Κωμωδία ή τραγωδία των παρεξηγήσεων

Λίγο υπερβολικό βέβαια το «τραγωδία» -περισσότερο προς κωμικοτραγικό πάει το πράγμα- αλλά έχει παραγίνει, νομίζω, αυτό το θέμα των «παρεξηγήσεων» με τις ποικίλες παραλλαγές του: το είπα μεν αλλά όχι έτσι ακριβώς – αλλιώς το εννοούσα – άλλοι λένε πολύ χειρότερα – ένα σχήμα λόγου ήταν… κ.λπ. κ.λπ.

Αν μάλιστα συμπεριλάβεις και την «ευκολία» σχολιασμού μέσω φέισμπουκ –αμέτρητα σχόλια επί παντός κάθε μέρα και μάλιστα με τη βεβαιότητα του κάθε σχολιαστή πως για ό,τι καταγράψει/αναρτήσει έχει εκ των προτέρων εξασφαλίσει ασυλία, μόνον ο ίδιος ξέρει πώς και από πού–, τότε πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το.

Αλλαξαν τα μέσα (δικτύωσης) και μας έριξαν έξω: μπλέξαμε στα δίχτυα και χάσαμε το μέτρο.

Ας το διασκεδάζουμε τουλάχιστον: Ανηφορίζω στον Υμηττό πρωί πρωί. Βλέπω από μακριά τρεις, γνωστές εξ όψεως, κυρίες να διασχίζουν την άσφαλτο, προσεκτικά, εφ’ ενός ζυγού. Πλησιάζω.

Χαιρετάω και προσθέτω: «Σας καμάρωνα, μία μία, να διασχίζετε ζωηρά την άσφαλτο, σαν προσκοπίνες!».

Γέλασαν και με ευχαρίστησαν. Προσπέρασα.

Ομως στην επιστροφή είπα να τρέξω λίγο -χαλαρά, μην το παραξηλώνουμε. Επεσα πάλι πάνω στις τρεις κυρίες.

Οι δύο με χαιρέτησαν με χαμόγελο. Η τρίτη θέλησε να πετάξει και το σχολιάκι της –να κάνει «ανάρτηση στο φέισμπουκ»: «Εμ, βρήκε ο στραβός κατήφορο!».

Ενθουσιάστηκα. Πρώτα, γιατί πρώτη φορά άκουγα την παροιμία παρ’ όλο που τη βρίσκω λαογραφικά (παλιά βαστούσα μπλοκάκι και μολύβι, τώρα απομνημονεύω παροιμίες στο κινητό).

Μετά, γιατί τόσα χρόνια που περπατάω και ψιλοτρέχω, πρώτη φορά, με ευκαιρία αυτή την αθώα παρατήρηση της κυρίας, κατάλαβα ότι, μέχρι την αποφράδα 29η Μαΐου ενεστώτος έτους, δεν ήξερα την τύφλα μου…