Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Ο ανταγωνισμός είναι το μπαχαρικό των αθλημάτων. Αλλά το να γεμίζεις όλο το γεύμα σου με μπαχαρικά είναι άρρωστο» (George Leonard)

Τα πρωταθλήματα συνήθως τα διεκδικούν δύο ή τρεις το πολύ ομάδες, ασχέτως αν στο τέλος το παίρνει μόνο ένας (ο οποιοσδήποτε…). Αν κάποια στιγμή, σε κάποια χώρα, το διεκδικήσουν -για παράδειγμα- τέσσερις ομάδες, αυτό θα σηματοδοτεί την αποθέωση του σασπένς και του αμείωτου ενδιαφέροντος. Όμως, όταν υπάρχουν αρκετοί διεκδικητές δεν χαίρεται μόνο η μπάλα η ίδια (και όσοι είναι ερωτοχτυπημένοι μαζί της…), αλλά ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες για να εισχωρήσουν μέσα και διάφορα άλλα δαιμόνια… Η Lady Hope καταλαβαίνει πως ποτέ δεν γίνεται να είναι ικανοποιημένοι όλοι, όμως έχει σημασία πόσοι, πόσο, πότε και γιατί, είναι απογοητευμένοι… Η γενική αίσθηση μοιράζει και αυτή τα δικά της μετάλλια… Ενίοτε εμφανίζονται στο οπτικό πεδίο και βατόμουρα…

Και σίγουρα, όσον αφορά στα ελληνικά δρώμενα, όσο πιο πολλοί οι άμεσοι ανταγωνιστές τόσο πιο μεγάλες οι υποχρεώσεις και τα «καθήκοντα» του καθενός από αυτούς… Για να συμπληρωθεί ένα τέτοιο παζλ χρειάζονται περισσότερες ώρες εργασίας, περισσότερα χρήματα προς διάφορες κατευθύνσεις, περισσότερα «όπλα» (δεν εννοούμε Ούζι ή Τοκάρεφ…), περισσότερη ποδοσφαιρική ικανότητα (σωστή στελέχωση και ιδανική χημεία), γερά στομάχια (γιατί τα κεφάλια έτσι και αλλιώς θα βράζουν…), «μετρημένες» και «σιωπηρές» άκρες, ευστοχία εκτιμήσεων και θάρρος πέρα από τα συνηθισμένα. Τα περισσότερα θυμίζουν τυπική παρουσία μπαρουτοκαπνισμένου δικηγόρου σε υπόθεση ρουτίνας, αλλά υπάρχουν κάποια λίγα που απαιτούν ακριβέστερους χειρισμούς για να έλθει ουσιώδες αποτέλεσμα… Ποδοσφαιράκι είναι, αλλά ενδέχεται οι ηνιοκράτες απλά να κάνουν το κομμάτι τους και οι υποστηρικτές να ιδρώνουν αναψοκοκκινισμένοι, γιατί δυσκολεύονται να συνειδητοποιήσουν ή να αποδεχτούν το πρώτο σκέλος…

Άλλοι κάνουν λόγο για το συσχετισμό δύναμης στο πολιτικό σκηνικό, άλλοι για τις Ενώσεις των ΕΠΣ και τον έλεγχο τους, άλλοι για τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των διοικητικών ηγετών των μεγάλων ομάδων. Πολλά λέγονται, πολλά γράφονται. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί η φράση «κράτα μικρό καλάθι» να αρκεί, μπορεί όμως να είναι και λίγη να περιγράψει τα πραγματικά δρώμενα. Εμείς όλοι, που δεν πίνουμε κρασί μαζί με τους ηγέτες των ομάδων, ούτε καφέ με τους ανθρώπους τους, πρέπει να εστιάζουμε στα γεγονότα. Κι έπειτα, στις περιγραφές περισσότερο και λιγότερο στις ερμηνείες. Η εικασία δεν είναι πανάκεια, η γνώση για να έρθει θέλει λέξεις-κλειδιά και κατανόηση των ανεξάρτητων και των εξαρτημένων μεταβλητών. Πολλοί τρελαίνονται γιατί δεν ξέρουν ή τρελαίνουν τους γύρω τους γιατί νομίζουν πως ξέρουν.

Κύπελλο Ελλάδας 2017. Τελικά, αυτή η πρόβα των play off του μέλλοντος, τα οποία θα αναδεικνύουν και τον πρωταθλητή, τι αποτέλεσμα είχε; Δύο άκρως ενδιαφέρουσες σειρές ημιτελικών, στις οποίες πότε παίχτηκε όντως καλό ποδόσφαιρο, πότε η αγωνία για την τελική τροπή επεσκίασε κάθε τι άλλο, αλλά και πότε η διαιτησία έκανε τα δικά της για τα καλά… Στον τελικό έχασε το ποδόσφαιρο, νίκησε το πάθος για διάκριση του ενός διεκδικητή (του πιο πεινασμένου), και επικράτησε κατά κράτος (και επί του κράτους..) ο νεοελληνικός αρχοντοχωριατισμός μας στις πιο επικίνδυνες όψεις του. Ένα Κύπελλο, σαν προπομπός του επόμενου πρωταθλήματος…

Η Lady Hope είναι σίγουρη. Αυτή η πρόβα ήταν αληθινή και κατατοπιστική. Κάπως έτσι θα κυλήσουν τα πράγματα. Αν υπολογίσουμε πως δεν θα υπάρχουν και μετακινήσεις οπαδών μετά τα όσα έγιναν στο Βόλο, άρα δεν θα ξαναγίνει της «αερογέφυρας», τους επόμενους μήνες δεν θα πλήξουμε με τίποτα… Παρασκηνιολόγοι και ποδοσφαιράνθρωποι, καφενόβιοι και σαλονάτοι, πονηροί και έξυπνοι, γνώστες και άσχετοι, φανατικοί και περαστικοί, κυνικοί και συναισθηματίες, νούμερα και σοβαροί άνθρωποι, βολεψάκηδες και μπεσαλήδες, χυδαίοι και αξιοπρεπείς, δειλοί και μαχητές, μετριότητες και ικανοί, θα προσπαθήσουν αρχικά να πιάσουν παλμό… Μόλις αρχίσουν τα γεγονότα όμως, τότε κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του, ασχέτως του τι λέει δεξιά και αριστερά… Θα το κάνουμε, με τον greek way… Και «ξέρουμε», και «μπορούμε»… Σα σλόγκαν πολιτικού κόμματος σε μνημονιακούς καιρούς, ένα πράγμα…