Μια χώρα δίχως σύνορα

Ας φανταστούμε ότι υπάρχει μια χώρα στον χάρτη που δεν έχει προσδιορισμένα σύνορα.

Ας φανταστούμε αυτή τη χώρα αφύλαχτη, χωρίς φρούρηση και ασφάλεια.

Να μπορεί να εισβάλλει όποιος θέλει, να μπορεί να την παραβιάζει και να την κατακτά οποιοσδήποτε.

Χωρίς συγκεκριμένα σύνορα, μοιάζει να μην έχει σχήμα, να μην ξέρεις μέχρι πού εκτείνεται, πού είναι τα όριά της. Απροστάτευτη.

Κάπως έτσι μοιάζει να είναι ο παχύσαρκος… Σαν μια χώρα απροστάτευτη. Σαν μια χώρα δική του, μα και να μην του ανήκει.

Ξυπνάς το πρωί και φτιάχνεις πρωινό για τα παιδιά και συγχρόνως σκέφτεσαι τι άλλο θα συμπληρώσεις στη λίστα του σούπερ μάρκετ για ν’ αγοράσεις, βγάζεις τα μπιφτέκια από την κατάψυξη και φεύγεις τρέχοντας βουτώντας και τα σκουπίδια, περνώντας με το αυτοκίνητο να τα πετάξεις στον κάδο. Ηδη έχεις αργήσει για τη δουλειά.

Φτάνεις με άγχος στο γραφείο και διεκπεραιώνεις ό,τι χρειάζονται, σου ζητούν να μείνεις λίγο παραπάνω κι εσύ σκέφτεσαι το μπαλέτο της μικρής στις 4.00 μ.μ. και τ’ αγγλικά του μικρού…

Χάνεις χρόνο στην κίνηση, σκέφτεσαι όμως συνέχεια «και η μαμά τι ώρα έχει ραντεβού στον οφθαλμίατρο; Να τηλεφωνήσω στην κυρία Μαρία να έρθει την Παρασκευή να κάνει γενική καθαριότητα».

Παρκάρεις. Δεν έχεις αερίσει το σπίτι, ανοίγεις τα παράθυρα, ανοίγεις το γκριλ, βάζεις νερό να βράσει για τα μακαρόνια και μαζεύεις το σαλόνι, τα μπιφτέκια ψήνονται, πρώτα τρώει η μικρή, της σερβίρεις τα μακαρόνια, δεν θέλει τυρί, πονάει ο αυχένας σου, μέχρι να βάλεις πλυντήριο τσιμπάς σαλάμι με τυρί και ψωμί του τοστ.

Αφού τρώνε και οι υπόλοιποι, μαζεύεις το τραπέζι. Πλένοντας τα πιάτα φωνάζεις να ετοιμαστούν τα παιδιά, δεν ακούς ποδοβολητά, ξαναφωνάζεις «ετοιμαστείτε», σκουπίζεις τα χέρια σου και ουρλιάζεις «εγώ φεύγω», αρπάζεις 4 σοκολατάκια, όσα χωρά η χούφτα με τα κλειδιά του αυτοκινήτου μαζί.

Τρέχοντας κατεβαίνετε από τις σκάλες, τα παραδίνεις στις δραστηριότητές τους, παραλαμβάνεις τη μαμά.

Είκοσι λεπτά μέσα στο αυτοκίνητο με τη μαμά… «Γιατί δεν έχεις βάψει τα μαλλιά σου; Η θεία Κούλα έχει παράπονα από σένα, δεν την παίρνεις ποτέ τηλέφωνο, βρε παιδί μου πάλι χόντρυνες».

Αφήνεις τη μαμά, έχει ουρά, ευτυχώς προλαβαίνεις να πας σούπερ μάρκετ.

Τους μαζεύεις όλους, επιστροφή για δείπνο, προσκαλείς και τη μαμά, μπορείς να κάνεις αλλιώς έτσι όπως σε κοιτάζει; Είναι μόνη.

Τα πράγματα από τις σακούλες τα έχεις τακτοποιήσει στα ντουλάπια, έχεις παραγγείλει τα σουβλάκια και περιμένεις τον ντελιβερά, να μη σιδερώσεις τα αυριανά ρούχα;

Το βουνό με τα ασιδέρωτα είναι χωμένα στο ντουλάπι, προσεκτικά μην τα δει η μαμά.

Ερχεται το φαΐ και ο άντρας σου, κάθεσαι στον καναπέ, ανοίγεις την μπίρα, τρως τα σουβλάκια, πιτόγυρο απ’ όλα, πατάτες τηγανητές με τα χέρια, κατεβαίνει αυτό το λίπος, η λίγδα από τον λαιμό και ανακουφίζεσαι, αγαλλιάζεις.

