Ασκαυλίζοντας στα Εξάρχεια

Η μέρα κυλούσε, όπως κάθε Σάββατο. Στη «Μουριά», η συνήθης κίνηση. Οι παρέες σχολίαζαν την τρέχουσα επικαιρότητα.

Η κριτική στα πολιτικά δρώμενα έμοιαζε με λόγο υποταγμένο στα τσίπουρα και το κρασί που πηγαινοερχόταν. Ο ήχος των ποτηριών συμμετείχε στη βδομαδιάτικη συνάντηση.

Οι συμφωνίες και οι διαφωνίες διοχετεύονταν στον ήχο των ποτηριών.

Η ταύτιση των απόψεων και ο ενθουσιασμός προκαλούν την ψυχική ευωχία και την ανάγκη για πρόσκρουση των υάλων.

Η διαφορά επιδρά ανασταλτικά. Το χέρι διστάζει να υψωθεί. Μένει μετέωρο.

Αυτό το συναίσθημα αυξάνεται όσο περνάει η ώρα.

Η λαϊκή της Καλλιδρομίου ετοιμάζεται να κλείσει. Οι λαϊκάδες μαζεύουν την πραμάτεια τους.

Αλλο ένα Σάββατο κλείνει τον κύκλο του. Το νιώθεις και στη «Μουριά». Ακούγεται ο ήχος από τις σακούλες που ξεβολεύονται και τους ασπασμούς της αποχώρησης.

Και τότε έρχεται η ανατροπή. Ο οξύς ήχος του άσκαυλου, της γκάιντας. Στην αρχή εμποδίζει τη συζήτηση.

Φαίνεται να διαταράσσει την κανονικότητα του Σαββάτου στη «Μουριά».

Πιο αναιδές είναι το νταούλι. Αδιαφορεί για την ακουστική αβρότητα. Είναι μαθημένο να ξεβολεύει τα συναισθήματα.

Ασεβή μουσικά όργανα, που ήρθαν με τη δύναμη του ήχου τους και την αυθάδεια της δικής τους αλήθειας να φέρουν τα πάνω κάτω.

Οι απογευματινοί ρυθμοί της Καλλιδρομίου εγκατέλειψαν την αστική τους ευπρέπεια, που είναι διακριτή ακόμη και στον αντιρρητικό πολιτικό λόγο.

Παρασύρθηκαν από τη νεροσυρμή μιας μουσικής που εισάγει μια άλλη λαϊκότητα. Που εκλύει συναισθήματα.

Που ξεκλειδώνει τις καρδιές και απελευθερώνει τα σώματα.

Γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου. Το φορτηγό φορτώνει τις γλάστρες που ετοιμάζονται για την επόμενη λαϊκή.

Επιστροφή στην κανονικότητα του δρόμου. Οι γκάιντες, όμως, και το νταούλι οδηγούν σε εκτροπή από την καθημερινότητα.

Το ουσιαστικό άσκαυλος γίνεται ρήμα. Ενέργεια που υπονομεύει σώματα και ψυχές. Αντιλήψεις για τη συμβατικότητα και τον πολιτισμό.

Ηρθαν, λοιπόν, οι γκάιντες και το νταούλι από την Ορεστιάδα κι έφεραν έναν άλλο αέρα. Κόντρα στην ημέρα που νομιμοποιεί την ανατροπή με τα ψέματα.

Είναι οι ήχοι ενός αρχέγονου πολιτισμού, που φέρνει τους αιώνες και τις πολιτισμικές προσμείξεις σε μια αστική περιοχή -τα Εξάρχεια- που πρεσβεύει την αντισυμβατικότητα.

Σώματα εξοικειωμένα αλλά και άμαθα που πασχίζουν να κοινωνήσουν πρωτόγονες εμπειρίες.

Κι ανάμεσά τους ο ενενηνταεφτάχρονος, που το κορμί του παλεύει να σταθεί όρθιο.

«Ο,τι κάνεις στη ζωή ποτέ μη μετανιώσεις. Μόνο ν’ αφήσεις το κορμί στον έρωτα να λιώσει».

*καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας