Συνηθίζουν πολλοί να μετρούν τον χρόνο με βάση τις γιορτές. Εγκλωβίζουν έτσι τον χρόνο σε περιόδους όχι με βάση τις τέσσερις εποχές αλλά με Πάσχα, Χριστούγεννα, Απόκριες, Δεκαπενταύγουστο και άλλες ήσσονος σημασίας ημερομηνίες, που αφορούν κυρίως ονομαστικές εορτές, γενέθλια και άλλες σημαδιακές τάχα μέρες, σημαντικές για τον κάθε ένα προσωπικά.
«Πόσα Πάσχα έχουν απομείνει στη ζωή μας;» ερωτούν εαυτούς οι μεσήλικοι και βάλε, όσοι τέλος πάντων έφαγαν τα περισσότερα ψωμιά που τους αναλογούσαν. Αμέσως μετά την ερώτηση αρχίζει ένα γλυκό (ή μήπως πικρό, ή μήπως γλυκόπικρο;) μούδιασμα συνοδευόμενο από ένα πικρό αυτή τη φορά χαμόγελο.
Σταματάει ο τρόμος μπροστά στην αιωνιότητα· για να φανταστούμε έναν μη κυκλικό χρόνο, έναν χρόνο που θα οδηγούσε στο χάος του απείρου. Πού, διάβολε, πάμε, τι βρίσκεται μπροστά μας, πού θα καταλήξουμε;
Είμαστε έλλογα όντα, μέρος της φύσης μεν, αλλά είμαστε και τα μόνα όντα που γνωρίζουμε ότι θα πεθάνουμε, άρα έχει σημασία ο χρόνος που μας αναλογεί: να είναι εύθυμος και δημιουργικός, πολιτικός και αλληλέγγυος, αισθητικός και γουστόζικος – να μην είναι όλα μαύρα και ιδιοτελή!
Είτε το θέλουμε είτε όχι, μόνο οι γιορτές καταργούν το χάος του χρόνου, την ευθύγραμμη φρικίασή του, ειδικά οι ανοιξιάτικες γιορτές, αναστάσιμες ή όπως αλλιώς τις αποκαλούμε· ζείδωρες, υπερβατικές, έστω και περιοδικές και βραχύχρονες – για δες τι σου κάνει (τι σου προσφέρει) η ανανεωτική και καρποφόρα Ανοιξη, σε μεθά και σε αποπροσανατολίζει.
Ποια καθημερινότητα και ποιο επάγγελμα, οι μυρωδιές από τα άνθη της νεραντζιάς σού θυμίζουν ότι η μύτη είναι ένα όργανο στο οποίο δεν έχει δοθεί από τους ανθρώπους η εμπιστοσύνη που αξίζει (και που πρέπει να διερευνηθεί).
Η ποίηση είναι μια λύση, η ιδανικότερη ίσως για το πλάσμα άνθρωπος· σε έναν ή δυο στίχους ο ποιητής μπορεί να πει τα πάντα (και ας μην επεμβαίνει στον ρουν της Ιστορίας). Λέει π.χ., ο Καρυωτάκης «Υπάρχω, λες, κι ύστερα δεν υπάρχεις». Τι άλλο να πει κανείς;
Ας μην εκληφθεί ο στίχος σαν κάποια επιτομή απαισιοδοξίας αλλά σαν ύστατο συμπέρασμα – καταλυτικό μα και ελπιδοφόρο ταυτόχρονα. Τώρα πώς συνδυάζονται αυτά ένας αναστάσιμος θεός ξέρει και μόνον αυτός.
Γράφει ο Διονύσιος Σολωμός ότι «έστησ’ ο Ερωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη», και τα υγρά σύμφωνα δείχνουν τον δρόμο για μια εκ νέου νοηματοδότηση της ζωούλας του καθενός.
Καθήκον και χρέος, χορός και έκσταση αδελφώνονται, αλλά ποιος να το πάρει χαμπάρι; Ελεγε ένας παλιός σοφός ότι οι άνθρωποι αδυνατούν να κατανοήσουν τον κόσμο γιατί δεν μπορούν να ταυτίσουν την αρχή με το τέλος (του κύκλου).
Τελικά, δίκην ορισμού, η επιβίωση είναι ζήτημα του καθενός μεν αλλά και της στυγνής εξουσίας που μας καταδυναστεύει – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία· για τώρα, καλή ανάσταση!
