Ο Πουγιόλ, ο Χαλίλ και η στρογγυλή θεά

Ολα ήταν ποδοσφαιρικά προχθές το βράδυ στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης. Μπροστά στις γιγαντοοθόνες που μετέδιδαν το «el clasico» σε δύο περίπτερα, οι Σύροι και Αφγανοί θεατές, νεαροί κατά βάση, δεν ήταν πρόσφυγες αλλά ποδοσφαιρόφιλοι.

«Το ποδόσφαιρο είναι η μόνη θρησκεία χωρίς άθεους», έγραφε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο κι αυτό αποδείχθηκε στην εκδήλωση που τελούσε υπό την αιγίδα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής και συνδιοργανώθηκε από την ισπανική ποδοσφαιρική Λίγκα, τη Mediapro και τις ΜΚΟ InterVolve and Open Cultural Center. Μόνο που, όπως συμβαίνει και με τις άλλες θρησκείες, καμιά φορά οι «άγιοι» ραγίζουν τις καρδιές των πιστών τους.

Σαν την καρδιά του δεκατριάχρονου Σύρου Χαλίλ, που ματαίως περίμενε μετά τη λήξη του αγώνα να βγει μια φωτογραφία με τον Κάρλες Πουγιόλ. Μισή ώρα περίμενε ο μικρός, με έκδηλη αδημονία και αμετακίνητος, ξεχώριζε μπροστά στα φράγματα που εμπόδιζαν την πρόσβαση στον χώρο των επισήμων.

Για το είδωλό του, τον «άγιό» του, είχε γράψει ο ίδιος πάνω στο φτωχικό άσπρο μπλουζάκι του με μαύρο μαρκαδόρο το όνομα του Πουγιόλ στην πλάτη και τον αριθμό 5. Εμοιαζε να το περιμένει όλη του τη ζωή, ένα ενσταντανέ, μια χειραψία στην οποία θα παρέδιδε ο Χαλίλ στον σούπερ σταρ την αμηχανία και τον θαυμασμό του, ίσως και μια σιωπηλή ευχή «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σέντερ μπακ σαν κι εσένα».

Με μπαρτσελονίστικο πείσμα ο Χαλίλ είχε πάρει από νωρίς τη θέση του. Εμοιαζε να το περιμένει όλη του τη ζωή, ένα ενσταντανέ, μια χειραψία με τον αγαπημένο του ποδοσφαιριστή. Τελικά ένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα και έξω από το περίπτερο της ΔΕΘ με 11 βαθμούς Κελσίου και ένα αεράκι που τρυπούσε κόκαλα, ο Χαλίλ, μόνο με το μπλουζάκι, έτρεμε όχι από το κρύο αλλά από τη ματαίωση της συνάντησης

Είχε μπαρτσελονίστικο πείσμα ο Χαλίλ. Ανεπιτυχώς προσπαθούσαν τα μέλη των ΜΚΟ που τον είχαν συνοδέψει να τον πάρουν από την προνομιακή θέση που είχε πιάσει. Μόνο που ό,τι δεν κατάφεραν οι άλλοι το πέτυχε ο… Πουγιόλ. Κατέβηκε αστραπή από τα θεωρεία των επισήμων συνοδεία των ανδρών ασφαλείας και χάθηκε σε ένα μαύρο τζιπ.

Ο Χαλίλ έμεινε για ένα λεπτό κυριολεκτικά αποσβολωμένος. Κι όταν βγήκε από τη σκοτοδίνη, τότε αναλύθηκε σε λυγμούς. Ο Χαλίλ έκλαιγε, όχι σαν παιδί αλλά σαν πιστός της μπάλας και της Μπαρτσελόνα, έκλαιγε τόσο όσο ίσως δεν είχε κλάψει εγκαταλείποντας την πατρίδα του.

