Ετσι «ανέστησε» Μπεργκ και Παναθηναϊκό

Ο Μάρκους Μπεργκ τα… σπάει στον Παναθηναϊκό τους τελευταίους μήνες, προκαλώντας τον θαυμασμό εχθρών και φίλων με τα επιτεύγματά του (πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη για το 2017 με 15 γκολ πρωταθλήματος, μαζί με τον Μπας Ντοστ της Σπόρτινγκ Λισαβόνας) και επαναφέροντας εκ του ασφαλούς το «τριφύλλι» στον δρόμο των επιτυχιών.

Τα νικηφόρα ντέρμπι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο έφεραν για τα καλά τη σφραγίδα του και για πρώτη φορά -ίσως- στην πολυετή καριέρα του στην Ελλάδα τυγχάνει καθολικής αναγνώρισης.

Τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά, ο πλουραλισμός των κινήσεών του στο γήπεδο, η αντίληψη και η εκτελεστική του δεινότητα καταδεικνύουν αν μη τι άλλο ότι διαθέτει σπάνια χαρίσματα για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα.

Ο Μπεργκ αποτελεί, εν ολίγοις, κόσμημα και πολυτέλεια για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό πρωτάθλημα, σε αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία για τον σύλλογο και τον τόπο μας.

Ο Σουηδός άσος συγκρίνεται πλέον ανοιχτά και δίχως ίχνος υπερβολής με ιερά τέρατα του πρόσφατου παρελθόντος του Παναθηναϊκού (Κριστόφ Βαζέχα-Τζιμπρίλ Σισέ), αλλά μόνο τυχαίο δεν είναι το τάιμινγκ που συμβαίνουν τα παραπάνω επιτεύγματά του. Διότι είναι σαφές ότι η… ανάστασή του αποτελεί αποτέλεσμα του συνόλου, της ομάδας και της εξαιρετικής λειτουργίας που αυτή έχει επί των ημερών του Μαρίνου Ουζουνίδη στο «τιμόνι».

Τι άλλαξε με το «ραβδάκι» του; Ο Ουζουνίδης είναι αυτός που σαν άλλος Χουντίνι έχει μεταμορφώσει τον Παναθηναϊκό από ασχημόπαπο σε κύκνο, αυτός που έβαλε επιτέλους αρχές εντός και εκτός αποδυτηρίων, που περνάει σταδιακά τη σωστή νοοτροπία στους παίκτες και έθεσε τις βάσεις για να απολαύσουμε έναν Παναθηναϊκό από τα παλιά στα δύο απανωτά νικηφόρα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ.

Ενα μικρό ταξίδι του νου στην κατάσταση που επικρατούσε στην ομάδα πριν από τέσσερις μήνες αρκεί για να καταδείξει του λόγου το αληθές. Πώς ανέστησε τον Παναθηναϊκό ο Ουζουνίδης; Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν το ξεσκαρτάρισμα του ρόστερ τον Γενάρη, αφήνοντας εκτός ομάδας τους «αδιάφορους» και τους εκτός κλίματος και παναθηναϊκής νοοτροπίας παίκτες.

Ο Ιμπάρμπο κούνησε μαντίλι, ο Γουακάσο παραχωρήθηκε δανεικός, αν και αμφότεροι είχαν ποδοσφαιρικές αρετές και το (ανα)γνώριζε, ενώ τον δρόμο της εξόδου πήραν και όσοι δεν ταίριαζαν στον τρόπο που ήθελε να αγωνίζεται ο δικός του Παναθηναϊκός (Λεντέσμα, Σάμπα, Ιβανόφ).

Ουσιαστικά «καθάρισε» τα αποδυτήρια και έβαλε αρχές σε αυτά, την ίδια στιγμή που φρόντισε (μαζί με τον Λυμπερόπουλο) για καίριες αλλαγές στο ιατρικό τιμ (προσλήφθηκε ο κορυφαίος φυσικοθεραπευτής Χρήστος Καρβουνίδης).

Εφερε μαζί του τον εξαιρετικό γυμναστή Νίκο Γιάγκου, ενώ προστέθηκε στο πλευρό του Κόλα και ο Μαραγκός στους άμεσους συνεργάτες του. Τα κομμάτια του παζλ φαίνεται πως είναι τα ενδεδειγμένα αλλά και -το κυριότερο- μπαίνουν επιτέλους σε τάξη.

Από αμιγώς ποδοσφαιρικής πλευράς, αναγνώρισε ως βασική ανάγκη την απόκτηση 6αριού και στο πρόσωπο του Δημήτρη Κουρμπέλη πέτυχε αναμφίβολα διάνα, παρά το υψηλό κόστος της μεταγραφής του, αποδέχτηκε την εισήγηση του «Λύμπε» για την καθοριστική επιστροφή του Κλωναρίδη και έδωσε σε πρώτη φάση έμφαση στη βελτίωση της αμυντικής λειτουργίας και τακτικής συνοχής της ομάδας.

Αμεσα, μετά την επιστροφή των Αφρικανών από το Κόπα Αφρικα (Εμποκού, Κουλιμπαλί), κατέληξε στα πρόσωπα της ενδεκάδας αλλά και στον βασικό σχηματισμό της (4-4-1-1) για να υπάρχει «δέσιμο» και σταθερότητα και κατόπιν δούλεψε στο οργανωμένο πρέσινγκ και τους μεσοεπιθετικούς αυτοματισμούς.

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: Η προσπάθεια απόκτησης σωστής νοοτροπίας της ομάδας, μέσω συνεχόμενων ομιλιών προς τους παίκτες αλλά και απαιτήσεων και κριτικής για την απόδοσή τους ακόμα και έπειτα από νίκες σε ντέρμπι. Καλή ώρα όπως με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ…