Κόπτονται δεκαετίες τώρα οι «μορφωμένες» κυβερνήσεις μας για την παιδεία και τον πολιτισμό εγκαλώντας (συνήθως) τους καθηγητές και τους δασκάλους για πλημμελή φροντίδα στην αποστολή τους να μορφώσουν τα παιδιά.
Αλλεπάλληλοι νόμοι και διατάξεις φιλοδοξούν κάθε φορά να διευρύνουν τους ορίζοντες της εκπαίδευσης, με κύριο μέλημα τις περισσότερες φορές τον τρόπο βαθμολογίας, διαγωνιστικής διαδικασίας και επιλογής της διδακτέας ύλης.
Τα περισσότερα απαρχαιωμένα και ακατάλληλα βιβλία παραμένουν ακόμα «ενεργά» ως απελπιστικά δείγματα μιας στρατευμένης και οπισθοδρομικής αντίληψης για την Παιδεία ενώ σπαταλήθηκαν πολλά χρήματα σε άχρηστες -εκ του αποτελέσματος- έρευνες για την καταλληλότερη μέθοδο επιμόρφωσης και διδασκαλίας, χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρχει η παραμικρή αντανάκλαση στην εκπαιδευτική διαδικασία ενώ συνεχώς ακούγονται άναρθρες κραυγές για την αναγκαιότητα δημιουργίας ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων και την αναγκαιότητα αλλαγής του Συντάγματος ωσάν αυτό να είναι το βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα για τους μαθητές-πελάτες, όπως είπε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Κι ενώ όλοι κόπτονται για τα χάλια της Παιδείας, ξαφνικά μαθαίνουμε από τον διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης ότι τα τελευταία 20 χρόνια η Βιβλιοθήκη δεν έχει αγοράσει ούτε ένα νέο βιβλίο! Είκοσι χρόνια τώρα η βιβλιοθήκη προμηθεύεται βιβλία από όσους εκδότες θυμηθούν να στείλουν κάποια αντίτυπα από τα εκδοτικά τους εγχειρήματα.
Σήμερα χάρη στις προσπάθειες του νέου διευθυντή και του επιτελείου του επιχειρείται μαζί με τη μετεγκατάσταση και η πλήρης αναβάθμιση της Εθνικής Βιβλιοθήκης επιμένοντας στο να διατηρηθεί ζωντανός ένας θεσμός που σε άλλες χώρες αποτελεί πυλώνα της εκπαίδευσης.
«Ούτε ένα βιβλίο δεν αγοράστηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια» είπε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο ραδιόφωνο απαντώντας στη συνάδελφο Δ. Σαρή και αναρωτιέται κανείς ποιοι υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού κοκκίνισαν από ντροπή ακούγοντας τη θλιβερή αυτή είδηση.