Ματαίως προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν όσοι προσέτρεξαν σε συμπαράστασή του. Ηταν πλέον ένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα και έξω από το περίπτερο της ΔΕΘ όπου είχαν στηθεί οι γιγαντοοθόνες με 11 βαθμούς Κελσίου και ένα αεράκι που τρυπούσε κόκαλα, ο Χαλίλ, μόνο με το μπλουζάκι, έτρεμε όχι από το κρύο αλλά από τη ματαίωση.

Νωρίτερα η Μπαρτσελόνα κέρδιζε εκτός έδρας στη Μαδρίτη τη Ρεάλ με 3-2. Στη Θεσσαλονίκη πάντως και μέσα στη ΔΕΘ, η Μπαρτσελόνα ήταν γηπεδούχος, καθώς η πλειονότητα των θεατών ήταν με το μέρος της. Η αλήθεια είναι ότι οι αντίστοιχοι οπαδοί της Ρεάλ δεν υστέρησαν σε πάθος, ούτε και το έβαλαν κάτω, αν και υστερούσαν αριθμητικά. Κλίμα ελληνικής καφετέριας που μεταδίδει ματς τίτλου.

Η καζούρα των αντίπαλων οπαδών σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια από παίκτη των απέναντι. Σχόλια, «μαλλιοτραβήγματα» για ευκαιρίες που χάνονταν, αλληλοειρωνείες στις αποτυχίες του Μέσι ή του Ρονάλντο, πανηγυρισμοί που συναγωνιζόταν σε συναίσθημα τις κερκίδες του Μπερναμπέου.

Μια άψογη οργάνωση

Πολλές νέες κοπέλες είδαν από την αρχή μέχρι το τέλος το ματς. Ζευγάρια με μικρά παιδιά που κάθονταν κάπως παράμερα, παρακολουθούσαν όμως με την ίδια ένταση, είχαν έκφραση του κουρασμένου που κάθεται σε μια σκιά δέντρου πίνοντας δροσερό νερό. Η οργάνωση σε όλα της ήταν άψογη, ενώ στο ημίχρονο του παιχνιδιού μοιράστηκαν και φρεσκοψημένες πίτσες.

Ο κ. Μουζάλας με τον γιo του στο πλάι του μας έλεγε πως «είναι ωραίο που ξαναδίνουμε στα παιδιά την παιδική τους ηλικία απόψε. Θα θέλαμε όσοι φεύγουν να μας θυμούνται με αγάπη και όσοι μείνουν να σέβονται και να αγαπούν τη χώρα που τους φιλοξένησε και τους φιλοξενεί».

Ο πρόεδρος της ΔΕΘ Τάσος Τζήκας ήταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένος που η εκδήλωση πήγε καλά. Αν κάτι τη «σκίασε» -χωρίς ευθύνη φυσικά των διοργανωτών- η συμπλοκή όχι μεταξύ οπαδών, αλλά ομάδων προσφύγων, καθώς, σύμφωνα με τα επικρατούντα σενάρια, μια νεαρή Σύρα α) αναγνώρισε τον άνδρα από το Πακιστάν που την είχε βιάσει στα Σκόπια, β) αναγνώρισε τους διακινητές που την είχαν εξαπατήσει και της είχαν αποσπάσει χρήματα.

Το επεισόδιο δεν απασχόλησε την πλειονότητα των προσφύγων που προσέρχονταν για να δουν ποδόσφαιρο. Ο 19χρονος Σίμο έλεγε πως ήταν πολύ ωραία η ιδέα για το ματς, αλλά το μυαλό του ήταν σε συγγενείς του στη Συρία, ο Αχμετ πιο εκφραστικός κι έχοντας μάθει μερικές λέξεις ελληνικά πείραζε με εκφράσεις ελληνικότατες -που όλοι μπορούν να φανταστούν- τους φίλους του.

Ενας πεντάχρονος περνάει εκείνη την ώρα κρατώντας μια μπάλα στα μέτρα του κι όπως ο Χουσεΐν τον βοηθά στο κοντρόλ, έχω την εντύπωση πως καταλαβαίνω στα αραβικά του την προτροπή «δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει».