Με το που μπήκαμε στη μεταπολίτευση άρχισε να φουντώνει και στην Ελλάδα, με καθυστέρηση σε σχέση με την Ευρώπη και την Αμερική, το φεμινιστικό κίνημα. Δυναμικό και πλούσιο σε απόψεις και προσεγγίσεις πάνω στη θέση των γυναικών στην ελληνική κοινωνία.
Εθεσε με τόλμη και σοβαρότητα όλα τα θέματα, προπαγάνδισε τις θέσεις του, έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση στον δημόσιο λόγο και χώρο και διεκδίκησε με φαντασία και μαχητικότητα αλλαγές σε θεσμούς και νοοτροπίες.
Είχε νίκες, όπως την αλλαγή του εντελώς παρωχημένου Οικογενειακού Δικαίου (1983) και τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων (1986) από το ΠΑΣΟΚ, που ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο είχαν άμεση επίδραση στη ζωή των Ελληνίδων. Μπορούσαν πια να έχουν οι ίδιες τον έλεγχο του σώματός τους και δεν υπόκειντο, αυτές και τα παιδιά τους, στην ανδρική εξουσία μέσα στον γάμο.
Διότι, όπως έλεγαν, και τα θρυλικά πια γυναικεία συνθήματα εκείνης της εποχής: «Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», «Γυναίκα χωρίς άντρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο», «Το πολιτικό είναι προσωπικό» και «Να κάνουμε τον φόβο μας εξέγερση».
Ηταν μια ωραία και πολιτικά σημαντική εποχή. Μας τη θυμίζει η έκθεση «Ο φεμινισμός στα χρόνια της μεταπολίτευσης, 1974-1990», που εγκαινιάζεται σήμερα από τον πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση (18.30) στον εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων (Βασιλίσσης Σοφίας 11, είσοδος από Σέκερη).
Περιέχει φωτογραφίες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, έντυπα, χειρόγραφα, αφίσες και οπτικοακουστικά τεκμήρια από τις εκδηλώσεις, τις πορείες και όλες τις γυναικείες οργανώσεις, αυτόνομες από κόμματα ή μη, παραδοσιακές ή ριζοσπαστικές, φοιτητικές ή με πανελλαδική εμβέλεια.
31 Μαΐου-17 Δεκεμβρίου.
Καθημερινά 9.00-16.00, Πέμπτη 9.00-20.00, Σαββατοκύριακο 10.00-15.00.
