Η αξιολόγηση του rotation!

Από τη στιγμή που όπως καταλάβαμε μετά τη συνάντηση του υπουργού αθλητισμού Γιώργου Βασιλειάδη με τους εκπροσώπους των «4» υπάρχει πολύς δρόμος μέχρι να φτάσουμε στη συναίνεση, ώστε να βάλουμε περισσότερο πολιτισμό στα γήπεδα της χώρας μας, ας ασχοληθούμε με ένα καθαρά τεχνικό ζήτημα του ποδοσφαίρου.

Το περίφημο rotation που μας ήρθε πριν από λίγα χρόνια από την Ισπανία και αφορά τη διαχείριση των παικτών σε συνεχόμενους αγώνες, με σκοπό να αντιμετωπίσουν οι προπονητές τις απαιτήσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου, μπορεί να εφαρμοστεί με συγκεκριμένους κανόνες. 

Οι παρεμβάσεις του κόουτς στην ενδεκάδα θα πρέπει να είναι περιορισμένης έκτασης γιατί μόνον με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να διατηρηθεί η ομοιογένεια του συνόλου, στοιχείο ιδιαίτερα απαραίτητο για τη λειτουργία κάθε ομάδας.  Η πιάτσα των προπονητών θεωρεί ότι το τρίτο στη σειρά παιχνίδι είναι το πιο δύσκολο για τους παίκτες, καθώς δεν μπορούν να βγάλουν τρία 90λεπτα στη σειρά για αυτό και είδαμε τον Μαρίνο Ουζουνίδη να επιχειρεί το rotation στην Τούμπα, μετά τους αγώνες του Παναθηναϊκού με ΑΕΚ και Πανιώνιο ενώ το ίδιο έκανε και ο Τάκης Λεμονής στη Λιβαδειά αφού ο Ολυμπιακός είχε αντιμετωπίσει προηγουμένως τον Πλατανιά και την Κέρκυρα.

Μόνον που όταν αλλάζεις την ενδεκάδα σε ποσοστό πάνω από το 80% τότε αλλοιώνεις κατά πολύ τον χαρακτήρα της και είναι δύσκολο για τους «αναπληρωτές» να βρεθούν μαζί σε ένα παιχνίδι και να μπορέσουν να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο με τους βασικούς. Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός γνώρισε την ήττα από τον ΠΑΟΚ με τρία γκολ από το ημίχρονο και κινδύνεψε ακόμη και με συντριβή ενώ ο Ολυμπιακός μπόρεσε να ισοφαρίσει τον Λεβαδειακό μόλις στο 89’ της αναμέτρησής τους. Όλα χρειάζονται και μέτρο, εκτός κι αν έχεις αποφασίσει να αγνοήσεις κάποιους αγώνες για να διεκδικήσεις κάποιους άλλους, αλλά σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι απολύτως ορατό αν προστατεύεις την ομάδα ή τον εαυτό σου…