Στο αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών» («Η πολυκατοικία του τρόμου», 7/10/2013) αναφέρθηκε η Βασιλική Κατριβάνου κατά την κατάθεσή της σήμερα στη δίκη της εγκληματικής οργάνωσης.
Συγκεκριμένα, απαντώντας σε ερώτηση της προέδρου για περιστατικά βίας στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας, η πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε:
«Δεχθήκαμε τηλεφώνημα, σαν κόμμα, από τον κ. Μπουκιά που ήταν ιδιοκτήτης στην περιοχή και ενοικίαζε διαμερίσματα σε αλλοδαπούς. Η Χ.Α. εντόπιζε τα διαμερίσματα αυτά, έβαφαν αγκυλωτούς σταυρούς απ’ έξω και μετά τους επιτίθεντο. Καταγράφονταν δηλαδή οι πόρτες και μετά έσπαζαν στο ξύλο τους μετανάστες. Μεταξύ τους ήταν και η κ. Δημοπούλου, υποψήφια βουλευτής της Χ.Α. Δεν την είδα εγώ, αναγνωρίστηκε από άλλους. Στην Εφημερίδα των Συντακτών έχει γίνει σχετικό ρεπορτάζ».
Οι εικόνες του ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» από την πολυκατοικία της οδού Βερανζέρου, δίπλα στην πλ. Ομόνοιας, είναι όντως ανατριχιαστικές. Τα ναζιστικά σύμβολα στις πόρτες διαμερισμάτων που έμεναν μετανάστες υποδηλώνουν στα τάγματα εφόδου πού να χτυπήσουν. Ο «Κέλτικος Σταυρός», το σύμβολο του «Λευκού Τρόμου», του ιδεολογήματος της υπεροχής της λευκής φυλής, που σήμερα έχει γίνει σύμβολο των απανταχού νεοναζί.
Συγκλονιστική ήταν και η κατάθεση του Αμπντούλ από το Αφγανιστάν, ενοίκου διαμερίσματος που περιέγραψε στην «Εφ.Συν.» την επίθεση που δέχτηκε από χρυσυγίτες:
«Πήγα να ξεκλειδώσω για να μπω στο σπίτι, όταν δύο φουσκωτοί άντρες με έπιασαν απ’ το σβέρκο και μου είπαν ότι είναι από την αστυνομία και να ανοίξω να τους δώσω τα χαρτιά μου και τα λεφτά μου. Επειτα εμφανίστηκε και η Δημοπούλου».
Πρόκειται για την υποψήφια τότε της Χρυσής Αυγής στην Α’ Αθήνας, Γεωργία Δημοπούλου, ένοικο στον 5ο όροφο της συγκεκριμένης πολυκατοικίας.
«Αυτή καθόταν στην πόρτα για να μην το σκάσω. Αρχισαν να με χτυπούν στο πίσω μέρος του κεφαλιού και μου είπαν: “Ο,τι σου λέει αυτή η γυναίκα θα το κάνεις. Αυτή είναι το αφεντικό της πολυκατοικίας”», μας έλεγε τότε ο Αμπντούλ: «Ζαλίστηκα από τα χτυπήματα. Μου είπαν: “Θα φύγεις από δω. Αν δεν φύγεις θα σου κόψω το κεφάλι!”. Φοβήθηκα ότι θα με σκοτώσουν και άρχισα να κλαίω. Φοβήθηκα και για τη ζωή των παιδιών μου, τα οποία ευτυχώς έλειπαν».
