Η Σtella «πετάει» στο Τέξας

Η Σtella «έσκασε» ξαφνικά πριν από δύο χρόνια με ένα τραγούδι (Detox) κι ένα άλμπουμ («Σtella») δημιουργώντας αίσθηση στην εγχώρια ηλεκτρονική σκηνή.

Οχι πως δεν υπήρχε και πιο πριν αλλά με το τραγούδι αυτό και το ντεμπούτο της άλμπουμ ήταν που την έμαθε αρκετός κόσμος.

Πολλοί τότε εξέλεξαν τον δίσκο αυτό ως δίσκο της χρονιάς για τη σκηνή.

Επανέρχεται λοιπόν τώρα με το δεύτερο cd της, το «Works For You» από τη δραστήρια κι εκλεκτική Inner Ear Records.

«To δεύτερο άλμπουμ ήταν πιο εύκολο από το πρώτο», λέει η ίδια.

«Δεν υπάρχουν όμως κανόνες σε αυτά. Η δημιουργία και η ολοκλήρωση ενός δίσκου μπορεί να εξαρτηθεί από διάφορα πράγματα, όπως διάθεση, τύχη, συνθήκες, κ.λπ. Για εμένα όλα ήρθαν πιο ομαλά τώρα».

Τρομάζει η ξαφνική επιτυχία; Είναι τροχοπέδη ή δίνει προώθηση;

«Προσωπικά δεν έχω νιώσει κάποια ξαφνική επιτυχία με την έννοια που το λέτε. Προχωρώντας αντιλαμβάνομαι πως αυτό που κάνω πάει καλά και αυτό μόνο ώθηση μπορεί να μου δώσει. Επίσης περνάω και φανταστικά κάνοντάς το».

Αυτή την εβδομάδα η Σtella βρίσκεται στο Οστιν του Τέξας για να κάνει τρία live στο περίφημο φεστιβάλ «South By Southwest».

Ηταν ευκαιρία επομένως να το συνδυάσουμε και να τη ρωτήσουμε αν το θεωρεί μάταιο να ασχολείται κάποιος με την ηλεκτρονική και την ποπ μουσική στην Ελλάδα, έτσι όπως είναι η χώρα σήμερα.

Ευτυχώς, είναι αισιόδοξη: «Δεν είναι μάταιο, γιατί όλοι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουν. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πολλά, αλλά πιστεύω πως έχει και πολλά να προσφέρει σε εποχές σαν τη σημερινή».

Επειτα από πολλές συνεργασίες ή συμμετοχές (My Wet Calvin, Sillyboy, Coti K., Expert Medicine, Nteibint, Sad Disco) και δύο side projects (Fever Kids, Chest) η Σtella πλέον ακολουθεί σόλο πορεία.

Το «Works For You» γράφτηκε και ενορχηστρώθηκε από την ίδια, με την εξαίρεση δύο κομματιών στα οποία συνεργάστηκε με τον Βελισσάριο Πρασσά.

Η παραγωγή είναι του Nteibint και της Σtella. Ωραίος ήχος, electro pop, αρκετά πιο ώριμος.

Οι επιρροές της προέρχονται από την ξένη μουσική φυσικά, ωστόσο άκουγε και λίγα ελληνικά.

«Ακουγα αυτά που είχαν οι γονείς μου στο σπίτι, σε κάποια 45άρια. Τη “Σουσουράδα” του Νίκου Γούναρη, τη “Σαμιώτισσα”, “Το τραμ το τελευταίο”, το “Τζαμάικα” του Γιάννη Καλατζή».

Μοιάζει εν τέλει η μουσική με μία τεράστια εκδρομή που το τέλος της δεν έχει καμία σχέση με αυτό που φαντάστηκες;

«Πιστεύω πως το “τέλος” σε μένα μοιάζει ακριβώς ίδιο με αυτό που ένιωθα όταν ήμουν πολύ μικρή και άρχιζα να καταλαβαίνω τι είναι μουσική και πόσο συγκινητικά έφταναν όλα στα αυτιά μου».