Της συγκοινωνίας το κάγκελο

Εφυγα προχθές το βραδάκι, κατά τις οκτώ, από τη «Μουριά», αφού προηγουμένως, με την παρέα, είχαμε λύσει όλα τα προβλήματα και μερικά ακόμα∙ έτσι, για να έχουμε και κάποιο πρωτογενές πλεόνασμα λυμένων προβλημάτων. Κατηφόρισα από την Καλλιδρομίου τη Χαριλάου Τρικούπη μέχρι την Ακαδημίας.

Τίγκα η στάση των λεωφορείων. Αλλά η απεργία στα σταθερά (μετρό, Ηλεκτρικός, τραμ) είχε διαλύσει το σύμπαν. Πήγαν και κάποιοι ανόητοι, που πιστεύουν πως είναι αναρχικοί, και έκαναν (βρήκαν τη μέρα!) μια «δράση» στα τρόλεϊ, πάνε και τα τρόλεϊ…

Ούτε ίχνος από λεωφορείο στον ορίζοντα και ο τηλεματικός πίνακας άλλαζε συνεχώς ενδείξεις. Ούτε χρηματιστήριο (παλιό) να ήταν! Είδα την Ακαδημίας ανοιχτή. Πήρα ταξί.

Μόνο που το «ανοιχτή» αποδείχθηκε απλώς ψευδαίσθηση. Στη στροφή της Κανάρη προς Βασ. Σοφίας γινόταν της ιεροδούλου. Εβλεπες μόνο ένα ακίνητο σύμπαν από μέταλλο. «Κάτι γίνεται στο Χίλτον!» είπε ο ταξιτζής. [Οντως, στο Χίλτον είχαν ξαναρχίσει, μετά από διακοπή πολλών ημερών, οι διαπραγματεύσεις για το χρέος που μας πήρε και μας σήκωσε και κανείς δεν ξέρει πού θα μας ξεβράσει…].

Από Ακαδημίας μέχρι Ριζάρη –πέντε λεπτά στο βάδισμά μου– το ταξί έκανε πάνω από τέταρτο. Από Ριζάρη προς Παγκράτι το εποχούμενο μέλλον προδιαγραφόταν δυσοίωνο. Κατέβηκα από το ταξί.

Το ταξίμετρο έγραφε τέσσερα ευρώ, έδωσα στον ταξιτζή τεσσεράμισι για… ψυχική οδύνη, ήταν και ευγενής και καρτερικός. Συνέχισα μέχρι το σπίτι με το πόδι. Θυμήθηκα το αμίμητο του Αυλωνίτη σε κάποια ταινία. Κονομημένος, αλλά δεν έβρισκε ταξί ή όσα ταξί περνούσαν, δεν σταματούσαν. Απηύδησε κάποια στιγμή. «Λεφτά έχουμε. Πάμε και με τα πόδια!» είπε. Ελλάδα, σήμερα, από συγκοινωνιακής απόψεως…