύσκολα η Αθήνα θα αποφύγει τα υψηλά επιτόκια δανεισμού.
Ολα αυτά βέβαια θα συμβούν μετά το Eurogroup της 15ης Ιουνίου και τη σύνοδο κορυφής στις 22 Ιουνίου όπου θα κυριαρχήσει το ελληνικό ζήτημα.
Το ζήτημα πάντως της νομισματικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ του Μ. Ντράγκι και του Β. Σόιμπλε που θέλει διακοπή του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης εδώ και τώρα.
Το QE όμως αποτελεί το μοναδικό εργαλείο του επικεφαλής της ΕΚΤ για να τονώσει τη ζήτηση, από τη στιγμή που η λύση μέσω των επιτοκίων έχει εξαντληθεί (τα επιτόκια βρίσκονται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, ενώ ακόμα και με αρνητικά επιτόκια δεν αναμένονται θεαματικά αποτελέσματα).
Χθες το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ δήλωσε ότι είναι έτοιμο να αυξήσει το μέγεθος ή και τη διάρκεια του προγράμματος, αν το απαιτήσουν οι συνθήκες.
Οι εξωτερικοί παράγοντες -κυρίως η τιμή του πετρελαίου- προφανώς και ανησυχούν την Ευρώπη και την ΕΚΤ. Και φυσικά πάντα υπάρχει η ανησυχία για το ιταλικό και ισπανικό τραπεζικό σύστημα.
Επιπρόσθετα, ο Ντράγκι επισήμανε ότι η μείωση της ανεργίας ενδέχεται να είναι ευκαιριακή, καθώς οι θέσεις εργασίας δεν προκύπτουν από αναπτυξιακές επενδύσεις, μίλησε για χαμηλής ποιότητας θέσεις εργασίας και προέτρεψε για καλύτερους μισθούς ώστε να τονωθεί η κατανάλωση.
Το μήνυμα προς τους σκληροπυρηνικούς (Γερμανία, Φινλανδία κ.ά.) της Ευρώπης ήταν σαφές: υπάρχουν και άλλες χώρες εκτός από εσάς. Για να κρατηθούν βέβαια οι ισορροπίες υπήρξε αναφορά στην επιτάχυνση της υλοποίησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων κ.λπ.
