Παλιές αγωνιστικές στιγμές ανακάλεσε χθες ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, κατά τη συνάντησή του με την πρώην πρόεδρο της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες Κίρτσνερ. Αναφερόμαστε φυσικά στην υπενθύμιση της κινητοποίησης της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος μπροστά στο «Χίλτον», σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τα χιλιάδες θύματα του βρόμικου πολέμου που είχε εξαπολύσει η χούντα του στρατηγού Βιντέλα «την ώρα που εξελισσόταν το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Αργεντινή» (7/6/1978).
Με τη σειρά μας, θυμηθήκαμε μια εκπληκτική περιγραφή της ίδιας κινητοποίησης από την αντίπερα όχθη –το τότε εγχειρίδιο των ΜΑΤ που συνέταξε ο ιδρυτής του σώματος, αστυνομικός διευθυντής Ηλίας Ψυχογιός («Δημόσιαι συναθροίσεις», 3η έκδοση, Αθήναι 1979, σ. 114-6).
Περιγραφή σπαρταριστή, που θυμίζει τον κλασικό μύθο του λύκου με το αρνάκι. Εξαιρετικά εύγλωττη όμως για την ασφυκτική οριοθέτηση των δημοκρατικών ελευθεριών στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, που η κυρίαρχη σήμερα πολιτική ανάγνωση καταγγέλλει συνήθως σαν εποχή φιλελεύθερης ασυδοσίας:
«Ενα απόγευμα του θέρους 1977 [ορθό: 1978], ομάς οπαδών ενός πολιτικού κόμματος, κατόπιν μυστικής ατομικής ειδοποιήσεως, συνεκρότησαν αιφνιδίως συγκέντρωσιν, αποτελουμένην από 700 περίπου άτομα, έξω από την Αργεντινήν πρεσβείαν, εις οδόν Βασ. Σοφίας.
Μόλις συνεκεντρώθησαν, άνοιξαν τα πλακάτ με τα συνθήματά των και εφώναζαν τα ίδια συνθήματα διά να τα ακούσουν μάλλον οι περαστικοί και όχι ο Πρέσβυς, διότι, λόγω της ώρας, η Πρεσβεία ήτο κλειστή.
Το περιστατικόν ανεφέρθη αμέσως εις την Αστυνομικήν Διεύθυνσιν υπό της Φρουράς της Πρεσβείας και διετάχθη η κινητοποίησις των Αστυνομικών Μονάδων Επιφυλακής (ΜΑΤ και άλλων).
Ο καταφθάσας επικεφαλής Αστυνόμος εκάλεσε τους συγκεντρωθέντας να διαλυθούν και απομακρυνθούν από εκεί.
Η απάντησις εκ μέρους του Αρχηγού της ομάδος ήτο η εξής: “Σύμφωνα με το Σύνταγμα, έχουμε το δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε ησύχως και αόπλως. Εφ’ όσον λοιπόν είμαστε ήσυχοι και άοπλοι, δεν έχετε δικαίωμα να μας διαλύσετε”.
Ο Αστυνόμος μετά την δήλωσιν αυτήν του Αρχηγού της ομάδος ευρέθη εις αμηχανίαν και εζήτησε οδηγίας από την Αστυν. Διεύθυνσιν.
Του εδόθησαν οδηγίαι και εκάλεσε τους συγκεντρωμένους να απομακρυνθούν, διότι ετάρασσαν την μεσημβρινήν ησυχίαν.
Επ’ αυτού, έλαβεν από τον Αρχηγόν την εξής απάντησιν: “Εντάξει, κύριε Αστυνόμε, αφού αυτός είναι ο λόγος που μας προσκαλείτε να φύγωμε, θα παύσωμε να φωνάζωμε”, και έδωσε αμέσως εντολήν εις τους συγκεντρωμένους να μη φωνάζουν και διαταράσσουν την μεσημβρινήν ησυχίαν.
Αυτοί υπήκουσαν. Ανοιξαν τα πλακάτ με τα συνθήματά των και παρέμειναν ακίνητοι έξω από το κτίριον της πρεσβείας.
Κατόπιν της στάσεως αυτής των συγκεντρωθέντων, ο Αστυνόμος ευρέθη και πάλιν εις δύσκολον θέσιν. Εζήτησεν και έλαβε νέας οδηγίας, από την Αστυνομικήν Διεύθυνσιν. Τους συνέστησεν να φύγουν, διότι εμπόδιζαν την κυκλοφορίαν των πεζών.
Και νέα έκπληξις επερίμενε τον Αστυνόμον.
Οι συγκεντρωμένοι επήγαν και εστάθηκαν πλησίον της οικοδομικής γραμμής, ώστε να μην εμποδίζουν την κίνησιν των πεζών.
Κατόπιν και αυτής της συμπεριφοράς του πλήθους, άλλη δικαιολογία επεμβάσεως της Αστυνομίας δεν υπήρχεν, ειμή μόνον η τήρησις της διαδικασίας διαλύσεως την οποίαν προβλέπουν οι νόμοι.
Αμέσως μετέβη εις τον τόπον ο εκπρόσωπος του Αστυν. Δ/τού, κομίζων και την απαγορευτικήν απόφασιν της συγκεντρώσεως, ο Εισαγγγελεύς και ο Υπάλληλος της Νομαρχίας.
Μόλις το πλήθος εκλήθη άπαξ προς διάλυσιν, συνεμορφώθη αμέσως και διελύθη εντός ολίγων λεπτών. Δεν ανέμενεν δευτέραν πρόσκλησιν προς διάλυσιν, φοβούμενον προφανώς την ενέργειαν συλλήψεων πριν κληθεί διά τρίτην φοράν».
