Φυγή προς τα μπρος οι εκλογές; Ερωτηματικό

Από «ορόσημο εξελίξεων» («Εφ.Συν.» Σαββατοκύριακου, 27-28/5, Δημήτρης Κουκλουμπέρης) σε ορόσημο εξελίξεων το πάνε –μας πάνε– οι δανειστές με την αξιολόγηση που τρενάρει και… ο θεός να δώσει (που έχει –θεός είν’ αυτός!– αλλά δεν δίνει) πού θα μας βγάλει αυτό το «θρίλερ» αγωνίας, πάθους και… μονοτονίας∙ σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ, ξυπνάς και πάλι στην οθόνη ο Σόιμπλε με τη Λαγκάρντ, ολίγη από Μοσκοβισί και Ντάισελμπλουμ και άντε πάλι απ’ την αρχή…

Ηταν Μάρτιος, πήγαμε Απρίλιο, μετά περάσαμε στο «ορόσημο» της 22ας Μαΐου, μετακόμισε και αυτό για το επόμενο Γιούρογκρουπ της 15ης Ιουνίου που, εάν και τότε παραμείνουμε εντός και επί τα αυτά, το πάμε για τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις 22 Ιουνίου.

Παλιά οι πολιτικοί (θυμάμαι πρόχειρα τον Ανδρέα Παπανδρέου) μας έλεγαν, «ενόψει εξελίξεων», για τα «μπάνια του λαού»∙ ότι δεν κάνουν εκλογές μες στο καλοκαίρι για να μη «χαλάσουν τα μπάνια του λαού». Τώρα πάλι λένε «δεν πάμε για εκλογές» ή «οι εκλογές δεν είναι λύση» (μόλις πρόσφατα, Ευκλείδης Τσακαλώτος), αλλά, εάν και στις 22 Ιουνίου δεν φωτίσει ελπίδα, «σ’ αυτή» την περιορισμένων πιθανοτήτων «εκδοχή (…) ένα ενδεχόμενο φυγής προς τα εμπρός μέσω προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία ίσως κριθεί αναγκαίο…».

Συγγνώμη, αλλά, αν –κάποιοι– σκέφτονται έτσι, αυτό δεν είναι φυγή προς τα εμπρός, είναι φυγή… κατά κρημνών. Που σημαίνει πως, αφού είδαν τα επακόλουθα του δημοψηφίσματος 2015, τι θέλουν –κάποιοι– στην κυβέρνηση τα «κουνήματα»; Τι, νομίζουν, θα αποφέρουν οι (πρόωρες) εκλογές, έστω με στενό κομματικό όφελος; Μήπως ήρθε η ώρα να συζητήσουμε ενδεχόμενο, πλέον, εθνικής συνεννόησης;