Οι βουλευτές, οι ναζιστές, η δημοκρατία…

Δημοκρατία-σκέλεθρο, Κοινοβούλιο με αλαζονικά ναζιστικά θρασίμια, λόγος χυδαίος, ανεκτός ώς τούδε από όλους σχεδόν τους βουλευτές, όλων των «χρωμάτων» και «αποχρώσεων». Ιδού η πολιτική σκηνή της χώρας στις αρχές της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας.

Θλίψη και απογοήτευση, αλλά και -κυρίως- αμηχανία. Πώς καταντήσαμε έτσι; Ας απαντήσει ο καθείς μόνος του (όλοι γνωρίζουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν). Δεν έχει πλέον νόημα να κρυβόμαστε πίσω από τη «θεσμικότητα» των κομμάτων της αρεσκείας μας (δουλείας μας, μην τα στρογγυλεύουμε…).

Μήπως είναι μια ευκαιρία να αρχίσουν οι βουλευτές να συζητούν μεταξύ τους, κάπως να επαναστοχαστούν για τον ρόλο τους, να επανανοηματοδοτήσουν την «αντιπροσωπευτικότητά» τους;

Μήπως να εξετάσουν το φαινόμενο μιας εγκληματικής οργάνωσης, που βρίσκεται στη Βουλή με τις «ευλογίες» περίπου τετρακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων; Α, μπα. Αντί να μαζευτούν όλοι μαζί και να προβληματιστούν, προέβησαν στα γνωστά τους μονοπάτια, της εκμετάλλευσης της ευκαιρίας για ψηφοθηρικούς (τι άλλο;) λόγους.

Ο γνωστός Αδωνις αλλά και σούμπιτη η Νέα Δημοκρατία είδαν μια δαιμονική σύμπλευση ναζιστών-αριστερών· οι πρώτοι μηχανεύτηκαν μια διένεξη για να δημιουργηθεί κομφούζιο και να απαλλαγούν έτσι οι δεύτεροι από τη βάσανο της κριτικής για το νομοσχέδιο-τέταρτο μνημόνιο. Μεγαλειώδης σύλληψη!

Στο ίδιο πνεύμα σχεδόν σύμπασα η αντιπολίτευση. Βέβαια. Με τα εύκολα καταπιάνονται, με όσα έχουν αντίκτυπο στο πόπολο, που παρακολουθεί αποχαυνωμένο και ανήμπορο να αντιδράσει, έστω κατ’ ελάχιστο.

Οταν είναι να ερμηνεύσουν τα δύσκολα, ποιος ευθύνεται π.χ. για την άνοδο και την «εισπήδηση» στη Βουλή του ναζιστικού κόμματος, άπαντες ποιούνται την νήσσαν, ακριβώς διότι γνωρίζουν ότι με την αντιλαϊκή πολιτική τους, τις ιδεολογικές τους κυβιστήσεις, την εύνοιά τους προς τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και, τέλος, με την ανοχή τους απέναντι στις εγκληματικές ενέργειες της οργάνωσης των ναζιστών φέρουν μεγάλη ευθύνη για την «άνθιση» και εξάπλωση του φαινομένου.

Τι να πουν; Και σε ποιον; Δεν φημίζονται εξάλλου για την αυτοκριτική τους και την ανάληψη ευθυνών, ούτε φιλελεύθεροι, ούτε κεντρώοι, ούτε αριστεροί, ούτε…

Η θρασύτητα των ναζιστών βουλευτών δεν ξεπέρασε τα όρια, όπως αρκετοί έσπευσαν να αποφανθούν· η χθεσινή επίδειξη βίας και αναίδειας εντάσσεται στο καθημερινό τους «ρεπερτόριο» – δεν έχουν τι άλλο να επιδείξουν παρά έναν αφόρητο, βίαιο λαϊκισμό, πατριωτισμό τάχα και το δόγμα «δύναμη-δίκιο».

Οι καημένοι. Μάλλον, εμείς οι καημένοι· αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, με συνέπεια μάλιστα και επιμονή, αδιαφορώντας για τους κανόνες ευπρέπειας και για την οποιαδήποτε δημοκρατική συμπεριφορά.

Σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις δεν λείπουν και τα ευτράπελα. Ξελαρυγγιάστηκε ο κακόμοιρος ο προεδρεύων να φωνάζει «φρουρά» και «φρουρά» και ξανά «φρουρά», άντε και ξανά μανά «φρουρά» αλλά πουθενά η Φρουρά της Βουλής. Απηύδησε ο άνθρωπος, πενήντα φορές φώναξε και αναρωτιόταν πού είναι η Φρουρά.

Αλήθεια, πού έβοσκε η Φρουρά; Προς τι η τόση καθυστέρηση; Περίμενε να ηρεμήσουν τα πνεύματα; Μα τότε τι σόι δουλειά κάνει; Είπαμε, στα δύσκολα τους θέλουμε όλους…