Παίρνεις μια πρώτη ανάσα. Δύσκολη μέρα σήμερα. Δεν ζήτησες τίποτα, δεν αρνήθηκες τίποτα, μπόρεσες τα πάντα, τ’ άντεξες όλα.

Κάτι έλειπε όμως. Σαν κενό; Ρεύεσαι, τα κατασπάραξες, πείναγες κι ήταν τόσο νόστιμα!

Τα παιδιά τσακώνονται ενώ πάνε για μπάνιο, ο άντρας σου πάει τη μαμά σπίτι της κι εσύ πας… στην τούρτα.

Μ’ ένα κουτάλι την τρώς μέσα από το ψυγείο, σαν την κλέφτρα, όρθια την τρως κομμάτι κομμάτι, κουταλιά κουταλιά. Καταπίνεις μεγάλες μπουκιές, γρήγορες και κοφτές.

Δεν θες να τελειώσει αυτή η στιγμή. Είσαι ευτυχισμένη. Τρία λεπτά της ημέρας ευτυχία.

Μετά έρχεται ο άντρας σου, σου λέει «Καληνύχτα» κι εσύ λες στον εαυτό σου «Ζώον, σαν ζώο έφαγες πάλι, σε σιχαίνομαι».

Δεν έχεις κουράγιο ούτε μπάνιο να κάνεις.

Ο άνθρωπος με διαταραχή βάρους δεν έχει φρένα. Δεν έχει σταματημό.

Δεν λέει στον εαυτό του «σταμάτα,πέσε για ύπνο, στοπ, πήγαινε να διασκεδάσεις, φτάνει, είναι ώρα να χαλαρώσεις».

Είναι η χώρα χωρίς σύνορα (χωρίς δεδομένα ασφαλείας), χωρίς προστασία, χωρίς σχήμα. Για σχήμα έχει τον όγκο του.

Τα σταθερά του σύνορα. Τα συμβολικά του όρια.

Μόνιμα είναι «τόσος» και υπάρχει στον χώρο, καταλαμβάνει κάθε μέρα με το ίδιο σχήμα μία θέση στον κόσμο.

Είναι σαν να λέει με το πάχος του «ώς εδώ, φτάνει πια, αρκετά με πιέσατε, όχι άλλη παραβίαση, μέχρι εδώ.

Δεν μπορείτε να εισχωρήσετε, στοπ, έως αυτό το σημείο. Πίσω από τον όγκο μου έχω την ησυχία μου, κάνω ό,τι θέλω, δεν με αναγκάζει κανείς», κρύβεται.

Σκέψου, στην «Καληνύχτα σου» να άλλαζες περιεχόμενο και να σου έλεγες «τα έβγαλες πέρα και σήμερα, έστω και έτσι…». Θα ήταν το πρώτο βήμα για το αδυνάτισμα.

Ξέρετε ότι:

1. Μια σειρά τροφών (φράουλες, ντομάτες, σιτεμένα τυριά, σοκολάτα, χοιρινό κρέας) περιέχουν ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν τη σύνθεση ουσιών, όπως π.χ. η ισταμίνη, που προξενούν αλλεργίες.

Μάλιστα, τα πιο συνηθισμένα πρόσθετα των τροφών μπορούν να προκαλέσουν τις λεγόμενες «ψευδοαλλεργικές» αντιδράσεις, που επιβαρύνουν το κεντρικό νευρικό σύστημα.

2. Είναι ολέθρια η επίδραση που μπορεί να έχουν οι τυποποιημένες τροφές τόσο στην υγεία γενικά όσο και στην υγεία του εγκεφάλου ειδικότερα. Οι τροφές αυτές περιέχουν υπερβολική ποσότητα «κρυμμένου» αλατιού και άλλες ουσίες που λειτουργούν ως βελτιωτικά της γεύσης.

3. Οι ουσίες αυτές, όπως το γλουταμινικό οξύ και το ασπαργανικό οξύ, είναι μίγματα διεγερτικά του νευρικού συστήματος, ικανά να προκαλέσουν μια πρόσκαιρη δυσφορία (όπως το λεγόμενο σύνδρομο του κινέζικου εστιατορίου: πονοκέφαλος, ναυτία, κατατονία) ή μια πιο λεπτή και χρόνια διαταραχή, συμπτώματα όπως κεφαλαλγίες, υπέρταση, ευερεθιστότητα, μεταπτώσεις στη διάθεση.

* Σύμβουλος διατροφής