efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς πως η διατροφή είναι ταξική. Θα έλεγα, μάλιστα, πως εκεί δρα η πάλη των τάξεων.

Που, κατά Μαρξ και κλασικούς, είναι πάλη για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, με πρώτα τα διατροφικά.

Γνωστό, άλλωστε, πως οι μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο και πιο κερδοφόρες είναι όσες παράγουν ή εκμεταλλεύονται τρόφιμα, και οι μεγαλύτερες εμπορικές, όσες τα πουλάνε. 

Γνωστά και κάπως τετριμμένα αυτά. Οσο είναι αποδεκτά, άλλο τόσο είναι γενικά και αόριστα.

Αλλιώς π.χ. διατρέφονται οι υποσαχάριοι, αφρικανικοί πληθυσμοί, αλλιώς οι βορειοαμερικανικοί ή βορειοευρωπαϊκοί.

Αλλιώς, οι κάτοικοι της ίδιας πόλης, που ζουν σε διαφορετικές (ταξικές επίσης) περιφέρειες. 

Αναφέρομαι στην καθημερινή σχέση με τη διατροφή και πώς μέσα από αυτή τη σχέση, επιβάλλεται στον πολίτη ως καταναλωτή (στην πιο απλή μορφή, του ανθρώπου που θέλει και έχει δικαίωμα να ζήσει), ιδιαίτερα στην Ελλάδα σήμερα λόγω μνημονιακού «περιβάλλοντος», μία πρόσθετη «ταξικότητα» στη διατροφή (παραλίγο να γράψω… τοξικότητα), που πέρα από τη βασική διάκριση: φτηνά-ακριβά-πανάκριβα, χωρίζει τα τρόφιμα και βάσει ΦΠΑ – αναλόγως: 24% και 13%. 

Παρατηρώ, λοιπόν, ψωνίζοντας τα τελευταία χρόνια, τα μνημονιακά, πως η λίστα των ακριβών (που χωρίς αυτά μπορείς και ζεις, υποτίθεται, και που από 21% ΦΠΑ, αν δεν κάνω λάθος, ανέβηκε στο 24%) ολοένα διαστέλλεται!

Και η λίστα του 13% (που χωρίς αυτά τα τρόφιμα την παθαίνεις όπως ο γάιδαρος του Χότζα πάνω που ξεσυνήθισε να τρώει) ολοένα συστέλλεται!

Βλέπω τώρα –με τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής– ότι η «μόδα» συμπεριέλαβε και τα νηστίσιμα!

Τουλάχιστον όσα δεν ανήκουν στο μενού αγίων που σιτίζονταν με… ακρίδες στην έρημο…